Άρθρα


Άγιος Στυλιανός: Ο Άγιος που χαρίζει παιδιά

αναρτήθηκε στις από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε ]

Πολύ χαρακτηριστική αλλά και συγκινητική είναι η εικόνα του· ο άγιος κρατώντας ένα σπαργανωμένο παιδί στην αγκαλιά του παρουσιάζεται ως φιλόστοργη μητέρα και συγχρόνως ως χειροδύναμος πατέρας, που προσφέρει στο παιδί την στοργή και την δύναμη που αυτό χρειάζεται. Οι γυναίκες που δεν γεννούν παιδιά επικαλούνται την πρεσβεία του και οι μητέρες, όταν αρρωσταίνουν τα μικρά τους, προστρέχουν στην βοήθειά του.

Άγιος εκ κοιλίας μητρός

Ο Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας , μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. «Ούτος εκ μήτρας αγιασθείς, γέγονε του Αγίου Πνεύματος οικητήριον», αναφέρει χαρακτηριστικά το Συναξάρι του. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την Χάριν του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.

Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του. Αν και ήταν και αυτός παιδί και νέος και έφηβος, μολονότι είχε κι εκείνος σάρκα, εν τούτοις δεν άφησε τις επιθυμίες να μολύνουν το πνεύμα και την ψυχή του. Φιλοσόφησε με την αληθινή σοφία του Θεού και είδε πόσο πρόσκαιρος και τιποτένιος είναι ο υλικός τούτος κόσμος.

«Πέταξα από πάνω μου μια βαριά άγκυρα»-τα πλούτη

H πρώτη ενέργειά του ήταν να πουλήσει την περιουσία του και να την μοιράσει στους φτωχούς της Εκκλησίας. Και όταν δεν του είχε απομείνει τίποτε πια από την πατρική κληρονομία , γεμάτος ανακούφιση και χαρά, είπε:

«Πέταξα μια βαρειά άγκυρα, που με κρατούσε δεμένο κοντά στις επιθυμίες του φθαρτού σώματος. Πέταξα από πάνω μου την φθορά και την απώλεια. Τώρα ανοίγεται μπροστά μου πιο ευδιάκριτος ό δρόμος της αληθινής ζωής.»

Ζει αγιασμένη μοναχική ζωή

Αφού, λοιπόν, με τις ευεργεσίες του, ανέβασε ο μακάριος Στυλιανός το γήινο θησαυρό του στους ουρανούς, και τον ασφάλισε, πήγε σε ένα μοναστήρι και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα. Από τη στιγμή εκείνη καμιά γήινη σκέψη, καμιά υλική παρένθεση δεν μπορεί να τον απομακρύνει από την πίστη του και την προσευχή του. Τ

Πολέμησε σκληρά εναντίον των τριών εχθρών, της σάρκας, του κόσμου και του διαβόλου. Για να καταβάλει τον καθένα από αυτούς χρειάσθηκε πόλεμος πολυχρόνιος, σκληρός και ανύστακτος. Στις τρεις αυτές λέξεις κρύβονται ηρωισμοί και παλαίσματα υπεράνθρωπα.

Έτσι ο Άγιος Στυλιανός αποδεικνύεται λαμπρό αστέρι της ασκητικής ζωής. Γίνεται παράδειγμα σε νεότερους και παλαιότερους. Όλοι τον θαυμάζουν και τον προβάλλουν σαν παράδειγμα. Τον έχουν σαν πρότυπο μιμήσεως.

Αναχωρεί στην έρημο για να τελειωθεί εν Χριστώ

Άλλα η αυστηρότητα εκείνη του ασκητικού βίου δεν του είναι αρκετή, θέλει να πλησιάσει περισσότερο στην τελειότητα. Επιθυμεί, τώρα την πλήρη μόνωση τον αυστηρότατο ασκητισμό: τον αναχωρητισμό. Αποχαιρετάει τους αδελφούς μοναχούς στο Μοναστήρι και αποσύρεται ο Άγιος μακριά σε έρημο και ακατοίκητο μέρος. Εκεί στην έρημο κατασκηνώνει σ’ ένα σπήλαιο.

Το νέο στάδιο της ασκητικής του ζωής είναι ουράνιας τελειότητας. Οι μέρες και οι νύχτες του κυλούν με λογισμούς, με σκέψεις και προσευχές για τον Τρισυπόστατο Θεό. Ψάλλει ολόψυχα το μεγαλείο του Θεού. Υμνεί την Αγία Τριάδα. Ζει ενωμένος με τον Θεό! Τίποτε δεν διασπά την θεϊκή του γαλήνη.

Μελετά την φύση και υμνεί τον Δημιουργό

Όλα όσα βρίσκονται γύρω του και όσα προβάλλουν στον μακρινό του ορίζοντα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αποδείξεις του Δημιουργού. Μελετά τα δημιουργήματα του Θεού και δυναμώνει πιο πολύ η πίστη του.

Έβλεπε τον Θεόν στα απειροπληθή άστρα του ουρανού , που στροβιλίζονται στο αχανές διάστημα με τόση ταχύτητα, αλλά και ακρίβεια. Τα έβλεπε όλα αυτά και αναφωνούσε με τον Δαυίδ: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού ποίησιν δέ χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα». Ξεσπούσε κατόπιν σε δοξολογία, λέγοντας: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε! Πάντα εν σοφία εποίησας. Επληρώθη η γη της κτίσεως Σου»!

Πολλοί τον επισκέπτονται στην έρημο

Πολλά χρόνια έζησε τη σκληρή ζωή του αναχωρητού. Πάλεψε στην έρημο επί δεκαετίες ολόκληρες σκληρά με τον διάβολο και τον εαυτό του για να φθάσει στην αγιότητα που θέλει ο Θεός, ο Οποίος είπε: «γίνεσθε Άγιοι , ότι Εγώ Άγιος ειμί».

Ο Δημιουργός ήθελε να ζήσει ακόμη ο Άγιος Στυλιανός, για να λαμποκοπά με την αρετή του και να παραδειγματίζει με την αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής. Διαδόθηκε, λοιπόν, η φήμη του Αγίου Στυλιανού παντού. Πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη συνέρρεαν μ’ ευλάβεια προς τον Άγιον για να θαυμάσουν την αγιότητα του και ν’ αποκομίσουν ψυχικά και σωματικά αγαθά. Η αγία του μορφή, τα σοφά του λόγια, οι προτροπές του άλλαξαν την ζωή πολλών ανθρώπων.

Αγαπά πολύ τα παιδιά και τα θεραπεύει θαυματουργικά

Γνώριζε ο Άγιος Στυλιανός, ότι για να κερδίσει κανείς την Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να έχει τη ψυχή του, σαν τη ψυχή των μικρών παιδιών που είναι αθώα. Ήξερε, ότι τα παιδιά έχουν αγγελικές ψυχές. Γι´ αυτό ήθελε να τα βοηθάει, να τα προστατεύει τα παιδιά.

Ο Θεός βράβευσε το ιερό του αίσθημα και του έδωσε την θαυματουργική δύναμη να θεραπεύει τα ασθενικά παιδιά. Μητέρες από κοντινά και μακρινά μέρη, με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν , με πόνο και πίστη, κοντά στον Άγιο για να ζητήσουν την θεραπεία των παιδιών τους. Μέρες ολόκληρες βάδιζαν μέσα σ’ έρημα μέρη για να βρουν την δοξασμένη από τον Θεό ασκητική σπηλιά του Αγίου Στυλιανού. Και όταν έφθασαν εκεί, με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του Γέροντα ασκητή, δόξαζαν τον Θεό, που τον συνάντησαν και τον παρακαλού­σαν να γιατρέψει τα παιδιά τους.

Ο Άγιος Στυλιανός γεμάτος καλωσύνη και συμπόνοια έπαιρνε τ’ άρρωστα νήπια στα χέρια του και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε το Θεό να τα γιατρέψει. Ο Δεσπότης των Ουρανών άκουγε την ολόψυχη προσευχή του και ο Άγιος θαυματουργούσε. Παιδιά άρρωστα εύρισκαν την υγειά τους.

Μανάδες έκλαιγαν από χαρά έξω από το ασκητήριο του. Και άλλες καταφιλούσαν με σεβασμό και ευγνωμοσύνη το χέρι του Αγίου γέροντα, δοξάζοντας τον Θεόν. Τα θαύματα όμως αυτά γινόταν γνωστά σ’ όλα τα μέρη και κόσμος πολύς έτρεχε στον Άγιο Στυλιανό για να τον παρακαλέσει να γιατρέψει από κάποια ασθένεια τα παιδιά του.

Χαρίζει παιδιά στους ατέκνους

Αλλά δεν ήταν μόνο τα θαύματα της θεραπείας των παιδιών που δόξαζαν το όνομα του ταπεινού Αγίου Στυλιανού. Ο Άγιος απέκτησε φήμη ως θαυματουργού, διότι έκανε τους άτεκνους εύτεκνους, με την προσευχή του. Με την προσευχή του Αγίου Στυλιανού πολλές στείρες τεκνοποιούσαν. Πολλοί πιστοί Χριστιανοί με την ευλογία του, αν και ήταν άτεκνοι πρωτύτερα , απέκτησαν ωραία και γεμάτα υγεία παιδιά.

