Άρθρα


«Νηστεία»

αναρτήθηκε στις 17 Φεβ 2018, 8:07 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 17 Φεβ 2018, 8:07 π.μ. ]


Η κορυφή των αρετών είναι η προσευχή. Η βάση των αρετών είναι η νηστεία.
Νηστεία είναι ο διαρκής μετριασμός της τροφής μέσύνεση και διάκριση.

Υπερήφανε άνθρωπε! Φαντάζεσαι τόσα πολλά και τόσα υψηλά για τον νού σου, κι αυτός είναι απόλυτα και αδιάσπαστα εξαρτημένος από το στομάχι σου.

Ο νόμος της νηστείας φαινομενικά αφορά το σώμα, και ειδικότερα το στομάχι, στην πραγματικότητα όμως αφορά την ψυχή, και ειδικότερα τον νού.

Ο νούς, αυτός ο βασιλιάς του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, για να ασκήσει και να διατηρήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά του, πρέπει πρώτα απ᾿ όλα να υποταχθεί στον νόμο της νηστείας. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υποτάξει τις επιθυμίες της καρδιάς και του σώματος. Και μόνο με τη συνεχή εγρήγορση, τη νήψη, θα μπορέσει να διδαχθεί τις ευαγγελικές εντολές και να τις εφαρμόσει. Το θεμέλιο, λοιπόν, των αρετών είναι η νηστεία.

Στον πρωτόπλαστο άνθρωπο, μέσα στον παράδεισο, δόθηκε μία μόνο εντολή, η εντολή της νηστείας. Και δόθηκε ασφαλώς επειδή αυτή ήταν αρκετή για τη διαφύλαξη της αθωότηταςτού ανθρώπου.

Η εντολή δεν αφορούσε την ποσότητα αλλά την ποιότητα, το είδος της τροφής. Ας σωπάσουν, επομένως, όλοι όσοι δέχονται τη νηστεία ως προς την ποσότητα και την απορρίπτουν ως προς την ποιότητα. Εμβαθύνοντας εμπειρικά στη γνώση της νηστείας, θα αντιληφθούν τη σημασία της ποιότητας της τροφής.

Τόσο βαρυσήμαντη ήταν η εντολή της νηστείας που δόθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο μέσα στον παράδεισο, ώστε την ίδια ώρα του ανακοινώθηκε και η τιμωρία την οποία θα συνεπαγόταν η παράβασή της: ο αιώνιος θάνατος. Μέχρι σήμερα ο θάνατος της αμαρτίας επισκέπτεται τους παραβάτες της αγίας εντολής της νηστείας. Όποιος δεν έχει μέτρο και διάκριση στη διατροφή του, δεν μπορεί να διαφυλάξει την αγνεία και τη σωφροσύνη, δεν μπορεί να δαμάσει την οργή, δεν μπορεί να νικήσει την οκνηρία, την αθυμία και τη λύπη, γίνεται δούλος της φιλοδοξίας και κατοικητήριο της υπερηφάνειας. Την υπερηφάνεια τη γεννά μέσα στον άνθρωπο η σαρκική του κατάσταση, κι αυτήν πάλι τη δημιουργεί η τρυφηλή ζωή, γενικά, και η πλούσια διατροφή, ειδικότερα.

Το Ευαγγέλιο ανανέωσε και υπογράμμισε την εντολή της νηστείας. «Προσέξτε καλά τον εαυτό σας», είπε ο Κύριος. «Μην παραδοθείτε στην κραιπάλη και τη μέθη». Το αποτέλεσμα της κραιπάλης και της μέθης είναι η παχύτητα όχι μόνο του σώματος, αλλά και του νού και της καρδιάς. Με τον τρόπο αυτό, δηλαδή, ο άνθρωπος οδηγείται τόσο σωματικά όσο και ψυχικά σε κατάσταση σαρκικότητας.

Απεναντίας, η νηστεία οδηγεί τον χριστιανό σε κατάσταση πνευματικότητας. Όποιος καθαρίζεται με τη νηστεία, αποκτά ταπεινοφροσύνη, διάκριση, σεμνότητα, σιωπή, καλούς λογισμούς, αγαθά αισθήματα, ανάλαφρο σώμα, ικανότητα για πνευματική άσκηση, δεκτικότητα θείας χαριτώσεως.

