αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
του π. Γεώργιου Αλεντά Αυτό-αποθέωση,
Φαρισαϊκή, και ζωή «εις χώραν μακράν», εγωκεντρισμός και καταπάτηση της
«πατρικής αγάπης», είναι οι παράγοντες οι οποίοι μας κατευθύνουν στην
αποδημία του Ασώτου και οδηγούν, στην με μαθηματική ακρίβεια
αποδεδειγμένη, καταστροφική πορεία της προσωπικής μας εξορίας . Αυτό το
μήνυμα σαλπίζει η Εκκλησία μας, τις δυο προηγούμενες Κυριακές – Τελώνου
και Φαρισαίου και Ασώτου – της πρώτης της, «προφωνήσημης» όπως
ονομάζεται περιόδου του Τριωδίου.
Ο
Φαρισαίος, κραυγαλέο παράδειγμα ναρκισσιστικής αυτό-αποθέωσης, βιώνει
άμεσα την οδύνη της υπαρξιακής του μοναξιάς και για να υπερπηδήσει την
αρρωστημένη του κατάσταση, ρίχνει τις ευθύνες σ’ όλους τους άλλους. «Ουκ
ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων».
Ο
Άσωτος, της δεύτερης Κυριακής, ζει κι αυτός αρχικά, σ’ ένα κόσμο
αλλοτριωμένο. Στον απατηλό κόσμο της ψεύτικης της ζημιογόνου ελευθερίας,
όπου κυριαρχεί η σωματική απόλαυση, η ικανοποίηση και μόνο των
αισθήσεων και η αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο. Στην ουσία ζει κι αυτός
μόνος. Απομακρυσμένος από “την πατρική οικία”, αποκομμένος από την αγάπη
και την ασφάλεια που περιβαλλόταν εκεί μέσα, αποχαυνωμένος από τα
ψεύτικα «ζήτω», τα προσποιητά χαμόγελα και τα πληρωμένα χειροκροτήματα,
βρίσκεται σε κατάσταση εξορίας και αποκοπής .
Αποξένωση
λοιπόν από την μόνη πηγή ζωής, το Θεό, με Φαρισαϊκό εγωκεντρισμό και
δραστηριότητες που περιορίζονται μόνο μέσα στα όρια της βιολογικής
εμβέλειας, είναι η κύρια αιτία της υλιστικής αντίληψης για τη ζωή, της
θεώρησης των πάντων με κέντρο τον εαυτό μας, το κλείσιμο σε πύργο
Βαβελικό και εκζήτησης της ελευθερίας στην ικανοποίηση των παθών.
Μια
ζωή όμως αμετανόητη, μια αποδημία «εις χώραν εξορίας», χωρίς επιστροφή,
μια απομάκρυνση «από το πατρικό σπίτι», είναι αδύνατον να μας
επαναφέρει στην «πατρική αγκαλιά», αν δεν αναγνωρίσουμε προηγουμένως την
κατάσταση στην οποία περιήλθαμε, αν δεν πούμε ειλικρινά “Ω πόσων αγαθών
υστέρημαι ο ταλαίπωρος εγώ… !”
Aν
δεν πάρουμε την γενναία απόφαση της επιστροφής, “αναστάς πορεύσομαι
προς τον πατέρα μου”, δυστυχώς θα συνεχίσουμε να παραμένουμε ξένοι, σε
ξένη χώρα, απόμακροι, δυστυχισμένοι, λιμοκτονούντες για ζεστασιά και αγάπη, στερημένοι της Θείας παρουσίας.
Τούτο
ακριβώς μας δείχνει η σημερινή, η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, η Κυριακή
“των Απόκρεω”. Εδώ πλέον κυριαρχεί η δικαιοσύνη. Η δίκαια κρίση του
Θεού. Η ανταμοιβή του καθενός μας ανάλογα με την επιλογή που έκανε. “Την
πατρικήν οικίαν” ή “την χώραν μακράν”. Την επιστροφή ή την αποδημία.
Την μετάνοια ή την εγωπαθητική αμετανοησία. «Όταν δέ έλθ¨ ο Υιός του
ανθρώπου εν τη δόξ¨ αυτού, κα΄ πάντες οι Άγιοι Άγγελοι μετ’ αΗτοΛ, τότε
καθίσει •πί θρόνου δόξης αΗτοΛ. Κα΄ συναχθήσονται έμπροσθεν αυτού πάντα
τ‚ έθνηϋ κα΄ αφοριεί αΗτους €π’ αλλήλων, ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα
πρόβατα από των ερίφωνϋ και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τ‚ δ—
ερίφια εξ ευωνύμων».
Αυτή
λοιπόν η παραβολή, η παραβολή της «Μελλούσης Κρίσεως», εντεταγμένη σοφά
μέσα στην περίοδο του Τριωδίου και μια βδομάδα πριν μπούμε στην Μ.
Τεσσαρακοστή, μας καλεί να επανεξετάσουμε τον εαυτό μας, τη
συνείδηση μας, τις πράξεις μας, τη ζωή μας ολόκληρη, με γνώμονα την
σωτήριο απόφαση για επιστροφή, για μετάνοια. Να αποτινάξουμε
από πάνω μας τον καταστροφικό ζυγό της ραθυμίας. Να επαναπροσδιορίσουμε
τους στόχους μας και να στοχεύσουμε στην ανείπωτη και ατελεύτητη
μακαριότητα που υπάρχει στην «πατρική αγκαλιά»,στην επουράνια Βασιλεία.
Γράφει
ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος για το σκοπό της Κυριακής αυτής : «Αυτήν οι
θειότατοι πατέρες μετά από τις δύο παραβολές εθέσπισαν ,ώστε μαθαίνοντας
κάποιος την φιλανθρωπίαν του Θεού, να μην ζει με αμέλεια λέγοντας. Ότι
είναι φιλάνθρωπος ο Θεός και όλες μου τις αμαρτίες θα τις συγχωρήσει.
Αυτή λοιπόν την φοβερά ημέρα εδώ κατέταξαν, για να συνεφέρουν με τη
μνήμη του θανάτου και της προσδοκίας των ερχομένων δεινών, όσους ζουν με
αμέλεια, και να μην ελπίζουν μόνο στην φιλανθρωπία του Θεού αλλά και να
μάθουν ότι είναι και δίκαιος κριτής και αποδίδει στον καθέναν κατά τα
έργα αυτού».
Προτροπή
λοιπόν προς μετάνοια και στη σημερινή Κυριακή και μάλιστα πιο έντονη.
Μέσα προτροπής για την αφύπνιση και των πιο ραθύμων, ώστε να
συναισθανθούν την αποστασία τους και να «έλθουν εις εαυτόν», ο ιερός
φόβος που προκαλεί η φοβερά «Μέλλουσα κρίσις». Φόβος και αγωνία για την
επερχόμενο δικαστήριο, για τη φανέρωση και των πιο κρυφών μας πράξεων,
για την αιωνιότητα της καταδίκης και της κολάσεως.
«…Σε
πιάνει φόβος πράγματι εμπρός στον πύρινο ποταμό, που σέρνει όλους τους
ανθρώπους στο κριτήριο! Κ’ εκείνος ο φόβος, με τη βοήθεια του
λειτουργικού χρόνου του αιωνίου παρόντος, που ζει η εκκλησία, μας
αγγίζει και σήμερα, σαν να είμαστε μπροστά στο τρομερό κριτήριον, όπου
ανοίγονται τα μεγάλα βιβλία, φανερώνονται οι κρυφές πράξεις και αμαρτίες
μας, μπροστά σε όλους τους αγγέλους και ανθρώπους, και χωρίζονται τα
πρόβατα από τα ερίφια, όπως μας λένε τα ιερά κείμενα. Γι’ αυτό κ’ οι
Χριστιανοί δέονται από τώρα και παρακαλούν»(Π.Β.Πάσχος. Ο ΓΛΥΚΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΣΕΛ.115 ). «…Τότε ημών φείσαι κα΄ μοίρας καταξίωσον, Χριστέ, των σίζομένων ως εύσπλαγχνος, πίστει δυσωπούμεν σε.»
«Η
μετάνοια λοιπόν είναι ο ασφαλής δρόμος που οδηγεί στην Βασιλεία των
Ουρανών. «Ήγγικεν η Βασιλεία των ουρανών» έλεγε ο Κύριος, γι’ αυτό
«μετανοείτε». Όταν στη Αγία Γραφή γίνεται λόγος για Βασιλεία των
Ουρανών, εννοείται ο Χριστός και η κοινωνία μαζί Του, διότι όπου είναι ο
βασιλεύς εκεί και η βασιλεία, αφού δεν νοείται βασιλεία, χωρίς βασιλέα.