Πολλοί μάλιστα καλοί Χριστιανοί και μετά την κοίμηση του, επικαλούμενοι το όνομα του Αγίου και ζωγραφίζοντας σαν τάμα την εικόνα του , απέκτησαν παιδιά, αν και είχαν χάσει την ελπίδα πια να τεκνοποιήσουν.

Αναχωρεί προς Κύριον, αλλά συνεχίζει να θαυματουργεί

Έτσι έζησε κι έτσι δόξασε το όνομα του Θεού και δοξάσθηκε από τον Ουράνιο Πατέρα ο Άγιος Στυλιανός. Όταν έφθασε σε βαθειά γεράματα, έστειλε ο Θεός τους Αγγέλους Του και πήραν την αγία του ψυχή, για να την αναπαύσουν από τους πολύχρονους κόπους, τις στερήσεις και τη σκληρότητα της ασκητικής ζωής. Κοιμήθηκε , λοιπόν, ο Άγιος πλήρης ημερών και αρετών.

Πού τον έθαψαν, δεν γνωρίζουμε, ούτε διασώθηκαν άλλα στοιχεία από την κουρασμένη και αγιασμένη ζωή του. Έμεινε όμως το όνομά του. Τον σέβεται και τον τιμά όλη η Ορθόδοξη Χριστιανωσύνη. Τον επικαλούνται στις ανάγκες τους και προπάντος για τα άρρωστα παιδιά τους. Κτίζουν στο όνομα του μεγαλοπρεπείς Ναούς. Τα θαύματα του Αγίου συνεχίζονται και μετά την κοίμησή του. Και σήμερα ο Άγιος Στυλιανός εξακολουθεί να είναι προστάτης των παιδιών. Λένε μάλιστα, ότι από την λέξη «στυλώνει» που σημαίνει «στηρίζει τη υγεία των παιδιών».

Ο Άγιος εικονογραφείται με ένα νήπιο σπαργανωμένο στην αγκαλιά του που συμβολίζει ότι είναι ο προστάτης των νηπίων. Η μνήμη του Αγίου Στυλιανού εορτάζεται στις 26 Νοεμβρίου.

Από το βιβλίο: ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ” του Αρχ. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου, Εκδόσεις: Ορθόδοξου Τύπου

Μη λες: «Εμένα κανείς δεν μ’ αγαπά»

αναρτήθηκε στις 19 Νοε 2017, 7:24 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 19 Νοε 2017, 7:24 π.μ. ]





  • Κανείς δεν δικαιούται να λέει εμένα κανείς δεν μ’ αγαπά. Ακόμη κι αν όλοι οι άνθρωποι σε προδώσουν ο Χριστός σ’ .

Ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος σιχαίνεσαι τον εαυτό σου, ο Χριστός σ’ αγαπά. Δεν μπορεί να κάνει αλλοιώς, αφού είναι αγάπη. Ζητάει μόνο να τον δεχθείς.Τον διώχνεις και δεν φεύγει. Τον κλείνεις έξω από την πόρτα κι όταν μετά από ώρες ξανανοίγεις είναι εκεί και σε περιμένει.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο: “Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, έγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος. Παν όπερ αν θέλης εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστής. Εγώ και δουλεύσω. Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ. Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης διά σε και αλήτης διά σε, επί σταυρού διά σε, επί τάφου διά σε, άνω υπέρ σού εντυγχάνω τω Πατρί. Κάτω υπέρ σού πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός. Πάντα μοι συ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος. Τι πλέον θέλεις;”

Κατά τον Απόστολο Παύλο: «μέλη εσμέν του σώματος αυτού, εκ της σαρκός αυτού και εκ των οστέων αυτού»(Εφ. 5,30). Ας σπεύσουμε να ενωθούμε μαζί του για πάντα μέσω της μετάνοιας, της ταπείνωσης, της υπομονής, διά μέσου των θλίψεων, διά των μυστηρίων της .

Ο Χριστός είναι «τα πάντα εν πάσι».

Γέροντος Δωρόθεος, ιερομόναχος

Εκεί, στα βαθιά μας δάκρυα ανετέλλει μια γλυκιά θαλπωρή

αναρτήθηκε στις 18 Νοε 2017, 11:00 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 18 Νοε 2017, 11:00 π.μ. ]

Το να είσαι του Χριστού σημαίνει κυρίως ότι συμπάσχεις, συμπονάς, συσταυρώνεσαι με τον αδελφό σου

Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να συνειδητοποιείς την αλληλεξάρτηση που σε ενώνει με τους άλλους ανθρώπους μέσα στην πορεία προς την εν Χριστώ τελείωση αλλά και στην αποτυχία της αμαρτίας. 

Το να είσαι χριστιανός σημαίνει ότι συμπάσχεις. Συμπάσχεις την ώρα της θεοπτίας, συμπάσχεις την ώρα της θεοεγκατάλειψης, αποδέχεσαι να είσαι μέρος του παραδείσου αλλά και της κόλασης του άλλου, του κόσμου ολάκερου. 

Η μετοχή στο Σώμα του Χριστού δεν σημαίνει ότι μένεις αμέτοχος της αμαρτίας του κόσμου. Αντιθέτως μετέχεις βαθιά σ’αυτήν την πληγή του Σώματος. Δεν έχει σημασία ποιος είναι υπεύθυνος. Θεωρείς υπεύθυνο τον εαυτό σου. Γι’αυτό και μένεις στην μετάνοια αμετακίνητος, μα και αεικίνητος προς την ελπίδα. Είναι αυτό το τεντωμένο σχοινί που αναφέρει ο Άγιος Σιλουανός ότι είναι η χριστιανική ζωή. Ένα δίπολο πάνω στο οποίο καλείται ο χριστιανός να ακροβατεί όλη του την ζωή. « Η χριστιανική οδός είναι ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην συνείδηση της αμαρτίας και στην ελπίδα στον Θεό. Όλη η πνευματική τέχνη στηρίζεται στο να κρατάς την ισορροπία και την ένταση ανάμεσα στους δύο πόλους. Να θυμάσαι τους εξής δύο λογισμούς και να τους φοβάσαι: «δεν θα σωθείς» και «είσαι άγιος». Αυτοί οι δύο λογισμοί προέρχονται από τον αιώνιο εχθρό μας (τον διάβολο) και δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας μέσα τους».

Γι’αυτό ο Κύριος καλεί τον Άγιο Σιλουανό να κρατά τον νου του στον Άδη αλλά να μην απελπιστεί ποτέ. Δηλαδή να συνθλίβεις την ύπαρξή σου, να γκερμίζεις το εγώ σου, να βιώνεις την αμαρτία σου, να κρατάς την καρδιά σου εκεί στην κόλαση της αποτυχίας σου διότι έτσι θα πάψεις να κινδυνεύεις να ζεις με αλαζονεία, φιλαυτία, υπερηφάνεια, εγωισμό. Χρειάζεται να αυτογκρεμιστείς για να μην γκερμιστείς στα βάραθρα της απελπισίας.
---------------------
Εκεί όμως στον γεμάτο σκοτάδι εαυτό σου καταλαβαίνεις την φιλανθρωπία του Κυρίου. Εκεί στον προσωπικό σου Άδη που έφτιαξε η ματαιοδοξία σου γεννιέται ο παράδεισος του Χριστού μας. Εκεί, στα βαθιά μας δάκρυα ανετέλλει μια γλυκιά θαλπωρή που μιλά στην καρδιά μας, «θάρσει, εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
---------------------
Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος δεν είναι εχθρός. Γι’αυτό και πλέον αγαπάς τον κόσμο όπως τον εαυτό σου. Όχι το κοσμικό φρόνημα αλλά τον κόσμο αγαπάς. Δεν φοβάσαι τους ανθρώπους. Δεν χωρίζεις τους ανθρώπους. Δεν βλέπεις πλέον εθνικότητες, θρησκείες, χρώμα. Βλέπεις τον άνθρωπο που ζει πεθαίνοντας να βρει την Ζωή. Αυτό είναι το δράμα που βιώνει η καρδιά του ανθρώπου που ζει εν Χριστώ. Γιατί τελικά το να γίνεις του Χριστού σημαίνει κυρίως ότι συμπάσχεις, συσταυρώνεσαι, πεθαίνεις, γίνεσαι στάχτη και χώμα για τον άλλο χωρίς να υπολογίζεις, χωρίς να σκέφτεσαι πλέον με τις ταμπέλες του κόσμου τούτου. Δίδεσαι. Δίδεσαι τόσο, όσο βαστά η σάρκα σου, οι φλέβες της καρδιάς οου. Γι’αυτό και φτάνεις να μην υπάρχεις, δηλαδή να αγαπάς γνήσια όπως μόνο ο Χριστός μπορεί να σε διδάξει. Κλαις. Και αυτό το κλάμα είναι θαρρείς η πιο αναστάσιμη πράξη. Είναι αυτά τα δάκρυα η ποίηση της ψυχής σου που αδυνατεί να εκφράσει το άγγιγμα του Θεού, το άγγιγμα της αμαρτίας. Παύεις να σκανδαλίζεσαι. Παύεις να ζεις ως άτομο. Χάνεσαι και βρίσκεσαι ως νότα εύηχη μέσα στην αιώνια αρμονία του σύμπαντος κόσμου.
Βιώνεις αυτό το Όλο που σε ξεπερνά, μα και που δίνει νόημα στην ύπαρξή σου, που σε αναγεννά και σε κάνει πεπληρωμένο αν και λιψός, άγιο αν και αμαρτωλός, θεό αν και άνθρωπος.
---------------------
Κι όλα αυτά μπορεί να γίνονται σε μια κάμαρα μικρή. Με ένα ευτελές καντηλάκι. Μπροστά σε μια ιερή εικόνα ξεβαμμένη από τον χρόνο.Χωρίς κανείς να το μάθει. Χωρίς κανείς να υποψιαστεί ότι σε τούτο τον τόπο η φθορά συναντά την αφθαρσία, ο σταυρός την ανάσταση, η αμαρτία την θέωση.
---------------------
Και οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να αναπνεύουν μέσα στην άγνοιά τους. Και ίσως δεν μάθουν ποτέ ότι κάπου εκεί κάποιος ελάχιστος, άσημος, ανύπαρκτος που δεν συνάντησαν ποτέ τους, τους αγάπησε τόσο πολύ που έπαψε να ζει για χάρη τους. Μα και γι’αυτό Ζει πραγματικά. Ζει με μία έννοια, «Εξαφάνισέ με Χριστέ μου, κάνε με να μην υπάρχω. Να γίνω Εσύ χωρίς το εγώ μου, ώστε τα πάντα να γίνουν Εσύ, τα πάντα να γίνουν Χριστός. Γιατί μόνο τότε όλα κατανοούνται, μόνο τότε λογικεύουν τα πάντα, μόνο τότε οι πάντες συγχωρούνται, συνυπάρχουν, αλληλοπεριχωρούνται όπως το «Τριαδικό καθώς». Πάψε με λοιπόν Χριστέ, δεν με νοιάζει. Δεν φοβάμαι. Ούτε τον θάνατο φοβάμα· τον ποθό, όπως ποθεί το έμβρυο να γεννηθεί».
---------------------
Και όλα αυτά σε μια μικρή ασήμαντη κάμαρα...ή κάπου αλλού που ο νους μας ούτε πάει, από ανθρώπους που το μάτι μας δεν πιάνει.