Ο σαρκικός άνθρωπος είναι ολοκληρωτικά βυθισμένος στις αμαρτωλές απολαύσεις. Και ο νούς και η καρδιά και το σώμα του είναι παραδομένα στην ηδυπάθεια. Δεν μπορεί όχι μόνο πνευματικές απολαύσεις να αισθανθεί και τη θεία χάρη να αποδεχθεί, μα ούτε και να μετανοήσει. Γενικά, είναι ανίκανος για κάθε πνευματική εργασία. Είναι καρφωμένος στη γη, βυθισμένος στα γήινα, ζωντανός ως προς το σώμα και νεκρός ως προς την ψυχή.

«Αλίμονο σ᾿ εσάς που τώρα είστε χορτάτοι, γιατί θα πεινάσετε». Ο αποφθεγματικός αυτός λόγος του Κυρίου αφορά τους παραβάτες της αγίας εντολής της νηστείας. Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν εδώ μάθατε να παραχορταίνετε από υλικές τροφές, που δεν υπάρχουν στον ουρανό; Με τι θα τρέφεστε στην αιωνιότητα, όταν δεν γευθήκατε κανένα ουράνιο αγαθό; Πως θα τραφείτε και θα ευφρανθείτε με τα ουράνια αγαθά, όταν γι᾿ αυτά δεν νιώσατε παρά αδιαφορία ή και αποστροφή;

Ο «επιούσιος άρτος», το καθημερινό ψωμί, του χριστιανού είναι ο Χριστός. Ο αχόρταγος χορτασμός μ᾿ αυτόν τον Άρτο – να η σωτήρια τροφή και τρυφή, στην οποία καλούνται όλοι οι χριστιανοί.

Αχόρταγα να χορταίνεις με τον λόγο του Θεού, αχόρταγα να χορταίνεις με την εφαρμογή των εντολών του Χριστού, αχόρταγα να χορταίνεις με τα εδέσματα του τραπεζιού, που ετοιμάστηκε μπροστά σου από τον Κύριο, και να μεθάς με το θεσπέσιο κρασί Του.

«Από που ν᾿ αρχίσουμε», λέει ο όσιος Μακάριος ο Μέγας, «που ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με την εξέταση των καρδιών μας; Ας σταθούμε έξω και ας χτυπάμε με την προσευχή και τη νηστεία, όπως μας παρακίνησε ο Κύριος: “Χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχθεί”.

Την άσκηση αυτή της προσευχής και της νηστείας, που μας συστήνει ένας από τους μεγάλους διδασκάλους του μοναχισμού, την έκαναν και οι άγιοι Απόστολοι. Έτσι αξιώνονταν να ακούνε τη φωνή του Αγίου Πνεύματος.

Στις Πράξεις των Αποστόλων, για παράδειγμα, διαβάζουμε: «Κάποτε, ενώ αυτοί βρίσκονταν σε λειτουργική σύναξη λατρεύοντας τον Κύριο και νηστεύοντας, είπε το Άγιο Πνεύμα: «Να μου ξεχωρίσετε τον Βαρνάβα και τον Σαύλο για το έργο, για το οποίο τους έχω καλέσει.» Τότε αυτοί, αφού και πάλι νήστεψαν και προσευχήθηκαν, έβαλαν τα χέρια πάνω σ᾿ αυτούς και τους απέστειλαν». Ενώ οι Απόστολοι, λοιπόν, ασκούνταν με νηστεία και προσευχή, ακούστηκε εντολή του Αγίου Πνεύματος για την κήρυξη του Χριστού στους εθνικούς.

Θαυμαστή η συνένωση της νηστείας με την προσευχή! Η προσευχή είναι αδύναμη, αν δεν είναι θεμελιωμένη πάνω στη νηστεία, και η νηστεία είναι άκαρπη, αν πάνω της δεν είναι οικοδομημένη η προσευχή.