Ο Θεάνθρωπος Χριστός δεν χωρίζεται από την άκτιστη χάρη Του, που
φυλάσσεται στην αγία Εκκλησία και χορηγείται από το Πανάγιο Πνεύμα σε
αυτούς που μετανοούν».(ΌΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ . Μητ/λίτου Ναυπάκτου ΙΕΡΟΘΕΟΥ).
«Μετάνοια
είναι η επίγνωση της πνευματικής μας αρρώστειας και η επιστροφή μας στο
Θεό. Μετάνοια είναι η επιστροφή του ανθρώπου στη Βασιλεία του Θεού.
Η λέξη – Μετάνοια σημαίνει: Αλλαγή του νου, αλλαγή της νοοτροπίας μας
και της ζωής μας. Η αμαρτία μας απομακρύνει από το Θεό, που είναι η Ζωή
και μας οδηγεί στον θάνατο. Η μετάνοια μας επαναφέρει στον Θεό και μας
εισάγει εκ νέου στον Παράδεισο απ’ όπου μας έδιωξε η αμαρτία. Η
μετάνοια, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, ανοίγει τον ουρανό και μας εισάγει
στον Παράδεισο». (Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ -σελ.128- Ιερομονάχου ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ).
Θα
έλθει, λοιπόν, όντως ο Κύριος –ο Θεάνθρωπος Ιησούς- ξανά, Κύριος της
δόξης, «κρίναι ζώντας και νεκρούς». Θα έλθει όχι πλέον άσημος και
κυνηγημένος, φτωχά και απέριττα, μα «εν δυνάμει και δόξη πολλή». Όχι
πλέον για να κηρύξει, να συγχωρέσει, να θαυματουργήσει, μα ένδοξα και
θαυμαστά για να ελέγξει τις πράξεις ζώντων και νεκρών και να αποδώσει
στον καθέναν τον…μισθό του. Θα ανακαινισθεί η κτίση, θα αναστηθούν οι
νεκροί, θα αλλοιωθούν -θα αλλάξουν- τα σώματα όσων βρίσκονται ακόμα στη
ζωή και τότε θα ακούσουμε την αδέκαστη ετυμηγορία. Δόγμα και άρθρο της
πίστεως μας, που δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση. Θα έλθει «ως κλέπτης
εν νυκτί». Θα έλθει τότε που δεν θα τον περιμένουμε. Όταν αποχαυνωμένοι
από την αμαρτία θα ζούμε μόνο για τη σάρκα μας, μόνο για την απόλαυση.
Όταν θα έχουμε θεοποιήσει τους λογής-λογής “BIG BROTHER”και –αλίμονο
στην βλακεία μας-θα ζητάμε από αυτούς σωτηρία και προκοπή. Όταν θα
έχουμε γίνει μόνο σάρκα και θα δαπανάμε τη ζωή μας, αφιονισμένοι, μέσα
σ’ ένα απέραντο BAR. Όπως ακριβώς και στις μέρες του Νώε και του Λώτ,
που ήλθε η καταστροφή και το μεθύσι της αμαρτίας δεν τους άφηνε να δουν
«πέρα από τη μύτη τους». Όταν πλέον –και δεν απέχουμε πολύ- θα έχουμε
ξεπεράσει και αυτά τα Σόδομα και τα Γόμορρα.
Αδελφοί
μου. Σε καιρούς δύσκολους, σε καιρούς απογνώσεως, σε καιρούς
αμφισβήτησης των πάντων και γενικής αλλοτρίωσης, όπως και οι καιροί μας,
το μήνυμα της σημερινής Κυριακής δύσκολα γίνεται αποδεκτό. Ακόμα και να
το σκεπτόμαστε αποφεύγουμε μη τυχόν και μαυρίσουμε την καρδιά μας με
τέτοιες άσκημες σκέψεις. Δεν θέλουμε ν’ ακούμε τέτοια πράγματα. Δεν
έχουμε μάθει να σκύβουμε το κεφάλι και να παραδεχόμαστε τα σφάλματα μας.
Το δίκαιο είναι πάντα με το μέρος μας και πάντα εμείς, δεν είμαστε
«ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Το να υποχωρήσουμε το θεωρούμε αδυναμία,
τη συγνώμη μικροπρέπεια. Είμαστε το νέο μοντέλο του «υπερανθρώπου» που
για να πετύχουμε στα σχέδια μας, πατάμε…επί πτωμάτων .
Πού να ακούσει λοιπόν για μετάνοια και κρίση ο άνθρωπος αυτός ;
Πώς να δεχθεί ότι θα έλθει ώρα που θα δώσει λόγο για τις πράξεις του ;
Όμως
, άνθρωπος είναι αυτός που «άνω θρώσκει». Βλέπει ψηλά. Αυτός που έχει
στραμμένο το βλέμμα του στον ουρανό. Ο νοσταλγός της αιωνιότητος. Δεν φτιαχτήκαμε για να έρπουμε στα χώματα και τις λάσπες, μα για να κερδίζουμε όλο και ψηλότερες κορυφές.
Κι αυτές δεν κατακτούνται ούτε με τη δύναμη, ούτε με τη δόξα, ούτε με
τις απολαύσεις. Ούτε θα φθάσουμε σ’ αυτές κυνηγώντας το χρυσό… μα το
Χριστό.
Την επουράνιο Βασιλεία την κερδίζουμε όταν μάθουμε να χαμηλώνουμε το ανάστημα μας.
Όταν τα μάτια μας χύσουν τα δάκρυα της μετανοίας .Όταν τα χέρια μας
χτυπήσουν στο στήθος και τα στόμα μας κραυγάσει γοερά το, «o Θεός
ιλάσθητ μοι τω αμαρτωλώ». Όταν κατανοήσουμε την αποξένωση απ’ το
«πατρικό σπίτι» και πάρουμε το δρόμο της επανένταξης μας σ’ αυτό,
ομολογούντες το «πάτερ ήμαρτον». Όταν βγούμε απ’ το «καβούκι μας»,
καταπατήσουμε την εγωπάθεια μας και πλησιάσουμε το συνάνθρωπο μας. Τον
παράδεισο τον κερδίζουμε με την μετάνοια.
Διαφορετικά :
«Αλοίμονο σου, μαύρη και κατακαημένη μου ψυχή !
Ως πότε δε θα κόβεις από το να κάνεις το κακό ;
Ως πότε θα μου κοίτεσ’ έτσι-δα στη ραθυμία, άπραγη ;
Γιατί δε μου θυμάσαι κείνη εκεί τη φριχτή ώρα του θανάτου ;
Γιατί ολάκερη δεν τρέμεις εμπροστά στο φοβερό ετούτο βήμα του
Σωτήρος ; Τι άραγε θα αποκριθείς ή θ’ απολογηθείς, τότε που θα φανερωθούν όλα τα έργα σου να σε ελέγχουν ;
Κι όλες οι πράξεις σου να σε κατηγορούν ;
Λοιπόν τι καρτερείς ψυχή μου; Η ώρα έρχεται, ήρθε.
Τρέξε να προλάβεις! Και φώναξε στον Κύριο, ήμαρτον Κύριε, ήμαρτον σε σένα.
Μα ξέρω τη φιλευσπλαχνία σου, Φιλάνθρωπε.
Εσύ, που είσαι ο καλός τσοπάνος , μη με χωρίσεις και μ’ απομακρύνεις
απ’ τα δεξιά σου. Κι αυτό όχι γιατί το αξίζω,
Μα γιατί ελπίζω στο δικό σου έλεος το μεγάλο !». (Απόστιχο Εσπερινού της Κυριακής των Απόκρεω).
αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
apfilipposgrammatikous. blogspot.com
Στην
περίοδο αύτη πραγματοποιούνται πολλές και σημαντικές αλλαγές. Δηλ. στις
πέντε νηστήσιμες ημέρες της εβδομάδας, (Δευτέρα έως Παρασκευή), δεν
εφαρμόζεται το καθιερωμένο τυπικό: Το πρωί ακολουθία
του Μεσονυκτικού καί Όρθρου με ή χωρίς Θεία Λειτουργία και το απόγευμα ή
ακολουθία του Εσπερινού.Αιτία των αλλαγών είναι οι νέες ακολουθίες πού
προστίθενται στην περίοδο αυτή: Ή Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων,
πού συνήθως τελείται Τετάρτη και Παρασκευή, οι Χαιρετισμοί και το Μέγα
Απόδειπνο. Έτσι παρουσιάζονται οι ακόλουθες περιπτώσεις: α. Το πρωί της Δευτέρας, Τρίτης και Πέμπτης τελούνται: (1) Μεσονυκτικό και Όρθρος, (2) Οι Ώρες (Α', Γ', ΣΤ' και Θ'), (3) Ό Εσπερινός του απογεύματος (στον οποίο, φυσικά, τιμάται ο Άγιος της επόμενης ημέρας). β.