«Και τι θα λέω, όταν προσεύχομαι;»

αναρτήθηκε στις 17 Νοε 2017, 11:13 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 17 Νοε 2017, 11:13 π.μ. ]


Του
Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το , που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το του.


Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση.
Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών.

Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους, όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό.

«Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;», θα με ρωτήσεις.

Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο».
«Ελέησέ με, Κύριε!», θα παρακαλάς κι εσύ. «Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας.

Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. «Ελέησέ με!». Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά.

«…Και επί Γης Ειρήνη…»! (απαντήσεις σε απίστους)

αναρτήθηκε στις 12 Νοε 2017, 11:05 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 12 Νοε 2017, 11:05 π.μ. ]

«…Και επί Γης Ειρήνη…»! Αλλά τι βλέπω, τι ακούω; Θα ήθελα να μη ζω, θα ήθελα να μη έχω αυτιά, διά να μή βλέπω και ακούω αθέους και υλιστάς ανθρώπους των ημερών μας, οι οποίοι και επί τω ακούσματι του αγγελικού αυτού ύμνου ειρωνεύονται, καγχάζουν και βλασφημούν λέγοντες· Άκου εκεί! Ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν τέτοια παραμύθια;

Εμεις θ’ αγωνισθούμε να εξαφανισθεί αυτό το παραμύθι, τα λείψανα του παραμυθιού αυτού, από κάθε γωνία της γης. Εμείς, οι άθεοι και υλισταί, κηρύττουμε ρεαλιστικά. Εμείς -και όχι το Ευαγγέλιο, το μήνυμα των αγγέλων- θα φέρουμε τον παράδεισο πάνω στη γη. Και είναι εις βάρος του χριστιανισμού το ότι είκοσι αιώνες τώρα τίποτε δεν κατώρθωσε για την κατάργηση των πολέμων και την εγκαθίδρυση σταθερής και μονίμου ειρήνης πάνω στη γη. Εμείς θα καταργήσουμε τους πολέμους και θα εγκαταστήσουμε την ειρήνη, που θα διαρκέσει χιλιετηρίδες. Εμείς την ειρήνη, εμείς την ειρήνη, και όχι σεις που ονειρεύεστε παραδείσους στην άλλη ζωή, στον ουρανό…

Τι έχομε, αγαπητοί, ν’ απαντήσωμε εις τους απίστους και αθέους, εις τους υλιστάς και τους οπαδούς του μαρξισμού;
Ο Χριστός έφερε τον παράδεισο εις την γη, έφερε την βαθειά ειρήνη. Εις ποιούς; Όχι εις όλους, αλλ’ εις εκείνους, οι οποίοι, όχι διά της βίας, όχι διά του ξίφους, αλλ’ όλως ελευθέρως επίστευσαν εις το αγγελικό μήνυμα, μετενόησαν ειλικρινώς διά το άθλιον παρελθόν των και εξωμολογήθηκαν μετά δακρύων τα αμαρτήματά των εις πνευματικόν πατέρα. Αυτοί άκουσαν εις τα μυστικά αυτιά της ψυχής των εκείνο που είπε ο Κύριος «Αφέωνταί σου αι αμαρτίαι… πορεύου εις ειρήνην» (Λουκ. 7, 48-50). Αμφιβάλετε; Τότε ακούσατε τον Ρώσο λογοτέχνη και φιλόσοφο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος προηγουμένως ήτο άπιστος, αλλ’ μέσα στη φυλακή εμελέτησε το Ευαγγέλιο και επίστευσε, και όταν εξωμολογήθη ειλικρινώς εις ένα στάρετς είπε· Τώρα που εξωμολογήθηκα, παράδεισος εφύτρωσε στην καρδιά μου. Ναι, παράδεισος, ειρήνη όχι επιφανειακή αλλά βαθειά ειρήνη, που πλημμυρίζει τα βάθη της ανθρωπίνης υπάρξεως.

Αλλ’ οι άνθρωποι αυτοί, που πιστεύουν εις το άγγελμα του ουρανού και ζουν συμφώνως προς το ευαγγέλιο, και απ’ εδώ από την γη προγεύονται των πνευματικών ηδονών και θελγήτρων μιας ωραίας, μιας παραδεισένιας ζωής, είναι ολίγοι. Αυτοί όμως οι ολίγοι, οι οποίοι εφήρμοσαν εις τον εαυτό των το Ευαγγέλιο, αρκούν δια να αποδείξουν ό,τι το πείραμα του χριστιανισμού επέτυχε. Και ό,τι κατώρθωσαν αυτοί, διατί να μη το κατορθώσουν και τα εκατομμύρια, τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων;

Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητος, και αυτοί ακόμα οι λεγόμενοι χριστιανοί, δεν θέλησαν να εφαρμόσουν το Ευαγγέλιο και να δοκιμάσουν εις τον εαυτό τους όλην την ενέργεια του δραστικού φαρμάκου που λέγεται χριστιανική πίστης, ευαγγέλιον. Εάν ο ασθενής δεν θέλει να πάρει το φάρμακο που του υποδεικνύει ο ιατρός δια την θεραπεία της ασθένειάς του και αποθάνει, ποιος φταίει; Ο ιατρός η ο ασθενής; Και εν προκειμένω ασθενής, και μάλιστα βαρύτατα ασθενής, που αιμοραγεί από αλλεπαλλήλους πολέμους, είναι η ανθρωπότης. Αλλ’ η ανθρωπότης δεν θέλει. Και όχι μόνον δεν θέλει, αλλά και υβρίζει και βλασφημεί, επί τω ακούσματι του Ευαγγελίου ειρωνεύεται και λέγει· Δεν έχομε ανάγκη του Ευαγγελίου, διότι τούτο επάλιωσε πλέον, και νέα ευαγγέλια, ως τα κατά Μάρξ, Νίτσε, Φρόϋντ κ.λπ., πρέπει να επικρατήσουν.

Θέλετε ένα παράδειγμα εκ των πολλών, ενδεικτικόν αυτής της στάσεως έναντι του Ευαγγελίου;
Μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο υπό χριστιανικών ιδεών και αισθημάτων εμπνεόμενος τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ουϊλσον υπέδειξε εις την αίθουσα των Βερσαλιών εις όλους τους νικητάς ηγέτας τα εξής. Εάν θέλωμε, είπε, να παύσουν οι πόλεμοι, πρέπει να θεμελιώσωμε την ειρήνη επι του Ευαγγελίου. Τότε ο Κλεμανσώ, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, η τίγρις ως απεκαλείτο, εξηγριώθη και είπε· Τοιαύτην ειρήνην ημείς δεν θέλομεν! Ετσι η ειρήνη εθεμελιώθη επί σαθράς βάσεως. Και το αποτέλεσμα; Μία τοιαύτη αντιχριστιανική ειρήνη έσπειρε πολυ σπόρο αδικίας και επροκέλεσε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, απείρως χειρότερο του πρώτου. Αλλά και όταν ο πόλεμος αυτός ετερματίσθη και επρόκειτο να υπογραφεί η σύμβασης της ειρήνης, και πάλι η ειρήνη δεν θεμελιώθη επί του Ευαγγελίου, αλλ’ επί αρχών ξένων και αντιθέτων προς το γνήσιον πνεύμα του Ευαγγελίου. Μεγάλη μερίς, η πλειονοψηφία των εθνών, απέρριψε πρόταση να γραφεί εις το κείμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων άρθρο, δια του οποίου να διακηρύσσεται ότι ο άνθρωπος είναι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Θεού» (Γεν. 1, 26-27). Ωρύοντο και πάλι οι άθεοι και οι άπιστοι, των οποίων ηγείτο η μεγάλη δύναμης, η οποία καταστατικόν της χάρτη έχει την αθεϊα και την απιστία· εξουθενούσα δε αυτή τα μικρά και ανίσχυρα έθνη συχνά προβάλλει το αντιχριστιανικό της Veto εις μεγάλα και κρίσιμα θέματα, τα οποία συζητούνται εις τους διεθνείς οργανισμούς.