Η νηστεία αποξενώνει τον άνθρωπο από τα σαρκικά πάθη, ενώ η προσευχή παλεύει με τα ψυχικά πάθη και, αφού τα νικήσει, διαποτίζει όλη την ύπαρξη του άνθρώπου, τον οποίο καθαρίζει από κάθε ρύπο κακίας. Και τότε ο Θεός έρχεται και κατοικεί στον καθαρό τούτο λογικό ναό.

Όποιος σπέρνει σε γη ακαλλιέργητη, χάνει τον σπόρο και, αντί για σιτάρι, θερίζει αγκάθια. Έτσι κι εμείς αν σπέρνουμε στην ψυχή την προσευχή έχοντας παχιά σάρκα, τότε, αντί για καρπό καλό, θα θερίσουμε αμαρτία. Η προσευχή θα χάνεται ή θα μολύνεται μέσα σε μάταιες σκέψεις, ακάθαρτες φαντασιώσεις και ηδονικά αισθήματα. Η σάρκα μας προέρχεται από τη γη και, αν δεν την καλλιεργήσουμε όπως τη γη, ποτέ δεν θα φέρει καρπό καλό, τον καρπό της αλήθειας. Αν πάλι καλλιεργεί κανείς τη γη με πολλή επιμέλεια αλλά την αφήνει άσπαρτη, τότε αυτή γεμίζει παράσιτα. Όμοια, αν το σώμα αδυνατίσει με τη νηστεία αλλά η ψυχή δεν καλλιεργηθεί με την προσευχή, τη μελέτη και την ταπεινοφροσύνη, τότε η νηστεία γεννά πολλά παράσιτα, πάθη ψυχικά, όπως της υψηλοφροσύνης, της φιλοδοξίας, της καταφρόνιας.

Τι είναι το πάθος της πολυφαγίας και της μέθης; Η απώλεια του μέτρου στη φυσική ανάγκη της βρώσεως και της πόσεως, η λήψη, δηλαδή, τροφών πολύ περισσότερων, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποικιλία, από τις απαραίτητες για τη συντήρηση της ζωής και των σωματικών δυνάμεων. Το πλεόνασμα αυτό ενεργεί αντίθετα στον φυσικό προορισμό της τροφής. Όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά και βλάπτει το σώμα, ελαττώνει τις σωματικές δυνάμεις και οδηγεί σε πρόωρο θάνατο.

Η ανάγκη της τροφής ικανοποιείται με τα απλά γεύματα, με την αποφυγή του κορεσμού, δηλαδή με τη διακριτική εγκράτεια, και με την αποφυγή της απολαύσεως, της ηδονής του λάρυγγα. Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, πρέπει να βγάλουμε από τη ζωή μας τον κορεσμό και την απόλαυση.

Με τον τρόπο αυτό θα χειραγωγήσουμε την επιθυμία μας για τροφή ώσπου να γίνει φυσιολογική, οπότε θα ικανοποιείται και με λιτά γεύματα.

Η αχαλίνωτη επιθυμία ζητάει πάντα τον κορεσμό και την απόλαυση. Κι εμείς, για να την ικανοποιήσουμε, καταφεύγουμε στην βρώση και την πόση μεγάλης ποσότητας και ποικιλίας γευστικών τροφών και ποτών. Έτσι η επιθυμία ικανοποιείται, αλλά μόνο πρόσκαιρα. Σε λίγο γίνεται πιο σφοδρή, πιο απαιτητική. Και μεταβάλλεται σε αρρώστια, σε πάθος, που ακατάπαυστα ζητάει ικανοποίηση και που όσο κι αν ικανοποιείται, παραμένει ανικανοποίητο.

Αν έχουμε την πρόθεση ν᾿ αφιερώσουμε τον εαυτό μας στη διακονία του Θεού, ας θέσουμε τη νηστεία ως θεμέλιο της ασκήσεώς μας, και μάλιστα θεμέλιο σταθερό και ασάλευτο. Γιατί κανένα οικοδόμημα, όσο καλοχτισμένο, όσο γερό κι αν είναι αυτό καθεαυτό, δεν μπορεί να στηριχθεί σε θεμέλιο σαθρό. Ποτέ και με καμιά δικαιολογία, λοιπόν, ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας την αθέτηση της νηστείας και της εγκράτειας με την πολυφαγία και, πολύ περισσότερο με τη μέθη.