Το πρωί της Τετάρτης και Παρασκευής τελούνται όλα τ' ανωτέρω και στον
Εσπερινό επισυνάπτεται και η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. γ. Εάν ή
Προηγιασμένη πρόκειται να τελεσθεί το απόγευμα, τότε ή πρωινή ακολουθία
αρχίζει κανονικά, σταματά όμως στην ΣΤ' Ώρα και γίνεται απόλυση. δ. Ή
Προηγιασμένη το απόγευμα αρχίζει με την Θ' Ώρα, (κατά τη διάρκεια της
οποίας ο Λειτουργός «παίρνει καιρό», με διαφορετικό τυπικό και ενδύεται
πλήρη στολή) και μετά την απόλυση (της Θ' Ώρας), συνεχίζει με το
«Ευλογημένη ή Βασιλεία...» οπότε αρχίζει ο Εσπερινός με την Προηγιασμένη
Θεία Λειτουργία. ε. Το απόγευμα των τεσσάρων πρώτων ήμερων (Δεύτερα έως Πέμπτη), στη θέση του Εσπερινού τελείται το Μέγα Απόδειπνο. στ.
Εάν το απόγευμα της Τετάρτης τελεσθεί ή Προηγιασμένη, το Μέγα Απόδειπνο
τελείται συνήθως μετά τη Θ. Λειτουργία (των Προηγιασμένων Δώρων). ζ.
Το εσπέρας της Παρασκευής των πέντε πρώτων εβδομάδων, τελείται στους
Ναούς ακόμη μία νέα Ακολουθία: ή προσφιλής στο λαό μας ακολουθία, των
Χαιρετισμών της Παναγίας ( « Άγγελος πρωτοστάτης...» - «Χαίρε Νύμφη
ανύμφευτε») στο μέσο του Μικρού Αποδείπνου, κάθε φορά με μία «Στάση»,
και την πέμπτη εβδομάδα όλες οι Στάσεις μαζί - ολόκληρος ο Ακάθιστος
Ύμνος. Το πλήθος αυτό των Ακολουθιών εναρμονίζεται με το Ορθόδοξο
λατρευτικό πνεύμα πού θέλει τον πιστό έπτάκις της ημέρας να αινεί τον
Θεό (Ψαλμ. ριη', 164), αλλά έρχεται στην καθημερινή πράξη και ζωή σ'
αντίθεση με το σύγχρονο πνεύμα του κόσμου, σύμφωνα με το όποιο ο
άνθρωπος όχι μόνο δεν έχει ελεύθερο χρόνο, άλλ' ούτε και την ανάλογη
διάθεση... Υπάρχει δυστυχώς μεγάλη έκκοσμίκευση και σύγχυση στο μυαλό
του. Ή Εκκλησία πάντως την περίοδο αυτή, γνωρίζοντας την κατάσταση
του άνθρωπου, τον βοηθά να βρει το δρόμο του προσφέροντας του τη λύση
της συχνότερης συμμετοχής του στη λατρευτική ζωή. Όποτε ευκαιρεί και
μπορεί να εξοικονομεί κάποιο χρόνο, να τον διαθέτει στον Θεό και να
παρακολουθεί κάποια από τις πολλές Ακολουθίες. Έτσι και ο χρόνος θ'
αξιοποιείται καλύτερα και οι ευλογίες του Θεού θ' αυξάνουν στους πιστούς
πού θα κάνουν τέτοιες θυσίες...
αναρτήθηκε στις 23 Φεβ 2012 12:38 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
Σκοπός
της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά
του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως,
για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις
βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.Η
νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους
επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας,
αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.
Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές.
Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από
κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα
σας ο Κύριος, για να σάς πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.
Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία
και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας
ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον
Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον
βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ,
γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε
τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους
υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.
Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο
Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις
ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας
καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.
Προσέχετε και τα μικρά ακόμα
παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην
απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη
δύναμη να σάς ανορθώσει.
Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη
και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν
κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά
θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και
προσοχή.
Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα
είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σάς δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με
υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να
μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και
θρηνώντας απαρηγόρητα.
Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να
μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές
αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη
συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια
νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.
Πειρασμοί
Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να
φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η
ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι’ αυτό άφησε με
εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του,
ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ
στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός
ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το
μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι
και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.
Εμπιστευτείτε
στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σάς οδηγήσει
στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος
παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική
Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεστε και να
συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν
είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος.
Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο
έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μία είναι η
αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια
κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με
τη χάρη του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην
καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό
να χύνει το φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που
υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.
αναρτήθηκε στις 23 Φεβ 2012 12:36 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
Ο
Χριστιανός θα πρέπει να θυμάται κάθε μέρα και πολλές φορές την ημέρα
ότι θα αντιμετωπίσει αργά ή γρήγορα το θάνατο. Ακόμη σε κάποιο στάδιο
της πνευματικής ανόδου του θα πρέπει να αποκτήσει αδιάλειπτη μνήμη
θανάτου.
Ο
νους μας έχει τόσο πολύ αμαυρωθεί από την πτώση, ώστε αν δεν βιάσουμε
τον εαυτό μας να θυμάται το θάνατο, μπορεί εντελώς να τον ξεχάσει. Όταν
δεν ξεχάσουμε το θάνατο, τότε αρχίζουμε να ζούμε στη γη σαν να είμαστε
αθάνατοι και ξοδεύουμε όλη μας την ενεργητικότητα στον κόσμο χωρίς
καθόλου να απασχολεί τον εαυτό μας ούτε η φοβερή μετάβαση στην
αιωνιότητα αλλά ούτε και η τύχη μας στην αιωνιότητα. Τότε χωρίς ντροπή
πεισματικά καταπατούμε τις εντολές του Χριστού. Τότε διαπράττουμε τις
χειρότερες αμαρτίες και εγκαταλείπουμε όχι μόνο την αδιάλειπτη προσευχή
αλλά και τις τακτές προσευχές. Αρχίζουμε μάλιστα να περιφρονούμε αυτή
την αναγκαία και απαραίτητη εργασία σαν να ήταν μια δραστηριότητα μικρής
σημασίας που δεν πολυχρειάζεται. Ξεχνώντας το φυσικό θάνατο, πεθαίνουμε
ένα πνευματικό θάνατο.
Από
την άλλη αυτός που θυμάται συχνά το σωματικό θάνατο, ανασταίνεται εκ
νεκρών ψυχικά. Ζει στη γη σαν ένας ξένος σ’ ένα πανδοχείο ή σαν
φυλακισμένος στο κελλί του που συνεχώς περιμένει τη στιγμή που θα τον
φωνάξουν για δίκη ή εκτέλεση. Μπροστά στα μάτια του οι πόρτες της
αιωνιότητας είναι πάντα ανοικτές. Συνεχώς κοιτάζει σ’ εκείνη την
κατεύθυνση με πνευματική ανησυχία και σκέψη. Είναι αδιάκοπα
απασχολημένος με το να σκέφτεται τι θα τον δικαιώσει μπροστά στη φοβερή
κρίση του Χριστού και ποιά θα είναι τότε η καταδικαστική γ’ αυτόν
απόφαση. Αυτή η καταδίκη θα αποφασίσει την τύχη ενός προσώπου για
ολόκληρη την αιωνιότητα. Καμιά γήινη ομορφιά καμιά γήινη απόλαυση δεν
αποσπά την προσοχή ή την αγάπη του. Δεν κατακρίνει κανένα διότι θυμάται
πως στην τελική Κρίση του Θεού μια τέτοια κρίση θα μεταβιβαστεί πάνω
του. Συγχωρεί τους πάντες και τα πάντα ούτως ώστε και ο ίδιος να πάρει
συγχώρεση και να κληρονομήσει σωτηρία. Είναι μ’ όλους ταπεινός και μ’
όλους ευσπλαχνικός ούτως ώστε και ο ίδιος να ελεηθεί και να γίνει
αποδεκτός. Καλωσορίζει και αγκαλιάζει με χαρά κάθε ανησυχία σαν επίγειο
αντίτιμο για τις αμαρτίες του που τον απελευθερώνει από του να το
πληρώσει στην αιωνιότητα. Αν του έλθει η σκέψη να είναι περήφανος για
την αρετή του, η μνήμη θανάτου έρχεται αμέσως ενάντια σ’ αύτη τη σκέψη
του, ντροπιάζει και ξεσκεπάζει την ανοησία και διώχνει τη σκέψη αυτή
μακρυά. Τί σημασία μπορεί να έχει η αρετή μας στην κρίση του Θεού; Τί
αξία μπορεί να έχει η αρετή μας στα μάτια του Θεού στα οποία ακόμη και ο
ουρανός φαίνεται μολυσμένος; Θα πρέπει να θυμίζεις και να ξαναθυμίζεις
τον εαυτό σου: «Θα πεθάνω, θα πεθάνω σίγουρα! Οι γονείς μου και οι
προγονοί μου πέθαναν. Κανένα ανθρώπινο ον δεν έμεινε για πάντα πάνω στη
γη. Και η μοίρα που νίκησε τους πάντες με περιμένει και μένα!»