Πως είναι δυνατόν επί τοιούτων αντιχριστιανικών βάσεων να θεμελιωθεί η ειρήνη; Δια τούτο, μετά δε παρέλευση 40ετίας από της λήξεως του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο φόβος του πολέμου όχι μόνον δεν εξέλιπε, όπως ήλπιζαν οι πολλοί, αλλά και ενετάθη σφόδρα, λόγω της ανακαλύψεως και νέων όπλων τρομακτικής δυνάμεως και ενεργείας, διά των οποίων απειλείται γενική καταστροφή και αυτή ακόμη η εκτροπή του πλανήτου μας εκ της κανονικής του τροχιάς, επι της οποίας αιώνες κινείται. Φόβος, αγωνία θανάτου κατέχει τας ψυχάς των κατοίκων και των δύο ημισφαιρίων. Προς αποφυγή δε ενός νέου πολέμου συσκέψεις ηγετών μικρών και μεγάλων εθνών πραγματοποιούνται και τα θέματα της υφέσεως, του αφοπλισμού και της ειρήνης διαρκώς συζητούνται. Τριάντα και πλέον συσκέψεις έχουν πραγματοποιηθεί. Και το αποτέλεσμα; Να είπωμε μηδέν; Ας ελπίζωμε, εάν μία τοιαύτη ελπίς δεν είναι, κατά τον Θουκιδίδη, μήτηρ ξυμφορών. Αλλ’ η δαμόκλειος σπάθη, η πυρηνική ενέργεια, κρέμαται εκ μιάς λεπτής τριχός υπεράνω της ανθρωπότητος.

Υπό τας φιλοφρονήσεις ανειλικρίνεια
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ουδέποτε άλλοτε συνεζητήθη τόσο πολύ, και ουδέποτε άλλοτε εφαίνετο να ευρίσκεται τόσον μακράν. Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη… Εκατομμυριάκις ηκούσθη και εγράφη η λέξις αυτή. Αλλά που η ειρήνη;
Οι ηγέται των δύο υπερδυνάμεων υπογράφουν θεαματικήν συμφωνία δια την καταστροφή των πυρηνικών κεφαλών, αλλά το ποσοστό των αχρηστευομένων ατομικών όπλων μόλις υπερβαίνει το 3%. Εις τα όρη της Αμερικής και της Ρωσίας υπάρχουν ακόμη σπήλαια ετοιμα να αποθηκεύσουν χιλιάδες ατομικές βόμβες. Και μετ’ ολίγον ο πόλεμος απειλείται να μεταφερθεί από την γη εις τα άστρα, ώστε, και αν όλες οι πυρηνικές κεφαλές καταστραφούν ο κίνδυνος εξακολουθεί να υπάρχει, διότι ο πόλεμος των άστρων θα είναι η νέα και φοβερωτέρα απειλή.
Πορείες ειρήνης γίνονται εις πολλές πόλεις του φιλελευθέρου και δημοκρατικού κόσμου. Αλλ’ αυταί δεν θεωρούνται ειλικρινείς, διότι τοιαύται πορείαι δεν πραγματοποιούνται και εις τας χώρας των ολοκληρωτικών καθεστώτων, ωσαν οι χώρες αυτές να είναι τελείως άοπλοι και φιλειρηνικαί.

Γεννάται λοιπόν, κατόπιν τούτου, εύλογον το ερώτημα· Μήπως οι πορείες είναι τέχνασμα, πονηρόν σχέδιον των ολοκληρωτικών καθεστώτων, το οποίο αποβλέπει εις την νάρκωσιν και τον αιφνιδιασμόν των άλλων, οι οποίοι πιστεύουν αφελώς, εις τα συνθήματα της ειρήνης; Λέγεται ότι κάποια μεγάλη αράχνη της Αφρικής πριν καταβροχθίσει τα διάφορα έντομα, τα υπνωτίζει προηγουμένως με δηλητηριώδες υγρό και έτσι υπνωτισμένα τα κατατρώγει…

Δεν υπάρχει δυστυχώς εκατέρωθεν ειλικρίνεια και εντιμότης. Ειρήνη εις τα χείλη των διπλωματών μιας αισχράς, μιας σατανικής πολιτικής, αλλά σχέδια εξοντωτικά επεξεργάζονται αυτοί εις τας διανοίας των. Δι’ αυτό μάλλον αρμόζει ένας λαϊκός μύθος, που δίδει ζωηράν την εικόνα του ψεύδους και της ανειλικρινείας των δήθεν φίλων.
Κατά τον μύθον το φίδι και ο κάβουρας ήσαν κουμπάροι. Ύστερα από αρκετόν χρόνο οι κουμπάροι συναντήθηκαν. Μεγάλες εκδηλώσεις αγάπης. Το φίδι προς εκδήλωσι της αγάπης του άρχισε να περιτυλίγεται γύρω από τον κάβουρα και να περισφίγει αυτόν ολοένα και περισσότερο. -Κουμπάρε, λέγει ο κάβουρας, μη με σφίγγεις τόσο πολύ, διότι θα με πνίξεις. Αλλά το φίδι εξακολουθούσε να τον σφίγγει, διότι είχε τον σκοπό του· να τον καταβροχθίσει, να τον καταφάγει. Ο κάβουρας, αντελήφθει τον κίνδυνο, άνοιξε τας λαβίδας του (τις δαγκάνες) και τον εδάγκασε θανάσιμα. Εις δε τα παράπονα του φιδιού, διατί το εδάγκασε τόσον πολύ, ο κάβουρας απήντησε· -Διότι σε αγαπώ όπως και συ αγαπάς εμένα.

Ο μύθος δηλοί· κάτι τέτοιο δυστυχώς κινδυνεύει να συνβεί και εις τας δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες συχνά μεν ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις, αλλ’ όπισθεν αυτών κρύπτεται άβυσσος κακίας. Οπως δε λέγει ο Πλούταρχος, σοφός ερευνητής των αιτίων των πολέμων και των συρράξεων, «ουδείς φύεται ανθρώποις πόλεμος άνευ κακίας, αλλά τον μεν φιληδονίαν, τον δε πλεονεξία, τον δε φιλοδοξία τις η φιλαρχία συρρήγνυσι» (Πλουτάρχου, Περί στωϊκών εναντιωμάτων 1049, 32Β).

Συνεπώς εάν οι καρδιές των ανθρώπων δεν αφοπλισθούν από την κακίαν, οι εξωτερικοί αφοπλισμοί των εθνών από όλα τα φονικά όπλα δεν σώζουν την κατάσταση. Διότι αυτός που μισεί δια διαφόρους λόγους, εάν δεν έχει όπλον, θα χρησιμοποιήσει και τους οδόντας του ακόμη διά να καταβάλει τον άλλον. Ιδού που πρέπει να στραφεί η προσοχή της ανθρωπότητος.
Κύριε, φέρε την ειρήνη!

ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; Που καταλήγετε ύστερα από αυτά; θα ερωτήσουν οι αγαπητοί αναγνώσται μας. Ποιο το συμπέρασμά σας; Απαισιόδοξος είσθε;
Εάν ατενίσω εις την γην, γίνομαι απαισιόδοξος. Εάν όμως πιστεύσω, ότι η ανθρωπότης δεν είναι παιχνίδι σκοτεινών δυνάμεων, και στρέψω το βλέμμα μου εις τον ουρανό, τότε γίνομαι αισιόδοξος.
Ένα άστρο ρίπτει ζωογόνες ακτίνες ελπίδος εις τις κατεπτοημένες καρδιές μας. Και αυτό είναι η προφητεία του Ησαϊα (κεφ. 2, στιχ. 4 ως και κεφ. 11 στιχ. 5-10).
Τώρα, φίλοι αναγνώσται, περίλυποι ως χριστιανοί δια το σημερινόν κατάντημα της ανθρωπότητος, η οποία ευρίσκεται εγγύς ολέθρου, νοσταλγοί όσον ποτέ άλλοτε της βαθείας ειρήνης, της ειρήνης του Χριστού, κλίνομεν γόνυ και επαναλαμβάνομε και ημείς την θερμήν δέησιν του προφήτου· «Κύριε ο Θεός ημών, ειρήνην δος ημίν, πάντα γαρ απέδωκας ημίν. Κύριε ο Θεός ημών, κτήσαι ημάς. Κύριε, εκτός σου άλλον, ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν» (Ησ. 26,12-13)

ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΟΝ «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ (σελ. 346-354)

Επειτα έρχεται ο διάβολος και αίρει τον λόγον…

αναρτήθηκε στις 2 Νοε 2017, 2:34 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 2 Νοε 2017, 2:34 π.μ. ]

Η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως τότε στην Εδέμ. «Εν αρχή υπάρχει ο Θεός».
Ο Θεός «προέδραμε τάχιον» του διαβόλου στον παράδεισο και ασφάλισε τον πρωτόπλαστο με την μία και μοναδική εντολή του. Θεοποιός εντολή. Δόθηκε με την ανάλογη χάρη και την αίσθηση της αναπαύσεως στην καρδιά.