Οι Άγιοι Πατέρες συστήνουν τη μονοφαγία, δηλαδή τη λήψη τροφής μια φορά την ημέρα και όχι ως τον κορεσμό. Με τη μονοφαγία το σώμα ούτε αδυνατίζει λόγω πολυήμερης ασιτίας ούτε επιβαρύνεται με περισσές τροφές, αλλά διατηρείται ικανό για κάθε ψυχοσωτήρια δραστηριότητα.

Ο τρόπος αυτός διατροφής δεν έχει κάποια εντυπωσιακή ιδιαιτερότητα, κι έτσι στον άνθρωπο, που την ακολουθεί, δεν δίνεται αφορμή υπεροψίας, από την οποία κινδυνεύει ο καθένας μας, όταν ξεχωρίζει εντυπωσιακά σε κάποιαν αρετή.

Όποιος, πάλι, είναι σωματικά αδύναμος ή ασχολείται με βαριές χειρονακτικές εργασίες, και γι᾿ αυτό δεν του φτάνει ένα γεύμα την ημέρα, πρέπει να τρώει δύο φορές. Η νηστεία έγινε για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για τη νηστεία.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είτε μία φορά την ημέρα τρώμε είτε δύο, δεν πρέπει να φτάνουμε στον κορεσμό, γιατί αυτός μας αφαιρεί την ικανότητα για πνευματικές ασκήσεις και ανοίγει την πόρτα στα άλλα σωματικά πάθη.

Η αδιάκριτη εγκράτεια, η παρατεταμένη δηλαδή ασιτία, δεν ενθαρρύνεται από τους Αγίους Πατέρες, επειδή, πρώτον, προξενεί σωματική εξασθένηση, δεύτερον, όπως ακριβώς και ο αντίθετός της κορεσμός, επιφέρει ανικανότητα για πνευματικές ασκήσεις, τρίτον, ευνοεί το πάθος της υπερηφάνειας και της οιήσεως και, τέταρτον, αναγκάζει συχνά τον άνθρωπο, από αδυναμία, να επιστρέψει στην πολυφαγία.

Μεγάλη σημασία, εκτός από την ποσότητα, έχει και η ποιότητα της τροφής. Ο απαγορευμένος καρπός του παραδείσου, μολονότι ήταν και ελκυστικός και ευγευστος, αποδείχθηκε καταστροφικός για την ανθρώπινη ψυχή, γιατί την έκανε να γνωρίσει το καλό και το κακό, κι έτσι να χάσει την αθωότητα, με την οποία είχε πλαστεί από τον Θεό.

Μέχρι σήμερα η διατροφή εξακολουθεί να ασκεί καθοριστική επίδραση στην ψυχή, ιδιαίτερα μάλιστα η χρήση του κρασιού και όλων των αλκοολούχων ποτών. Τα ποτά αυτά επηρεάζουν ποικιλότροπα τις σωματικές λειτουργίες και τον εγκέφαλο, μέσω της κυκλοφορίας του αίματος, μειώνοντας ή και αφαιρώντας πρόσκαιρα τη διαύγεια του νού.

Γι᾿ αυτό κάθε ποτό που περιέχει οινόπνευμα, και ιδιαίτερα ρακί, πρέπει να το αποφεύγει ο ασκητής, που χρειάζεται να έχει το νού νηφάλιο και άγρυπνο, για να αναδεικνύεται πάντα νικητής στον πόλεμο των λογισμών. Ο νούς που νικιέται από τους λογισμούς, και μάλιστα τους αισχρούς, χάνει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος μέσα σε λίγες μόνο στιγμές, χάνει το πιο ανεκτίμητο θείο δώρο, που απέκτησε με πολλούς μακροχρόνιους κόπους.