Μη
σπαταλάς το χρόνο, που μας δόθηκε για μετάνοια. Μη στρέφεις τα μάτια
σου πάνω στη γη στην οποία είσαι ένας προσωρινός ηθοποιός, πάνω στην
οποία είσαι εξόριστος, πάνω στην οποία με το έλεος του Θεού σου δίνεται η
ευκαιρία να αλλάξεις τον κακό εαυτό σου και να προσφέρεις μετάνοια για
την αποφυγή της αιώνιας φυλακίσεως και βασάνων της κολάσεως.
Χρησιμοποίησε το σύντομο χρονικό διάστημα της αποδημίας σου στη γη για
να εξασφαλίσεις ένα ειρηνικό λιμάνι, ένα ευλογημένο καταφύγιο στην
αιωνιότητα. Να ικετεύεις για τα αιώνια αγαθά με το να μην προσκολλάσαι
σε κανένα προσωρινό αγαθό, με το να απαρνείσαι κάθε τι το σαρκικό και
«φυσικό» στα πλαίσια της πεπτωκυΐας φύσεώς μας. Να δεηθείς με την τήρηση
των εντολών του Χριστού.
Με
την ειλικρινή μετάνοια για τις αμαρτίες που διέπραξες. Με τις
ευχαριστίες και δοξολογίες στον Θεό για όλες τις δοκιμασίες, που
στάλησαν σε σένα. Με τις πολλές προσευχές και την ψαλμωδία. Να κάνεις
δέηση με την προσευχή του Ιησού και συνδύασέ την με τη μνήμη θανάτου.
Αυτές
οι δύο δραστηριότητες, η προσευχή του Ιησού και η μνήμη θανάτου –
εύκολα ενώνονται σε μία. Από την προσευχή προέρχεται μια ζωηρή θύμηση
του θανάτου σαν να ήταν μια πρόγευσή της και από αυτή την πρόγευση του
θανάτου η ίδια η προσευχή ενδυναμώνεται πιο πολύ. Είναι απαραίτητο για
ένα Χριστιανό να θυμάται το θάνατο. Αυτή η μνήμη είναι απαραίτητη για
την πνευματική ζωή.
Προστατεύει
την πνευματική ζωή του Χριστιανού από το κακό και τη διαφθορά με την
αυτοπεποίθηση που μπορεί να δημιουργηθεί στον πνευματικό αγώνα. Είναι
μεγάλη καταστροφή για την ψυχή να θέτει οποιαδήποτε αξία στις δικές του
προσπάθειες ή αγώνες και να το κοιτάζει σαν κάτι αξιέπαινο στα μάτια του
Θεού. Παραδέξου ότι αξίζεις όλες τις τιμωρίες πάνω στη γη καθώς και τις
αιώνιες. Μια τέτοια εκτίμηση του εαυτού σου θα είναι η πιο πραγματική, ή
πιο ωφέλιμη για την ψυχή σου και η πιο ευχάριστη στα μάτια του Θεού.
Συχνά να απαριθμείς τις αιώνιες κακουχίες που περιμένουν τους
αμαρτωλούς.
Η
συχνή απαρίθμηση αυτών των δυσκολιών θα πρέπει να τις κάνουν να
στέκονται ζωντανές μπροστά στα μάτια σου. Απόκτησε μια πρόγευση των
βασάνων της κολάσεως, ούτως ώστε στη γραφική μνήμη τους να φρικιάζει η
ψυχή και να αποδεσμεύεται από την αμαρτία. Θα μπορεί τότε να έχει
επικοινωνία με το Θεό με ταπεινή προσευχή για έλεος, αναθέτοντας όλες
τις ελπίδες στην άπειρή Του αγαθότητα και καθόλου στον εαυτό σου. Φέρνε
στο νου και παρουσίαζε στον εαυτό σου τη φοβερή και ατέλειωτη φυλακή της
κολάσεως που έχει πολλά τμήματα και πολλά διαφορετικά είδη βασάνων με
τα οποία ο άνθρωπος θα δεχτεί τιμωρίες ανάλογες με την επίγεια ζωή του.
Σ’ όλα τα τμήματα η φυλάκιση είναι αιώνια, τα βάσανα αιώνια. Εκεί
επικρατεί ανυπόφορο και αδιαπέραστο σκοτάδι ενώ ταυτόχρονα καίει άσβηστη
φωτιά, ανάβει ασταμάτητα με μια δυνατή φλόγα. Δεν υπάρχει μέρα εκεί…
Υπάρχει
πάντα αιώνια νύχτα. Η δυσωδία εκεί θα είναι ασύγκριτα ανυπόφορη από τη
χειρότερη γήινη δυσωδία. Το απαίσιο σκουλήκι της κολάσεως ποτέ δεν
κοιμάται. Ροκανίζει συνέχεια και κατατρώει τους φυλακισμένους της
κολάσεως χωρίς όμως να εξαφανίζει την ύπαρξή τους ή έστω τη δική του.
Αυτή
είναι η φύση των βασάνων της κολάσεως: Είναι χειρότερα από οποιοδήποτε
θάνατο, αλλά δεν προκαλούν θάνατο. Ο θάνατος είναι επιθυμητός στην
κόλαση όσο και η ζωή στη γη. Ο θάνατος θα ήταν μια ανάπαυση για όλους
τους φυλακισμένους της κολάσεως. Δεν είναι όμως γι’ αυτούς. Η μοίρα τους
είναι μια ατελεύτητη ζωή ατελείωτων βασάνων. Χαμένες ψυχές στην κόλαση
βασανίζονται από ανυπόφορες εκτελέσεις με τις οποίες η αιώνια φυλακή
αυτών που απέρριψαν τον Θεό κυριαρχεί. Εκεί βασανίζονται από μια
ανυπόφορη λύπη. Βασανίζονται με την πιο φρικαλέα ασθένεια της ψυχής,
την απελπισία.
Θα
πρέπει να αναγνωρίσεις πως είσαι καταδικασμένος στην κόλαση για αιώνια
βάσανα και από αυτή την αναγνώριση θα γεννηθούν στην καρδιά σου τόσο
ακαταμάχητες και ισχυρές κραυγές προσευχής που σίγουρα θα κάμψουν το Θεό
και θα σε ελεήσει και θα σε οδηγήσει στον παράδεισο παρά στην κόλαση.
Εσείς
που θεωρείτε τους εαυτούς σας να αξίζουν επίγειες και ουράνιες
ανταμοιβές. Για σένα η κόλαση είναι πιο επικίνδυνη παρά σε στυγερούς
αμαρτωλούς διότι το χειρότερο αμάρτημα απ’ όλα είναι η υπερηφάνεια, η
αυτοπεποίθηση, η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας. Αυτή η αμαρτία είναι
αόρατη στα θνητά μας μάτια που είναι συχνά σκεπασμένα μ’ ένα προσωπείο
ταπεινώσεως.
Η
θύμηση και ο διαλογισμός του θανάτου εξασκείτο από τους μεγαλύτερους
από τους ιερούς Πατέρες. Στο βίο του Μεγάλου Παχωμίου βλέπουμε ότι
«συνεχώς διατηρούσε μέσα του το φόβο του Θεού και τη μνήμη των αιωνίων
βασάνων και ατελεύτητων πόνων που δεν έχουν τέλος -δηλαδή με τη μνήμη
της ατελεύτητης φωτιάς και του αιώνιου σκουληκιού. Μ’ αυτό τον τρόπο ο
Παχώμιος προφύλαγε τον εαυτό του από το κακό και προχωρούσε προς το
καλό.
(Πηγή: Περιοδικό «Ορθόδοξη μαρτυρία», εκδ. Παγκυπρίου συλλόγου ορθοδόξου παραδόσεως – Οι φίλοι του Αγ. Όρους Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας
αναρτήθηκε στις 22 Φεβ 2012 12:49 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
[
ενημερώθηκε 22 Φεβ 2012 12:49 μ.μ.