Πάντοτε έτσι γίνεται: ο Άγιος Θεός προλαβαίνει. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν. Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής». «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Και άλλα πολλά προλέγει, που αποδεικνύουν την μεγάλη αγάπη και πρόνοια του Θεού περί τον άνθρωπον. «Ουκ αφήσω υμάς ορφανούς», είπε στους μαθητές του… «Πέμψω υμίν άλλον Παράκλητον…, που θα σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα εδώ στη γη». Προλαβαίνει η χάρις. Τρέχει ο Θεός πιο μπροστά από τον άνθρωπο και την αδυναμία του, αλλά και από τον δαιμονικό πειρασμό και την σατανική ενέργεια! Στηρίζει τον άνθρωπο.

Συχνά όμως συμβαίνει και το αντίθετο: βγάζει ο Θεός από το πικρό γλυκύ. «Τοις αγαπώσι τον Θεόν, πάντα συνεργεί εις αγαθόν», διότι ο Καλός Θεός «πάντα προς το του πλάσματος συμφέρον οικονομεί». Λέγει χαρακτηριστικά ο π. Παϊσιος: «όπου οργώνει ο διάβολος, εκεί σπέρνει ο Θεός». Δεν αποκλείεται όλα αυτά να συμβαίνουν κάποτε και επί κλίνης θανάτου και πάνω στο σταυρό του ευγνώμονος ληστού και περί τας δυσμάς του βίου και «επ΄ εσχάτων των χρόνων» και «εν ημέραις, αίς οίδεν ο Κύριος». «Όταν έλθη το πλήρωμα του χρόνου».

Τελικά δικαιώνεται ο Θεός. «Έστω πας άνθρωπος ψεύστης, ο δε Θεός αληθής». Ναι έτσι θα γίνεται πάντοτε: «θα δικαιώνεται η σοφία από των τέκνων αυτής» και στην ημέρα εκείνη και φοβερά «παν γόνυ κάμψει και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται» τα μεγαλεία του Θεού.

Ασφαλώς πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας, δεν είναι άγνωστο στο Θεό. Πίσω από κάθε αλλαγή και πειρασμό κρύβεται ο Θεός, μάλλον το βλέπει ο Θεός και «ουκ εάσει ημάς πειρασθήναι υπέρ ό δυνάμεθα, ποιήσει δε συν τω πειρασμώ και την έκβασιν».

Πίσω από τον Αβραάμ που ανεβαίνει στο βουνό να θυσιάσει τον Ισαάκ είναι ο Θεός που στέλνει το κριάρι. Πίσω από τον Νώε που τα χάνει όλα, είναι ο Θεός που τα ξαναδίνει. Πίσω από τον Ιωσήφ που πουλάνε τα αδέλφια του στην Αίγυπτο, είναι ο Θεός που τον κάνει αντιβασιλέα. Πίσω από τον Ισραήλ που 430 χρόνια δουλεύει στην Αίγυπτο, είναι ο Θεός που τον περνάει «αβρόχοις ποσί» μέσα από την Ερυθρά θάλασσα. Πίσω από τον Πέτρο που βουλιάζει, είναι ο περιπατών επί της θαλάσσης Κύριος. Πίσω από τον τετραήμερο Λάζαρο που βρωμάει στον τάφο, είναι η ευωδία της αναστάσεως του Χριστού. Πίσω από την χήρα της Ναϊν και τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο, είναι ο Χριστός που λέγει: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή, μη φοβού μόνον πίστευε».

Ο ήλιος κρύβεται, αλλά δε χάνεται. «Ίνα τι υπνοίς, Κύριε;», φωνάζει ο ψαλμωδός. «Θεέ μου, Θεέ μου ινατί με εγκατέλειπες;», ρωτάει ο Εσταυρωμένος και κάθε πονεμένος άνθρωπος. «Που ήσουνα, Κύριε;» ρωτάει ο Μ. Αντώνιος. Και απαντάει ο Θεός: «Εδώ ήμουνα, Αντώνιε, και περίμενα να δω τον αγώνα σου»! Και να ξέρεις: «ου μη σε ανώ, ουδέ μη σε εγκαταλείψω».

Υπάρχει όμως και ο διάβολος.

Ο απόστολος Παύλος μας λέγει ότι «δεν αγνοούμε τα νοήματα αυτού». Ποια είναι τα νοήματα; Οι επινοήσεις και οι εισηγήσεις του, Τα εμπόδια και οι πειρασμοί του. Βέβαια αυτά έρχονται πάντοτε με την άδεια του Θεού, έτσι ώστε να είναι από πριν υποψιασμένος και εφοδιασμένος ο άνθρωπος, να μη πέσει στον ιστό της αράχνης. Είναι δίκαιο αυτό, διότι ο άνθρωπος δεν είναι πνεύμα, έχει και σώμα. Δεν έχει τις δυνατότητες που έχει ένας άγγελος ή ένας δαίμονας. Αν δεν μας βοηθήσει ο Θεός, εμείς δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στον ολομέτωπο αγώνα που μας κάνει ο διάβολος. Και ο δυνατός Θεός μας προετοιμάζει εφοδιάζοντάς μας με την αλήθειά Του, τη χάρη του, τους αγγέλους του, τη συνείδησή μας, τα γεγονότα και τα περιστατικά στη ζωή μας. Μας προειδοποιεί κατάλληλα.

Παραδείγματος χάριν: Οικογένεια Λώτ, μη γυρίσετε να δείτε πίσω, μη στραφήτε εις τα οπίσω, και ίδητε την καταστροφήν των πόλεων. Πέτρε, πρόσεξε, θα με αρνηθείς. Ιούδα, μετάνιωσε, θα με προδώσεις. Μαθητές μου, αγρυπνείτε, μη κοιμάσθε… Πιστοί μου, «αποσυναγώγους υμάς ποιήσουσι». Αλλά, «μακάριοι εστέ όταν ονειδείσωσι υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα ψευδόμενοι ένεκεν εμού, ότι πολύς ο μισθός υμών εν τοις ουρανοίς».

Ας δούμε τις εισηγήσεις, κάποιες από τις εισηγήσεις του πονηρού. Σημειωτέον ότι όλα τα νοήματα και οι επινοήσεις του σατανά, παίρνουν από κάπου αφορμή. «Ο διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη», λέγει ο θείος Πέτρος. Αν βρεί αφύλακτο ή απρόσεκτο ή προκλητικό τον άνθρωπο. Αν τον βρεί σε αδυναμία σώματος ή γήρατος. Κλονισμένο ή απελπισμένο. Περίεργο ή εγωϊστή, εμπαθή ή ράθυμο… τότε εφορμά και κατασπαράσσει τον δυστυχή και αμελή άνθρωπο. Αν βρεί τόπο ή νομίζει ότι βρήκε τόπο και τρόπο.

Στην μοναξιά, απομόνωση και περιέργεια της Εύας εισηγείται την αρπαγή και γεύση του απαγορευμένου καρπού. Στον φθόνο του Κάϊν, παρά την προειδοποίηση του Θεού, εισηγείται τη δολοφονία του αδελφού του Αβελ. Στον φόβο και την ολιγωρία του Ιωνά, εισηγείται τη φυγή από προσώπου Κυρίου. Στην πείνα του Ησαύ, εισηγείται την πώληση των πρωτοτοκίων. Στη λέπρα του Ιώβ και στην εσχάτη θλίψη εισηγείται δια της γυναικός του τη βλασφημία και την αυτοκτονία. Στον απρόσεκτο Δαβίδ εισηγείται την μοιχεία και τον φόνο. Στη γυναίκα του Πετεφρή διδάσκει την παρενόχληση του Ιωσήφ. Στην πείνα του Κυρίου στο σαραντάριο όρος εισηγείται θαύμα με τις πέτρες. Στο πάθος του Κυρίου, ολίγον προ αυτού, ο Πέτρος τον καλοπιάνει να μη θυσιαστεί και ο Χριστός τον αποπέμπει: «ύπαγε οπίσω μου σατανά, ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων».