]
Του Γιώργου Θεοχάρη Ο Ηγούμενος της Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγ.Όρους Αρχιμανδρίτης Ελισαίος στο agioritikovima.Gr
«Επιστροφή στον ζωντανό Θεό, εκεί κάθε άνθρωπος θα βρει τον πραγματικό του εαυτό»
Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του – Α΄ Μέρος
”Κι αν μας πολεμούν, δεν μπορούμε να κρατήσουμε, ας το πούμε απλά,
καμία κακία, και πρέπει να μιμούμαστε τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, διότι
αλλιώς θα είμαστε αντίθετοι στο Ευαγγέλιο΄΄ απαντά ο ηγούμενος της
Μονής Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτης Ελισαίος σε όσους
χτυπούν το΄Αγιο Όρος και την Ορθοδοξία.
Παράλληλα απευθύνει κάλεσμα για “Επιστροφή στον ζωντανό Θεό των πατέρων
μας, στην ακένωτη πηγή της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης”.
“Η Εκκλησία θα είχε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο, εάν η Πολιτεία δεν
ήταν τόσο στενόκαρδη και κοντόφθαλμη στην αξιοποίηση του δυναμικού της
Εκκλησίας”, συμπληρώνει ο ηγούμενος.
- Γέροντα, πολλοί λένε ότι η Ορθοδοξία χτυπιέται γενικότερα και φυσικά μαζί και το Αγιώνυμο Όρος. Τι λέτε επ’ αυτού;
Πάντοτε γινόταν αυτό. Η Ορθοδοξία είναι άλλωστε η Εκκλησία των
μαρτύρων. Είναι δηλαδή μια συνεχής διαπάλη μεταξύ αληθείας και μεταξύ μη
αληθείας, ας το πω έτσι, και φυσικά αυτό θα συνεχιστεί. Το θέμα είναι
εμείς σαν Άγιο Όρος δεν πρέπει να έχουμε μια άμυνα πάνω στα θέματα αυτά,
δεν πρέπει να λειτουργούμε αρνητικά. Εμείς πρέπει με τη ζωή μας, με το
λόγο μας, με τη συμπεριφορά μας, αφ’ ενός να ομολογούμε και να
διακηρύττουμε την αλήθεια και αφετέρου να δίνουμε πίστη και ελπίδα και
θάρρος και προοπτική και σε μας τους ίδιους τους μοναχούς, αλλά και στον
υπόλοιπο κόσμο και να δίνουμε το όραμα της εσχατολογικής προοπτικής,
της ζωής μετά του Θεού. Άλλωστε εμείς, κι αν μας πολεμούν, δεν μπορούμε
να κρατήσουμε, ας το πούμε απλά, καμία κακία, και πρέπει να μιμούμαστε
τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, διότι αλλιώς θα είμαστε αντίθετοι στο
Ευαγγέλιο.
- Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα;
Οικονομική κρίση, ανέχεια, φτώχεια, παιδιά-μαθητές λιποθυμούν στα
σχολεία λόγω ασιτίας, ενδεικτικά σας αναφέρω αυτό το παράδειγμα, πού πάμε τελικά;
Δεν μπορώ να το ξέρω. Ας μην αντικαθιστούμε τους καθ’ ύλην αρμοδίους
σ’ αυτά τα θέματα. Δεν ασχολούμαι με την ανάλυση των πολιτικών και
κοινωνικών πραγμάτων, αλλά είναι αλήθεια, εάν μπορώ να πω μια κουβέντα
πάνω σε αυτό το θέμα, ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μεγάλες κοινωνικές
και πνευματικές αλλαγές για να ανακοπεί, κατά κάποιο τρόπο, η χρεοκοπία
σε όλα τα επίπεδα. Έλλειψη παιδείας και εμπνευσμένων ανθρώπων αποτελούν
βασικές αιτίες της πανθομολογουμένης καταρρεύσεως. Στο επίπεδο της
εθνικής και κοινωνικής συνοχής, της θυσίας και προσφοράς η Εκκλησία θα
είχε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο, εάν η Πολιτεία δεν ήταν τόσο
στενόκαρδη και κοντόφθαλμη στην αξιοποίηση του δυναμικού της Εκκλησίας.
- Μήπως ο σύγχρονος άνθρωπος είχε εκτραπεί της πορείας
του και φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο; Είναι και πνευματικό το ζήτημα λέτε;
Οπωσδήποτε. Το ζήτημα είναι καθαρά πνευματικό.
- Δηλαδή;
Το ζήτημα της ιδιοπροσωπίας του Ελληνισμού είναι πνευματικό ζήτημα.
Σχεδόν δεν έχομε ταυτότητα ως χώρα και ως πολίτες αυτής της χώρας. Η
εγκατάλειψη των παραδοσιακών αξιών και η στροφή μας προς ποικίλες
ασαφείς κατευθύνσεις νομίζω πως μας φέρνει σε μια πορεία καταστροφική,
θα έλεγα ανεπανόρθωτα τραυματική. Θα μπορούσαμε ν’ αναλύσουμε πολύ αυτό
το θέμα, τι σημαίνει παραδοσιακές αξίες, τι σημαίνει συσχηματισμός με
την εκκοσμίκευση και την άμετρη υλοφροσύνη, αποδοχή αλλοτρίων ηθών, αλλά
δεν είναι βέβαια της ώρας, σε μια συνέντευξη να τα πούμε αυτά. Πάντως ο
άνθρωπος που έχει βγάλει από τη ζωή του την φυσική του πνοή, την πηγή
της ζωής, τον Θεό, την απλότητα, την άσκηση, την ολιγάρκεια, την
αλληλεγγύη, τον σεβασμό, φυσικά όλα αυτά, ακόμη τη συλλογικότητα, και
έχει στραφεί προς τον άκρατο ατομισμό και τα ατομικά συμφέροντα, θα
γευθεί τους πικρούς καρπούς των επιλογών του.
- Η συνταγή σωτηρίας για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά,
για τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά, τι παροτρύνετε στον κόσμο να κάνει
προκειμένου να σωθεί, όσο μπορεί, έστω την ύστατη ώρα.
Επιστροφή στον ζωντανό Θεό των πατέρων μας, στην ακένωτη πηγή της
πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης. Εκεί κάθε άνθρωπος θα βρει τον
πραγματικό του εαυτό, θα ενεργοποιήσει την προσωπική του πίστη, θα δώσει
την δική του μαρτυρία, θα νοιώσει ενεργό μέλος ενός σώματος. Αλλά εάν
μιλήσουμε σαν χώρα, χρειαζόμαστε συνοχή, χρειάζεται αποδοχή και συμφωνία
στη διατήρηση βασικών αξιών, χρειάζεται αποκατάσταση της εμπιστοσύνης
και της φιλαλήθειας μεταξύ του Κράτους και των πολιτών, η οποία θα
συμβάλει στην αγαστή συνεργασία και την προώθηση του κοινού καλού.
Είμαστε μικρή χώρα. Μπορούμε να γίνουμε ζηλευτή χώρα, γιατί μέσα της
σιγοκαίει το φως. Επομένως η συνταγή είναι συμφιλίωση, όχι αντιπαλότητα.
Είμαστε λίγοι. Κανείς δεν περισσεύει. Μπορούμε να είμαστε σαν ένα σώμα,
χωρίς ανταγω¬νισμούς, δεν είμαστε κόμματα. Βέβαια ένας λαός έχει
κόμματα αλλά ουσιαστικά έχει και σταθερές που τον ενώνουν, συγκλίσεις,
επομένως εάν σ’ αυτές συμφωνήσουμε και συνεργαστούμε νομίζω ότι θα
παραγάγουμε και πίστη και πολιτισμό και ανθρωπιά και ασφάλεια και
ανάπτυξη και αξιοπιστία εντός και εκτός της χώρας.
αναρτήθηκε στις 22 Φεβ 2012 12:29 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
π. Αλέξανδρου Σμέμαν Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Αυτό συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ' όλα η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα πνευματικό ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα, «η Εορτή Εορτών». Είναι η προετοιμασία για την «πλήρωση του Πάσχα, που είναι η πραγματική Αποκάλυψη».Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε με την προσπάθεια να καταλάβουμε αυτή τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη Σαρακοστή και το Πάσχα, γιατί αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για τη Χριστιανική πίστη και ζωή μας.
Αραγε είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε ότι το Πάσχα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γιορτή, πολύ πέρα από μια ετήσια ανάμνηση ενός γεγονότος που πέρασε; Ο καθένας που, έστω και μια μόνο φορά, έζησε αυτή τη νύχτα «τη σωτήριο, τη φωταυγή και λαμπροφόρο», που γεύτηκε εκείνη τη μοναδική χαρά, το ξέρει αυτό.
Αλλά τι είναι αυτή η χαρά; Γιατί ψέλνουμε στην αναστάσιμη λειτουργία: «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»; Με ποια έννοια «εορτάζομεν» - καθώς ισχυριζόμαστε ότι το κάνουμε - «θανάτου την νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν...»;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι: η νέα ζωή η οποία πριν από δυο χιλιάδες περίπου χρόνια «ανέτειλεν εκ του τάφου», προσφέρθηκε σε μας, σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Χριστό. Μάς δόθηκε τη μέρα που βαπτιστήκαμε, τη μέρα δηλαδή που όπως λέει ο Απ. Παύλος: «...συνετάφημεν ουν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4). [...]
Μήπως όμως δε χάνουμε πολύ συχνά και δεν προδίνουμε αυτή τη «νέα ζωή» που λάβαμε σαν δώρο, και στην πραγματικότητα ζούμε σαν να μην αναστήθηκε ο Χριστός και σαν να μην έχει νόημα για μάς αυτό το μοναδικό γεγονός; Και όλα αυτά εξαιτίας της αδυναμίας μας, της ανικανότητάς μας, και ζούμε σταθερά με «πίστη ελπίδα και αγάπη» στο επίπεδο εκείνο που μάς ανέβασε ο Χριστός όταν είπε: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού». Απλούστατα εμείς ξεχνάμε όλα αυτά γιατί είμαστε τόσο απασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στις καθημερινές έγνοιες μας και ακριβώς επειδή ξεχνάμε, αποτυχαίνουμε. Μέσα σ' αυτή τη λησμοσύνη, την αποτυχία και την αμαρτία η ζωή μας γίνεται ξανά «παλαιά», ευτελής, σκοτεινή και τελικά χωρίς σημασία, γίνεται ένα χωρίς νόημα ταξίδι για ένα χωρίς νόημα τέρμα. Καταφέρνουμε να ξεχνάμε ακόμα και το θάνατο και τελικά, εντελώς αιφνιδιαστικά, μέσα στις «απολαύσεις της ζωής» μάς έρχεται τρομακτικός, αναπόφευκτος, παράλογος. Μπορεί κατά καιρούς να παραδεχόμαστε τις ποικίλες «αμαρτίες» μας και να τις εξομολογούμαστε, όμως εξακολουθούμε να μην αναφέρουμε τη ζωή μας σ' εκείνη τη νέα ζωή που ο Χριστός αποκάλυψε και μάς έδωσε. Πραγματικά ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ Εκείνος. Αυτή είναι η μόνη πραγματική αμαρτία, η αμαρτία όλων των αμαρτιών, η απύθμενη θλίψη και τραγωδία όλων των κατ' όνομα χριστιανών.
Αν το αναγνωρίζουμε αυτό, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι το Πάσχα και γιατί χρειάζεται και προϋποθέτει τη Μεγάλη Σαρακοστή. Γιατί τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι η λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας και όλος ο κύκλος των ακολουθιών της υπάρχουν, πρώτα απ' όλα, για να μάς βοηθήσουν να ξαναβρούμε το όραμα και την γεύση αυτής της νέας ζωής, που τόσο εύκολα χάνουμε και προδίνουμε, και ύστερα να μπορέσουμε να μετανοήσουμε και να ξαναγυρίσουμε στην Εκκλησία. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάμε και να επιθυμούμε κάτι που δεν το ξέρουμε; Πώς μπορούμε να βάλουμε πάνω από καθετί άλλο στη ζωή μας κάτι που ποτέ δεν έχουμε δει και δεν έχουμε χαρεί; Με άλλα λόγια: πώς μπορούμε, πώς είναι δυνατόν να αναζητήσουμε μια Βασιλεία για την οποία δεν έχουμε ιδέα; Η λατρεία της Εκκλησίας ήταν από την αρχή και είναι ακόμα και τώρα η είσοδος και η επικοινωνία μας με τη νέα ζωή της Βασιλείας. Και στο κέντρο της λειτουργικής ζωής, σαν καρδιά της και μεσουράνημά της - σαν ήλιος που οι ακτίνες του διαπερνούν καθετί - είναι το Πάσχα. Το Πάσχα είναι η πόρτα, ανοιχτή κάθε χρόνο, που οδηγεί στην υπέρλαμπρη Βασιλεία του Χριστού, είναι η πρόγευση της αιώνιας χαράς που μάς περιμένει, είναι η δόξα της νίκης η οποία από τώρα, αν και αόρατη, πλημμυρίζει όλη την κτίση: «νικήθηκε ο θάνατος».
Ολόκληρη η λατρεία της Εκκλησίας είναι οργανωμένη γύρω από το Πάσχα, γι' αυτό και ο λειτουργικός χρόνος, δηλαδή η διαδοχή των εποχών και των εορτών, γίνεται ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα στο Πάσχα, που είναι το Τέλος και που ταυτόχρονα είναι η Αρχή. Είναι το τέλος όλων αυτών που αποτελούν τα «παλαιά» και η αρχή της «νέας ζωής», μια συνεχής «διάβαση» από τον «κόσμο τούτο» στην Βασιλεία που έχει αποκαλυφτεί «εν Χριστώ».
Παρ' όλα αυτά η «παλαιά» ζωή, η ζωή της αμαρτίας και της μικρότητας, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί και ν' αλλάξει. Το Ευαγγέλιο περιμένει και ζητάει από τον άνθρωπο να κάνει μια προσπάθεια η οποία, στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα ο άνθρωπος, είναι ουσιαστικά απραγματοποίητη. Αντιμετωπίζουμε μια πρόκληση. Το όραμα, ο στόχος, ο τρόπος της νέας ζωής είναι για μάς μια πρόκληση που βρίσκεται τόσο πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας!
Γι' αυτό, ακόμα και οι Απόστολοι, όταν άκουσαν τη διδασκαλία του Κυρίου Τον ρώτησαν απελπισμένα: «τις άρα δύναται σωθήναι;» (Ματθ. 19,26). Στ' αλήθεια δεν είναι καθόλου εύκολο ν' απαρνηθείς ένα ασήμαντο ιδανικό ζωής καμωμένο με τις καθημερινές φροντίδες, με την αναζήτηση των υλικών αγαθών, με την ασφάλεια και την απόλαυση και να δεχτείς ένα άλλο ιδανικό ζωής το οποίο βέβαια δεν στερείται καθόλου τελειότητας στο σκοπό του: «Γίνεσθε τέλειοι ως ο Πατήρ ημών εν ουρανοίς τέλειος εστίν». Αυτός ο κόσμος με όλα του τα «μέσα» μάς λέει: να είσαι χαρούμενος, μην ανησυχείς, ακολούθα τον «ευρύ» δρόμο. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο λέει: διάλεξε το στενό δρόμο, αγωνίσου και υπόφερε, γιατί αυτός είναι ο δρόμος για τη μόνη (genuine) αληθινή ευτυχία. Και αν η Εκκλησία δεν βοηθήσει πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε αυτή τη φοβερή εκλογή; Πώς μπορούμε να μετανοήσουμε και να ξαναγυρίσουμε στην υπέροχη υπόσχεση που μας δίνεται κάθε χρόνο το Πάσχα; Ακριβώς αυτή είναι η στιγμή που εμφανίζεται η Μεγάλη Σαρακοστή. Αυτή είναι η «χείρα βοηθείας» που απλώνει σε μάς η Εκκλησία. Είναι το σχολείο της μετάνοιας που θα μάς δώσει δύναμη να δεχτούμε το Πάσχα όχι σαν μια απλή ευκαιρία να φάμε, να πιούμε, ν' αναπαυτούμε, αλλά, βασικά, σαν το τέλος των «παλαιών» που είναι μέσα μας και σαν είσοδό μας στο «νέο».