Και άλλα πολλά. Όλα όμως αυτά έρχονται «Θεού δεύτερον». Προηγείται η σπορά του θείου λόγου. ΄Επειτα έρχεται ο διάβολος και σηκώνει και ματαιώνει και αναιρεί και αποδυναμώνει και αλλοιώνει και συσκοτίζει το θείο λόγο, για να μη σωθεί ο άνθρωπος. «Έρχονται και τα πετεινά του ουρανού –οι δαίμονες – και διαβάλλουν το θείο λόγο: «δεν γίνονται αυτά σήμερα. Ο κόσμος άλλαξε. Τι δηλαδή όλοι οι άλλοι θα χαθούν. Δεν τα είπε αυτά ο Θεός, αλλά οι παπάδες. Τι ξέρει ο πνευματικός και κάθε καλόγερος από τα θέματα της οικογένειας;»…

Αλλά και οι άνθρωποι καταπατούν το θείο λόγο, δηλ. η νοοτροπία του κόσμου, οι ιδέες και οι ιδεολογίες, η παραπληροφόρηση και η συσκότιση, τα βιβλία της ιστορίας και των θρησκευτικών, τα κακά παραδείγματα, η τηλεόραση καί η κυβέρνηση, ο κόσμος και ο υπόκοσμος, χαντακώνουν μέσα στις χωματερές τους ό,τι καλό πει η οικογένεια, η Εκκλησία, το κατηχητικό, ο θεολόγος, ο πνευματικός.

Καταλαβαίνουμε σήμερα ποιος είναι ο διάβολος και τα πατήματα των ανθρώπων; Όλοι και όλα αυτά που διαγράφουν το θείο λόγο από τις ψυχές των παιδιών, αλλά και των μεγάλων. Που αλλάζουν και εξαφανίζουν το Ευαγγέλιο. Να γιατί ο θείος απόστολος Παύλος επιτιμά με ανάθεμα αυτόν που θα κάνει τέτοιο διαβολικό έργο και θα κηρύξει «έτερον Ευαγγέλιον». Να γιατί συνιστά «πάλιν και πολλάκις» να ακούουμε και να διαβάζουμε μέρα και νύχτα το θείο, για να μη σφηνώνει ο διάβολος και τα λόγια των παρανομούντων. «Ο λόγος του Χριστού ενοικείτω εν υμίν πλουσίως», λέγει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος, ώστε να είμαστε δυνατοί και να νικήσουμε τον πονηρόν.

Εδώ έγκειται πλέον και το δικό μας έργο. Να σπέρνουμε τον λόγο. «Ευκαίρως ακαίρως». Να προλάβουμε τα αρνία του Ιησού μη τα κατασπαράξει ο λύκος. Οι «λύκοι οι βαρείς» των αθέων και των αιρετικών. Να μιλάμε υπέρ Χριστού και πίστεως. Να συνεργαζόμαστε με το Θεό τον καιρό της σποράς. Ο καιρός του θερισμού είναι υπόθεση δική Του. Όλα όσα γίνονται και θα γίνονται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού αφορούν την οικοδομήν του Σώματος εν Χριστώ Ιησού.

Ο λόγος του Θεού έχει τεράστια αναγεννητική δύναμη. Συμμαχεί με το βαθύτερο είναι μας που ποθεί τον ουρανό. Επίσης είναι αλήθεια ότι και ο αμαρτωλός και δαιμονικός λόγος έχει διαβρωτική δύναμη. Συμμαχεί με την κατηφόρα και την πονηρία και την αδυναμία και την εμπάθεια, με τη διάνοια του ανθρώπου, η οποία «επιμελώς έγκειται η επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού».

Τελικά ποιος θα νικήσει; Η συνείδηση και η ελευθερία του ανθρώπου. Το αυτεξούσιο. Θα νικήσει η ψυχή που θέλει να σωθεί. Η πίστη και η υπομονή. Η καλή διάθεση και η στέρεα πίστη. Ο Θεός περιμένει μέχρι τέλους. Πάνω στο Σταυρό δίνει το άγιο λόγο και παράδειγμα και στους δύο ληστές. Ο ένας χάνεται και ο άλλος μπαίνει πρώτος στον παράδεισο. Ο ένας μετανοεί και ζητεί την βασιλεία και ο άλλος ζητεί λύση των δεσμών και επιστροφή στον υπόκοσμο. Αυτό το παιγνίδι, το δράμα, θα παίζεται μέχρι το τέλος της ιστορίας. «Ο ένας αφήνεται και ο άλλος παραλαμβάνεται». Όχι άδικα ή μεροληπτικά, αλλά δίκαια και καρδιακά. Αληθινά.

Θα νικήσει τελικά ο υπάκουος και ο ταπεινός που δε στυλώνει πεισματικά τα πόδια του στο θέλημά του και τα πάθη του, στην άποψή του και την καχυποψία του, στην ημιμάθειά του και τη φιληδονία του, αλλά «έχει ώτα να ακούει το θείο λόγο», αγωνίζεται, υπομένει και νικά χάρη του Θεού.

«Έπειτα έρχεται ο Θεός». Στο τέλος έρχεται ο Θεός και δικαιώνει! «Ο υπομείνας εις τέλος σωθήσεται».

Παιδιά της Ελλάδος, Σοφία Βέμπο, 28η Οκτωβρίου 1940

αναρτήθηκε στις 28 Οκτ 2017, 6:49 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 28 Οκτ 2017, 6:49 π.μ. ]



Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά, παιδιά στη γλυκιά Παναγιά προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά...
Η αξέχαστη φωνή της Σοφίας Βέμπο δεν σβήνει ποτέ από την καρδιά μας.
28η Οκτωβρίου 1940, 2ος παγκόσμιος πόλεμος, οι έλληνες στρατιώτες πολεμούν τους Ιταλούς του Μουσολίνι στα Ελληνοαλβανικά σύνορα και νικούν.

Στίχοι :

Μεσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν' αντικρίσουνε,
τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε:

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες αγαπούνε
και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα,
δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου
και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν πικρά πονούμε
υπερήφανα ασκούμε
σαν Σουλιώτισσες

Βίντεο YouTube


Αυτή είναι η δυνατότερη προσευχή που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό

αναρτήθηκε στις 24 Οκτ 2017, 2:42 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 24 Οκτ 2017, 2:42 π.μ. ]

Ύπάρχουν πολλά είδη προσευχής, όπως μέ τήν γλώσσα, μέ τόν νου καί μέ τήν καρδιά… Ή ύψηλότερη προσευχή είναι ή προσευχή τής καρδιάς, πού συνοδεύεται μέ ταπείνωσι, συντριβή καί δάκρυα. Νά μή άποδίδουμε περισσότερο βάρος στήν προσευχή τών Αναγνώσεων, δηλ. στήν προφορική προσευχή. Αύτή είναι ή πλέον άδύνατη προσευχή, διότι δέν ένώνει τόν νου μέ τήν καρδιά. Ή νοερά προσευχή είναι άνώτερη άπό τήν προφορική διότι συμμετέχει σ’ αύτήν καί ή σκέψις, δηλ. ή προσοχή τοΰ νου. Αύτός πού προσεύχεται μέ τήν προσοχή τής διανοίας του, σέ όσα άπαγγέλει, αύτός προσεύχεται νοερά, άλλά αύτό δέν είναι ή τελειότης τής προσευχής. «Άγιοι Πατέρες λέγουν ότι ή νοερά προσευχή είναι προσευχή μέ ένα πόδι, δηλ. μισή προσευχή, διότι παραμένει στό κεφάλι καί δέν συμμετέχει σ’ αύτήν καί ή καρδιά. ‘Αλλά όταν στήν προσευχή ένωθή ό νους μέ τήν καρδιά, δηλ. οί νοερές σκέψεις νά κατέβουν μέ τήν Χάρη του Θεού στήν καρδιά, τότε γίνεται ή κυοφορία τής πνευματικής προσευχής, δηλ. έφθάσαμε στήν ύψηλότερη προσευχή, πού ονομάζεται καρδιακή προσευχή. Τά σημεία ότι έφθάσαμε σ’ αύτό τό ύψηλό είδος τής προσευχής είναι:
Μία δυνατή θέρμη στό μέρος τής καρδιάς, ένας παντοτεινός πόθος καί ζήλος γιά τόν Θεό, μία Ανέκφραστη άγάπη γιά τούς άνθρώπους καί γιά όλη τήν κτίσι, μία άπερίγραπτη πνευματική χαρά, μία πραότης, μία πηγή δακρύων πού προκαλούν ταπείνωση καί φέρνουν τήν άφοβία τοϋ θανάτου.

Ποιός είναι ό καλύτερος διδάσκαλος τής προσευχής;

Είναι αύτή ή ιδια ή προσευχή, όπως λέγη ό άγιος Μακάριος ό Μέγας: «Έγώ ξέρω ότι δέν γνωρίζεις νά προσεύχεσαι, άλλά προ­σευχήσου όπως μπορείς καί συχνότερα καί μόνη της ή προσευχή θά σέ διδάξει νά προσεύχεσαι». Συνεπώς λοιπόν, νά προσευχώμεθα ό­πως μπορούμε καί όσο συχνότερα είναι δυνατόν καί βλέποντας ό Θεός τόν ζήλο μας θά μάς βοηθήση νά άποκτήσουμε τήν άληθινή τής καρδιάς προσευχή καί τό δώρο τών δακρύων.


από: Πνευματικοί Διάλογοι μέ τόν Ρουμάνο ήσυχαστή π. Κλεόπα (Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη)

Πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός;

αναρτήθηκε στις 14 Οκτ 2017, 11:31 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 14 Οκτ 2017, 11:32 π.μ. ]



Κάποτε ένας Άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρω­ποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί, δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται και πώς ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός, θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά το λογισμό να κατεβεί στον κόσμο.