Στην αρχαία Εκκλησία ο βασικός σκοπός της Σαρακοστής ήταν να προετοιμαστούν οι «Κατηχούμενοι», δηλαδή οι νέοι υποψήφιοι χριστιανοί, για το βάπτισμα που, εκείνο τον καιρό, γίνονταν στη διάρκεια της αναστάσιμης θείας Λειτουργίας. Αλλά ακόμα και τώρα που η Εκκλησία δεν βαφτίζει πια τους χριστιανούς σε μεγάλη ηλικία και ο θεσμός της κατήχησης δεν υπάρχει πια, το βασικό νόημα της Σαρακοστής παραμένει το ίδιο. Γιατί, αν και είμαστε βαφτισμένοι, εκείνο που συνεχώς χάνουμε και προδίνουμε είναι ακριβώς αυτό που λάβαμε στο Βάπτισμα. Έτσι το Πάσχα για μάς είναι η επιστροφή, που κάθε χρόνο κάνουμε, στο βάπτισμά μας και επομένως η Σαρακοστή είναι η προετοιμασία μας γι' αυτή την επιστροφή - η αργή αλλά επίμονη προσπάθεια να πραγματοποιήσουμε τελικά τη δική μας «διάβαση», το «Πάσχα» μας στη νέα εν Χριστώ ζωή. Το ότι, καθώς θα δούμε, οι ακολουθίες στη σαρακοστιανή λατρεία διατηρούν ακόμα και σήμερα τον κατηχητικό και βαπτιστικό χαρακτήρα, δεν είναι γιατί διατηρούνται «αρχαιολογικά» απομεινάρια, αλλά είναι κάτι ζωντανό και ουσιαστικό για μας. Γι' αυτό κάθε χρόνο η Μεγάλη Σαρακοστή και το Πάσχα είναι, μια ακόμη φορά, η ανακάλυψη και η συνειδητοποίηση του τι γίναμε με τον «δια βαπτίσματος» μας θάνατο και την ανάσταση.
Ένα ταξίδι, ένα προσκύνημα! Καθώς το αρχίζουμε, καθώς κάνουμε το πρώτο βήμα στη «χαρμολύπη» της Μεγάλης Σαρακοστής βλέπουμε - μακριά, πολύ μακριά - τον προορισμό. Είναι η χαρά της Λαμπρής, είναι η είσοδος στη δόξα της Βασιλείας. Είναι αυτό το όραμα, η πρόγευση του Πάσχα, που κάνει τη λύπη της Μεγάλης Σαρακοστής χαρά, Φως, και τη δική μας προσπάθεια μια «πνευματική άνοιξη». Η νύχτα μπορεί να είναι σκοτεινή και μεγάλη, αλλά σε όλο το μήκος του δρόμου μια μυστική και ακτινοβόλα αυγή φαίνεται να λάμπει στο ορίζοντα. «Μη καταισχύνης ημάς από της προσδοκίας ημών, Φιλάνθρωπε!»
Από το Βιβλίο «Μεγάλη Σαρακοστή» Αλέξανδρου Σμέμαν Εκδ. Ακρίτας
αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2012 12:45 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
Και
είπε ό Κύριος διά του στόματος του προφήτου Ιερεμία: και είπεν ό Κύριος προς
εμέ: Διότι αυτοί απηρνήθησαν και εγκατέλειπαν τον Νόμον μου, τον όποιον εγώ
έδωκα ενώπιον των.
Διότι
δεν ήκουσαν την φωνή των εντολών μου, αλλά έπορεύθησαν σύμφωνα προς τάς
επιθυμίας της πονηράς των καρδίας, όπισθεν των ειδώλων, των οποίων την λατρείαν
δίδαξαν εις αυτούς οί πατέρες των. Διά τούτο αυτά λέγει Κύριος ό Θεός του
ισραηλιτικού λαού: Ιδού εγώ θα δώσω εις αυτούς αντί άρτου θλίψεις και άνάγκας.
Θα τούς ποτίσω με κατάπικρον ύδωρ χολής (Ίερ. 9, 13-15).
Άραγε
εσείς έχετε δει αυτό πού εγώ είδα στη χώρα μας; Γνώρισα έναν άνθρωπο ό όποιος
παρέβη τις δέκα εντολές:
Δεν
πίστευε στο Θεό.
Λάτρευε
τα είδωλα και τα προσκυνούσε σαν Θεό.
Βλασφημούσε
και έβριζε το όνομα του Θεού.
Χτυπούσε
τούς γονείς του.
Την
Κυριακή δούλευε σαν να ήταν Δευτέρα.
Σκότωσε
έναν άνθρωπο.
Μοίχευσε.
Έκλεβε
τούς φίλους του, τούς εχθρούς του, τούς συνεταίρους του, την εκκλησία και το
κράτος.
Ψευδορκούσε
στα δικαστήρια.
Ζήλευε
τούς γείτονες του και επιθυμούσε σφοδρά να κάνει δική του την περιουσία τους.
Δηλαδή
αυτός ό άνθρωπος καταπάτησε όλο τον παλαιό νόμο του Θεού.
Έσπασε
τις πλάκες του Μωυσή και γονάτισε μπροστά στο χρυσό εβραϊκό μόσχο.
Αδελφοί
μου, κάθε φορά πού αναλογίζομαι τον άνθρωπο αυτό, αμέσως σκέφτομαι πώς υπάρχει
και άλλος ένας τέτοιος και άλλος ένας και άλλοι εκατό ίδιοι. Επιπλέον, πιστεύω,
πώς καθένας από εσάς θα ξέρει δεκάδες όμοιους τριγύρω του.
Που
λοιπόν είναι το παράξενο; Είναι παράξενο πού ό Θεός μας εγκατέλειψε και μας
παρέδωσε στον πιο άγριο λαό του κόσμου;
Μάταιο
είναι να λέμε πώς όλοι μας δεν ήμασταν τέτοιου είδους άνθρωποι. Βεβαίως όχι.
Αλλά και οι Ισραηλινοί δεν διέπραξαν όλοι μοιχεία με τις γυναίκες της γής
Μαδιάμ, παρ' όλα αυτά θανατώθηκε όλος ό λαός, είκοσι τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι
(Μωυσής Δ', 25).
Θέλετε
άλλο ένα παράδειγμα; Όταν ό Ιησούς του Ναυή, κατέκτησε τη γή της Επαγγελίας,
ένας και μόνον άνθρωπος αμάρτησε στην Ιεριχώ, κρύβοντας λάφυρα. Λόγω του
αμαρτήματος ενός και μόνου άνθρωπου, σκοτώθηκαν την ίδια ήμερα τρεις χιλιάδες
πολεμιστές (Ιησούς του Ναυή 7). Ακόμη ένα παράδειγμα: Όταν οι Φιλισταίοι
επέστρεψαν στους Ισραηλινούς την Κιβωτό της Διαθήκης, οι Ισραηλινοί χάρηκαν
πολύ και εξαιτίας της χαράς τους και της περιέργειας τους άνοιξαν την Κιβωτό
και κοίταξαν μέσα. Εξαιτίας αυτής της αθέμιτης ενέργειας τους αμέσως χτυπήθηκαν
από το χέρι του Κυρίου, και τιμωρήθηκαν όχι μόνο αυτοί, αλλά και άλλοι πολλοί,
πενήντα χιλιάδες στο σύνολο (Σαμουήλ Α', 6, 19).
Γνωρίζετε
πώς βούλιαξε το πλοίο του προφήτη Ιωνά με το πλήρωμα του; Βούλιαξε λόγω
του σφάλματος ενός και μόνου άνθρωπου;
Που
λοιπόν είναι το παράξενο; Είναι παράξενο πού το πλοίο της χώρας μας βούλιαξε,
αφού ό λαός μας διέπραξε χιλιάδες και πιο σοβαρές αμαρτίες από τον προφήτη
Ιωνά;
Μη μου
λέτε για τα Σόδομα και τα λόγια πού είπε ό Κύριος στο δίκαιο Αβραάμ. Θα σας
εξηγήσω αμέσως την περίπτωση αυτή.
Ό
Αβραάμ κάποτε ρώτησε τον Κύριο, τι θα κάνει με τα Σόδομα, στην περίπτωση πού
βρει έστω και δέκα δίκαιους ανθρώπους να κατοικούν στην πόλη. Εκείνος του
απάντησε ότι δεν θα καταστρέψει την πόλη, αλλά θα την απαλλάξει από την
τιμωρία, για χάρη αυτών των δέκα δίκαιων ανθρώπων.
Εσείς
πιστεύετε πώς υπήρχαν στον σέρβικο λαό περισσότεροι από δέκα δίκαιοι άνθρωποι;
Και εν τέλει, αν υπήρχαν, για ποιό λόγο δεν μας απάλλαξε ό Κύριος από την
τιμωρία;
Ή
ερώτηση είναι ρητορική. Ρωτάτε, ενώ γνωρίζετε ότι τα Σόδομα ήταν μια πόλη πού
αγνοούσε τον ένα και μοναδικό Θεό. Οι κάτοικοι της πόλης των Σοδόμων δεν ήξεραν
πώς υπάρχει ένας και μοναδικός Θεός όπως το γνώριζε ό λαός του Ισραήλ. Δεν ήταν
βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας ούτε κοινωνούσαν το Σώμα και το Αίμα
του Χριστού. Ή διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όσο ή διαφορά της ημέρας με τη νύχτα.