Περπατώντας, λοιπόν, ο γέροντας, βρέθηκε σε ένα δρόμο πλατύ, απ’ όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο Αββάς κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου.

Ύστερα από λίγο, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος πλούσιος που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, έβγαλε ένα πουγκί με εκατό φλου­ριά για να τα μετρήσει. Αφού, λοιπόν, τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι στο ρούχο του, αλλά εκεί­να είχαν πέσει στο έδαφος. Στη συνέχεια, σηκώθηκε και καβαλίκεψε το άλογό του χωρίς να γνωρίζει ότι αφήνει πίσω τα φλουριά.

Έπειτα, πέρασε κάποιος άλλος οδοιπόρος για να πιει νερό. Βρήκε τα φλουριά, τα πήρε κι έφυγε γρήγορα.

Κατόπιν, ήρθε άλλος ένας φτωχός οδοιπόρος, φορ­τωμένος και κουρασμένος, για να αναπαυθεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, γύρισε πίσω ο πλού­σιος, έπεσε πάνω στο φτωχό με θυμό και του είπε: «Γρήγορα, δώσε μου τα φλουριά που βρήκες!». Ο φτω­χός, με όρκους μεγάλους, έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε, ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με το λουρί του άλογου και, με ένα χτύπημα στο μήνιγγα, τον σκότωσε. Έψαξε όλα τα ρούχα του νεκρού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο Αββάς, βλέποντας όλα αυτά, έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και, παρακαλώντας τον Κύριο, έλεγε: «Κύριε, ποιά είναι η βου­λή Σου και πώς τα υπομένει αυτά η αγαθότητά Σου;».

Τότε, του παρουσιάστηκε άγγελος και του είπε: «Μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με τη θέληση του Θεού γίνονται. Άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.

Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός όμως ο πλού­σιος, ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικά μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να πάρει εκδίκηση, οικονόμησε έτσι ο Θεός και του τα έδωσε πίσω δι­πλά: αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύθηκε άδικα, εί­χε κάνει ένα φόνο. Επειδή, όμως, είχε χριστιανικά έρ­γα και θεάρεστα, ο Θεός, θέλοντας να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικο­νόμησε να σκοτωθεί άδικα για να σωθεί η ψυχή του.

Αυτός πάλι ο πλεονέκτης που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία του. Γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να, τώρα, τα αφήνει όλα και πάει να γίνει μοναχός. Λοιπόν, πήγαινε τώρα στο κελλί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστες».

Άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς και δόξασε τον Θεό.

Οι άνθρωποι προσπαθούμε με τη λογική μας να δώσουμε απάντηση σε ερωτήματα που είναι πέρα και έξω από τις δυνατότητές μας και δεν προσδιορί­ζονται. Όπου ο Θεός βάζει μια τελεία, δεν μπορούμε εμείς να βάζουμε ερωτηματικό!

Οι Πατέρες και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, σαν άνθρωποι, είχαν κι εκείνοι αγωνιώδη ερωτήματα. Ας δούμε την απάντηση και την πληροφόρηση που είχαν από το Θεό:

«Κύριε, πώς συμβαίνει μερικοί να ζουν λίγο στη γη και άλλοι να φθάνουν σε βαθιά γεράματα; Και γιατί άλλοι να είναι φτωχοί και άλλοι να είναι πλούσιοι;». Και άκουσε φωνή να του λέγει: «Αντώνιε, κοίτα τον εαυτό σου. Αυτά τα κανονίζει ο Θεός κατά την κρίση Του και δε σε συμφέρει να τα μάθεις…».

Ας ακούσουμε και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσό­στομο αντί επιλόγου: «Οι θλίψεις καλλιεργούν την υπομονή. Η αγάπη του Θεού ξέρει και ρυθμίζει το μέγεθος των θλίψεων. Η Θεία Πρόνοια είναι ανεξήγητη και η φροντίδα του Θεού ακατανόητη. Τα κρί­ματα του Θεού είναι άβυσσος πολλή».

(Αγγέλου Γκούνη, Θεολόγου, Πολλές οι ιστορίες μία η Αλήθεια, εκδ. Κέντρου Νεότητος Ι. Μ. Λευκάδος και Ιθάκης, Λευκάδα 2011, σ. 63-66)

Προετοιμασία για τα άχραντα Μυστήρια

αναρτήθηκε στις 7 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 7 Οκτ 2017, 11:18 π.μ. ]


Πως θα χρησιμοποιήσεις τη γνώση που απέκτησες για τον εαυτό σου;
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταδικάσεις τον εαυτό σου για όλα του τα ελαττώματα, δίχως προφάσεις και δικαιολογίες. Στον εσπερινό, σ’ ένα από τους πρώτους στίχους μετά το «Κύριε εκέκραξα..», αναφέρεται: «Μη εκκλίνης την καρδίαν μου εις λόγους πονηρίας, του προφασίζεσθαι προφάσεις εν αμαρτίαις».

Αυτός ο στίχος υποδεικνύει στους χριστιανούς, να προσεύχονται, ώστε ο Θεός να μην επιτρέψει την εκτροπή της καρδιάς τους σε λόγια πονηρά και, συνακόλουθα, στην επινόηση προφάσεων για αμαρτίες. Μην περιμένεις μετάνοια από έναν άνθρωπο που επινοεί τέτοιες προφάσεις. Και όποιος δεν έχει μετάνοια, δεν μπορεί να διορθωθεί. Το βασικό, συνεπώς, είναι να καταδικάσεις τον εαυτό σου χωρίς επιείκεια, να πεις μέσα σου με ειλικρίνεια: «Είναι πέρα για πέρα ένοχη».

Στη συναίσθηση και παραδοχή της ενοχής πρόσθεσε το φόβο της μελλοντικής Κρίσεως. Αν κρίνεσαι ένοχη από τη συνείδησή σου, τότε θα καταδικαστείς και από τον Κριτή. Και αν καταδικαστείς, θα υποστείς την ανάλογη τιμωρία, την τιμωρία που ήδη κρέμεται πάνω απ’ το κεφάλι σου, αφού η άγνωστη ώρα του θανάτου σου ίσως να βρίσκεται πολύ κοντά.

Πώς τότε πρέπει να είναι κανείς; Αν δεν υπήρχε η θεία χάρη, δεν θα ξέραμε πώς πρέπει να είμαστε. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας δίνει την ελπίδα της συγχωρήσεως, αν μετανοήσουμε με συντριβή και αν πάρουμε σταθερή απόφαση να μην επαναλάβουμε παλιές αμαρτίες, που Τον λυπούν. Αυτή είναι η ουσία της μετάνοιας.

Μην είσαι μόνο μια ψυχρή αναζητήτρια των σφαλμάτων και ελαττωμάτων σου ? να πενθείς γι’ αυτά με ειλικρινή μετάνοια. Το πένθος γεννάει την ταπεινή απόφαση της απαλλαγής από τα ελαττώματα, ενώ η ψυχρή γνώση των ελαττωμάτων , μολονότι συνοδεύεται από την προσοχή, oδηγεί στην υπερηφάνεια, από την οποία είθε να μας λυτρώσει ο Κύριος!

Αφού πάρεις την απόφαση να απαλλαγείς από τα ελαττώματά σου, είναι έπειτα αναγκαίο να σχεδιάσεις το πώς θα πραγματοποιήσεις την απόφασή σου με επιτυχία, έτσι ώστε ν’ αρχίσεις δίχως καθυστέρηση τη θεραπεία της ψυχής σου. Ας υποθέσουμε , π.χ., ότι θυμώνεις με κάτι. Πρώτα-πρώτα προσπάθησε να μην αυξήσεις το θυμό σου. Ύστερα βρες τον καλύτερο τρόπο διορθώσεώς σου, ώστε να μη θυμώνεις καθόλου. Και κάθε φορά που από αδυναμία θα θυμώνεις, να παίρνεις νέα απόφαση και να συνεχίζεις την προσπάθειά σου για την τέλεια απαλλαγή από το θυμό. Το ίδιο να κάνεις με κάθε ελάττωμα, με κάθε πάθος.

Σκέψου, μάλιστα, και αποφάσισε από πριν, πώς θ’ αντιδράς σε κάθε συγκεκριμένη περίσταση, ώστε να μην επαναλαμβάνεις το ίδιο σφάλμα. Ένας καλός πρακτικός τρόπος, για να το πετύχεις, είναι τούτος: Μόλις αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις κάποιο ελάττωμα να το καταγράφεις. Και στη συνέχεια να καταστρώνεις ένα σχέδιο ,για το πώς σκοπεύεις να το διορθώσεις. Σ’ αυτή την καταγραφή, θα βασιστεί η πρώτη γενική Εξομολόγησή σου. Κάνε αυτό τον κόπο για τον Κύριο. Θα δεις τι αυτοέλεγχο θ’ αποκτήσεις, πόσο δυναμικά θ’ αρχίσεις να συγκρατείς και να κυβερνάς τον εαυτό σου.