Γι' αυτό το λόγο ό Δικαιοκρίτης Θεός ήθελε να σώσει τα Σόδομα για χάρη των δέκα
δίκαιων ανθρώπων. Δεν ήθελε όμως να προστατεύσει τούς Εβραίους, παρ' όλο πού
είχαν δέκα χιλιάδες δίκαιους ανθρώπους, ούτε τούς Σέρβους, πού είχαν
εκατοντάδες χιλιάδες δίκαιες ψυχές. Οι κάτοικοι των Σοδόμων δεν ήξεραν για τον
ένα Αληθινό Θεό, οι Εβραίοι όμως γνώριζαν τον ένα και μοναδικό Θεό διά μέσου
των προφητών και των πολλών θαυμάτων. Και οι Σέρβοι γνώριζαν τον Θεό, πού
εμφανίστηκε στον κόσμο με το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Ανάλογα
λοιπόν με τη βαθμίδα γνώσης του Θεού επέρχεται και το μέγεθος της τιμωρίας του
Θεού....
Με
ταπείνωση και με συντετριμμένη από μετάνοια καρδιά ας φωνάξουμε: Δίκαιος είσαι,
Θεέ μας, και δίκαιο είναι αυτό πού έκανες σε μας τούς Σέρβους, πού μας τάισες
αντί άρτου, θλίψη και μας πότισες αντί νερού, χολή.
Πολλοί
από εμάς καταπάτησαν το δικό Σου ιερό νόμο. Δεν καταπάτησαν τον νόμο Σου μια
φορά ή μια ήμερα, αλλά πολλές φορές και για είκοσι χρόνια. Πολλοί ξέχασαν
Εσένα, το Θεό των προγόνων μας, το Θεό των Αγίων μας, των βασιλιάδων μας, των
Πατριαρχών μας, των ασκητών, των προσκυνητών και των μαρτύρων μας.
Και τώρα,
Κύριε, προσευχόμαστε σε Σένα ταπεινά. Σώσε εμάς τον υπόλοιπο λαό σου, για να μη
περιγελούν εμάς και Σένα οι αιρετικοί και οι άθεοι και λένε καθώς πίνουν το
κρασί τους: Που είναι αυτός ό Θεός των Σέρβων; Για ποιό λόγο τώρα δεν τούς
βοηθάει; Για ποιό λόγο δεν τούς γλίτωσε από τα χέρια μας, αν είναι πιο δυνατός
από εμάς; Που είναι ό Άγιος Σάββας των Σέρβων; Για ποιό λόγο δεν προστάτεψε
τούς Σέρβους, αφού οι Σέρβοι τον αγαπάνε τόσο πολύ και τον δοξάζουνε;
Από το
χέρι σου Κύριε, Πανάγιε, θα δεχτούμε πάλι να μάς ποτίσεις την πικρή χολή του
πόνου, αλλά μη μάς παραδώσεις σε ανθρώπινα χέρια.
Βοήθησε
μας, Κύριε, βοήθησε μας, για να διορθωθούμε, δώσε μας δύναμη και την ιερή Σου
ευλογία, για να μπορέσουμε, υπακούοντας στο νόμο Σου, κάθε μέρα να Σε δοξάζουμε
εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν.
ΑΓΙΟΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ,ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
ΚΥΨΕΛΗ.
αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2012 12:39 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός
Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία.
Με τον θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.
Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείται η φιλαργυρία.
Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους καταργείται η οργή.
Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη.
Με την υπομονή, την καρτερία και την ευχαριστία προς τον Θεό καταργείται η
ακηδία.
Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς,
καταργείται η κενοδοξία.
Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο, ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από
όλους καταργείται η υπερηφάνεια.
Έτσι λοιπόν αφού ελευθερωθεί ο νους από τα παραπάνω πάθη και
ανυψωθεί στο Θεό, ζει από εδώ τη μακάρια ζωή και δέχεται τον αρραβώνα
του Αγίου Πνεύματος. Και όταν φύγει από εδώ, έχοντας απάθεια και αληθινή
γνώση, στέκεται μπροστά στο φως της Αγίας Τριάδος, και καταφωτίζεται
μαζί με τους αγίους αγγέλους στους απέραντους αιώνες.
αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2012 12:36 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου
Όπως έχω καταλάβει, στον άνθρωπο δεν υπάρχει φαρμάκι, γιατί, αν το φαρμάκι
ακουμπήσει στον Χριστό, γίνεται γλυκό σιρόπι. Όποιος έχει μέσα του φαρμάκι
,σημαίνει ότι δεν ακουμπάει τα προβλήματά του στον Χριστό.
Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη είναι του διαβόλου. Όταν βλέπω μοναχό να είναι
σαν ζημιωμένος μπακάλης, ξέρετε πως στενοχωριέμαι; Άλλο η κατά Θεόν λύπη, το
χαροποιόν πένθος.
Τότε ο άνθρωπος αγάλλεται. Η σιωπή, η συστολή που έχει,
στάζουν μέλι στην καρδιά του. Όταν δω έναν τέτοιον άνθρωπο, να του φιλήσω και
τα πόδια.
- Γέροντα, από πού θα καταλάβει κανείς αν η λύπη του είναι πράγματι κατά Θεόν;
- Ας υποθέσουμε , κάνει μια αμαρτία ο άνθρωπος και λυπάται. Αν λυπάται από
καθαρό φιλότιμο για την πτώση του, γιατί στενοχώρησε τον Χριστό, νιώθει μέσα
του έναν γλυκό πόνο, γιατί ο Θεός σκορπά στην ψυχή του γλυκύτητα, την θεία
παρηγοριά. Αυτή η λύπη, είναι κατά Θεόν. Ενώ, όταν κανείς νιώθη συνεχή λύπη με
άγχος και απελπισία, πρέπει να καταλάβη ότι αυτή η λύπη δεν είναι κατά Θεόν. Η
κατά Θεόν λύπη είναι χαρά πνευματική και φέρνει στην ψυχή παρηγοριά, ενώ η λύπη
που δεν είναι κατά Θεόν φέρνει άγχος και αδιέξοδο.”
Γέροντας Παΐσιος
Περί
πλάνης - Ιωσήφ Μοναχού (γέρων Ιωσήφ ο ησυχαστής)
Ο σκοτεινός λαβύρινθος της πλάνης είναι δυσκατάληπτος. Οι κεντρικώτερες όμως
αρτηρίες, πού οδηγούν σ' αυτόν είναι δύο.
Πρώτη και δεύτερη δεν χαρακτηρίζονται, γιατί δεν υπάρχει τάξις, η δε κάθε μία
απ’ αυτές είναι ως εξής: Όσοι αγωνίζονται διανοητικά, δηλαδή περισσότερο με τον
νουν και την εσωστρέφειαν, είναι αυτοί πού θα συναντήσουν παρηγοριά από την
χάριν στο θεωρητικόν μέρος. Είτε κατά την ώρα της προσευχής κυρίως, είτε σε
λεπτήν κατάστασιν ύπνου ή κάπως αλλοιώς θα τους πλησιάση η αναζητούμενη θεία
χάρις για πληροφορίαν. Αυτήν ακριβώς την θέσιν παρακολουθεί και το πνεύμα της
πλάνης· και με εσχηματισμένον τρόπον, ενίοτε προλαμβάνει, όσον απουσιάζει ιδίως
και η πραγματική πείρα του νου στο να διαγνώση ευκρινώς την ποιότητα του
φαινομένου, και έτσι προσπαθεί να παρασύρη στην δική της προσοχήν. Αυτός είναι,
ο ένας τρόπος της πλάνης. Εις όσους βαδίζουν τον πατημένο δρόμο της υποταγής
και ταπεινοφροσύνης, ελάχιστα μπορεί να ενοχλήση αυτή η κακία, και περισσότερον
πλησιάζει και παραμένει στους ιδιόρρυθμους και αυταρχικούς τύπους, πού νομίζουν
ότι οι εξωτερικοί τύποι και γενικά οι ανθρώπινες προσπάθειες μόνες τους μπορούν
να καρποφορήσουν. Στην κατάστασιν αυτήν, πού είναι εισαγωγική, με τόσην
λεπτότητα και επιτηδειότητα μεταμορφώνεται η πλάνη σε σχήματα χάριτος και
αληθείας, πού κινδυνεύουν και οι δόκιμοι να ταλαντευθούν, και κρίνεται
απαραίτητη η υπακοή. Στην θέσιν αυτήν ο Γέροντας επιμένει στο ότι δεν πρέπει να
δέχεται κανείς εξ ιδίας κρίσεως κανένα είδος αισθήσεως ή θεάματος, είτε
φαντασίας, άνευ της διακρίσεως των εμπείρων.”