Στο πένθος για τα σφάλματά μας και στην απόφαση αποφυγής τους στο μέλλον πρέπει να προσθέσουμε και την εκτενή προσευχή στον Κύριο, για να μας στείλει τη βοήθειά Του στον αγώνα μας εναντίον των παθών και της αμαρτίας. Όλοι οι χριστιανοί οφείλουμε να πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι αμαρτίες για τις οποίες πενθούμε και τις οποίες εξομολογούμαστε με ειλικρινή μετάνοια, μας συγχωρούνται με τη χάρη του Κυρίου, που πέθανε πάνω στον Σταυρό ακριβώς για να μας σώσει από την αμαρτία. Οφείλουμε ακόμα να πιστεύουμε ότι μας παρέχεται η θεία ευλογία και ενίσχυση για την αποφυγή της αμαρτίας. Η ευλογία αυτή δίνεται σ’ όποιον , πρώτον, παίρνει ισχυρή απόφαση αποφυγής της αμαρτίας και, δεύτερον, έχει ακλόνητη πίστη στον Χριστό ως Σωτήρα.

Ύστερ’ από όλα αυτά, θα είσαι έτοιμη για την Εξομολόγηση. Και μετά την Εξομολόγηση , έχοντας λάβει την άφεση των αμαρτιών σου, θα είσαι έτοιμη για τη θεία Μετάληψη. Όταν είσαι ειλικρινά μετανοημένη για τα σφάλματά σου και ειλικρινά αποφασισμένη να τα επανορθώσεις, τότε ο Κύριος μπαίνει μέσα σου με τα άχραντα Μυστήριά Του και ενώνεται μαζί σου, κι εσύ μ’ Αυτόν. Ω μεγάλη και ανέκφραστη χάρη του πανάγαθου Θεού!

Σου συνιστώ να διαβάσεις από το Συναξαριστή του Μαρτίου πώς η μακαρία Θεοδώρα πέρασε από τα εναέρια τελώνια μετά την αποβίωσή της. Η σχετική διήγηση περιέχεται στο βίο του οσίου Βασιλείου του Νέου (26 Μαρτίου) , όπου έζησε από τα τέλη του 9ου ως τα μέσα του 10ου αι. Ασκήτεψε σε μιαν ορεινή και απρόσιτη περιοχή της Μικράς Ασίας, όχι μακριά από την Κωνσταντινούπολη , όταν συνελήφθη από βασιλικούς αξιωματούχους σαν κατάσκοπος.

Ύστερ’ από φοβερά βασανιστήρια, οι δήμιοί του τον έριξαν στη θάλασσα. Σώθηκε θαυματουργικά από τον Θεό και ήρθε κρυφά στη Βασιλεύουσα, όπου ένας καλός άνθρωπος , ο Ιωάννης, τον δέχτηκε στο σπίτι του. Μετά το θάνατό του Ιωάννη ο όσιος φιλοξενήθηκε από άλλον Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε μιαν ευλαβέστατη υπηρέτρια, την ηλικιωμένη Θεοδώρα. Όταν η Θεοδώρα πέθανε, ο μαθητής του οσίου Βασιλείου και μετέπειτα βιογράφος του Γρηγόριος ήθελε να μάθει αν σώθηκε. Πολλές φορές ρώτησε γι’ αυτό τον όσιο. Κι εκείνος μια μέρα του υποσχέθηκε ότι θα έβλεπε τη Θεοδώρα. Πραγματικά, την ίσια νύχτα ο Γρηγόριος την είδε στον ύπνο του. Βρισκόταν σ’ έναν τόπο λαμπρό και εξαίσιο, που είχε ετοιμαστεί για το Βασίλειο.

Ο Γρηγόριος τη ρώτησε πώς είχε χωριστεί το σώμα της και πώς είχε φτάσει σ’ εκείνον τον ευλογημένο τόπο. Η Θεοδώρα του διηγήθηκε πώς είχε πεθάνει και περάσει από τα εναέρια τελώνια. Αυτή, λοιπόν, τη διήγηση σου συνιστώ να μελετήσεις με μεγάλη προσοχή. Είναι πολύ διδακτική και ωφέλιμη. Θα σε οδηγήσει στην αυτογνωσία και θα αναζωογονήσει μέσα σου την πίστη στη δύναμη της μετάνοιας και της Εξομολογήσεως. Ώσπου, όμως, να βρεις το βιβλίο, θα σου μεταφέρω εδώ ελεύθερα και συνοπτικά την ιστορία.

Η μακαρία Θεοδώρα πέρασε από είκοσι τελώνια. Πρώτο είναι το τελώνιο των αμαρτημάτων γλώσσας- ματαιολογίας, φλυαρίας, χυδαιολογίας, σκανδαλολογίας, βλασφημίας, κοροϊδίας, άσεμνων τραγουδιών, άκαιρου και υπέρμετρου γέλιου. Και το δεύτερο τελώνιο σχετίζεται με τη γλώσσα. Είναι το τελώνιο του ψεύδους σε κάθε μορφή του- ψευδομαρτυρίας, ψευδορκίας, αθετήσεως υποσχέσεων, ανειλικρινούς εξομολογήσεως, μάταιης ή καταχρηστικής χρήσεως του ονόματος του Θεού και άλλων παρόμοιων. Το τρίτο είναι το τελώνιο της κατακρίσεως και της καταλαλιάς, της συκοφαντίας και του διασυρμού, του κουτσομπολιού και του στιγματισμού των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του πλησίον.

Το τέταρτο είναι της ακρασίας και ασωτίας, της γαστριμαργίας, της φιληδονίας , των ξεφαντωμάτων, της μέθης, της αθετήσεως των νηστειών. Το πέμπτο είναι της οκνηρίας και της ραθυμίας. Απ’ αυτό αρπάζονται οι τεμπέληδες και οι αργόμισθοι, όσοι δεν εκκλησιάζονται τις Κυριακές και τις εορτές, όσοι δεν προσεύχονται και όσοι, γενικά, αδιαφορούν για τη σωτηρία τους. Το έκτο τελώνιο είναι της κλοπής και της αρπαγής. Το έβδομο είναι της φιλαργυρίας και της τσιγκουνιάς. Το όγδοο είναι της τοκογλυφίας και κάθε λογής εκμεταλλεύσεως του πλησίον. Το ένατο είναι της αδικίας.

Απ’ αυτό αρπάζονται οι δικαστές που δεν κρίνουν δίκαια, οι εργοδότες που δεν πληρώνουν όσο πρέπει τους εργάτες τους και οι έμποροι που δεν είναι τίμιοι στις συναλλαγές τους. Το δέκατο τελώνιο είναι του φθόνου και του μίσους. Το ενδέκατο είναι της υπερηφάνειας, της ματαιοδοξίας, της αλαζονείας, της υπεροψίας, του κομπασμού, της ανυπακοής στις αρχές , της ασέβειας προς τους γονείς. Το δωδέκατο είναι του θυμού και της οργής.

Το δέκατο τρίτο είναι της μνησικακίας και της εκδικητικότητας. Το δέκατο τέταρτο είναι του φόνου, του τραυματισμού και της χειροδικίας. Το δέκατο πέμπτο είναι της μαγείας, της γοητείας ,της φαρμακείας, της μαγγανείας και της επικλήσεως των δαιμόνων. Το δέκατο έκτο, το δέκατο έβδομο και το δέκατο όγδοο είναι των διαφόρων σαρκικών αμαρτημάτων. Το δέκατο ένατο είναι τη αιρέσεως , της πλάνης, της απιστίας, της βεβηλώσεως των ιερών και των οσίων. Το εικοστό είναι της ασπλαχνίας, της αναισθησίας και της σκληροκαρδίας.

Η Θεοδώρα συνάντησε και αντιμετώπισε ό,τι κάθε ψυχή αντιμετωπίζει μετά την έξοδό της από το σώμα. Ο απόστολος Παύλος αποκάλεσε τους δαίμονες «εξουσία του αέρα» (εφ. 2:2 ), γιατί βρίσκονται ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Θα άφηναν, λοιπόν, μοχθηροί και μισάνθρωποι καθώς είναι, να περάσει ανεμπόδιστα μια ψυχή, που ανεβαίνει προς το Θρόνο του Θεού; Δεν θα έκαναν, όπως και κάνουν, τα πάντα για να την αρπάξουν ή τουλάχιστο να την τρομοκρατήσουν; Πώς θα γλυτώσει, αλήθεια, πώς θα γλυτώσουμε όλοι απ’ αυτούς; Υπάρχει τρόπος; Ναι! Τα δάκρυα της μετάνοιας και τα έργα της μετάνοιας, ιδιαίτερα η ελεημοσύνη, ξεπλένουν όλες τις αμαρτίες . Η μακαρία Θεοδώρα είδε πολλές φορές τους δαίμονες να φέρνουν ειλητάρια , όπου ήταν γραμμένες οι αμαρτίες της όταν όμως, ξετύλιγαν τα ειλητάρια, για να τις φανερώσουν, δεν έβρισκαν τίποτα γραμμένο. Γεμάτη απορία, ρώτησε τους αγγέλους που τη συνόδευαν, τί σήμαινε αυτό. Κι εκείνοι της εξήγησαν, πως οι αμαρτίες εξαλείφονται, όταν κάποιος ειλικρινά μετανοεί, προσεύχεται, νηστεύει και κάνει αγαθοεργίες.

Μην επιθυμείς την κοσμική σοφία. Κλείσε στην καρδιά σου τούτη τη διήγηση και καταπιάσου με τη διόρθωσή σου σύμφωνα μ’ όσα διδάσκει.

Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ γράμματα σε μια ψυχή»

1-10 of 51