Είπαν κάποτε στον αββά Ποιμένα πως ένας μοναχός δεν έπινε ποτέ κρασί. Και ο Όσιοςαποκρίθηκε: «Το κρασί αποκλείεται για τους μοναχούς». Αυτόν τον κανόνα άκολουθούσαν οι Άγιοι Πατέρες, οι οποίοι, κι αν δεν μπορούσαν ν᾿ αποφύγουν εντελώς το κρασί, έπιναν σπάνια και με μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Τον ίδιο κανόνα πρέπει να ακολουθεί και κάθε ευσεβής χριστιανός που θέλει να διατηρήσει την αγνεία και τη σωφροσύνη του.

Στο τραπέζι του ασκητή δεν έχουν θέση, επίσης, οι διεγερτικές τροφές, όπως είναι προπάντων το πιπέρι, η πιπερόριζα και τα άλλα μπαχαρικά, που ξεσηκώνουν τα σωματικά πάθη.

Οι πιο ωφέλιμες τροφές είναι εκείνες που ορισε ο πάνσοφος Θεός για τον άνθρωπο αμέσως μετά την πλάση του, τροφές δηλαδή που προέρχονται από το φυτικό βασίλειο. Διαβάζουμε στη Γένεση: «Και είπε ο Θεός: “Να, όλα τα φυτά πάνω στη γη, που βγάζουν σπόρους, σας τα δίνω, καθώς και όλα τα δέντρα που έχουν καρπούς γεμάτους σπόρους. Αυτά θα είναι για τροφή σας”». «Τη χρήση του κρέατος την επέτρεψε ο Κύριος μετά τον κατακλυσμό, όταν είπε στον Νώε και τα παιδιά του: «Κάθετι που ζεί και κινείται πάνω στη γη, μπορείτε να το τρώτε. Όλα αυτά σας τα δίνω, όπως σας έχω δώσει και τα χλωρά χόρτα».

Οι φυτικές τροφές είναι οι πιο κατάλληλες για τους ασκητές, καθώς λιγότερο παχαίνουν το σώμα, λιγότερο θερμαίνουν το αίμα, λιγότερο βαραίνουν και καταπονούν το στομάχι και, προπαντός, δεν επηρεάζουν την καθαρότητα και τη διαύγεια του νού ο οποίος εξουσιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο. Με τις φυτικές τροφές τα πάθη ενεργούν πιο ήπια στο σώμα και την ψυχή, κι έτσι ο ασκητής επιδίδεται πιο εύκολα στον αγώνα της ευσεβίας.

Απεναντίας, τα ψάρια, και προπάντων τα μεγάλα και λιπαρά της θάλασσας, όταν μάλιστα τρώγονται συχνά, παχαίνουν το σώμα, θερμαίνουν το αίμα, βαραίνουν το στομάχι και συσκοτίζουν τον νού. Τις ίδιες συνέπειες, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, έχει η βρώση των κρεάτων. Γι᾿ αυτό και οι μοναχοί δεν τρώνε ποτέ κρέας. Αλλά ούτε και οι κοσμικοί, όσο έντονα κι αν κοπιάζουν σωματικά, πρέπει να τρώνε πολύ συχνά κρέας, επειδή βλάπτονται τόσο σωματικά όσο και ψυχικά για τους λόγους που αναφέραμε.

«Μα πως!», θα αναφωνήσουν κάποιοι «έξυπνοι». «Ο Θεός μας επιτρέπει να τρώμε κρέας, κι εσύ μας αποτρέπεις;». Θα τους απαντήσω με τα λόγια του Αποστόλου: «Όλα επιτρέπονται αλλά δεν συμφέρουν όλα. Όλα επιτρέπονται, αλλά δεν οικοδομούν όλα». Αποφεύγουμε το κρέας όχι επειδή το θεωρούμε ακάθαρτο, μα επειδή δεν είναι υγιεινό, παχαίνει το σώμα και εμποδίζει την πνευματική μας πρόοδο.

Η Αγία μας Εκκλησία, που διακριτικά οικονομεί όλα τα ζητήματα και σοφά θεσπίζει όλους τους κανόνες της για την επίγεια ζωή μας και την αιώνια σωτηρία μας, επιτρέπει στους κοσμικούς χριστιανούς να τρώνε κρέας, όχι όμως όλες τις ημέρες του χρόνου. Καθόρισε περιόδους κρεοφαγίας και περιόδους αποχής από το κρέας, τόσο για σωματική αποτοξίνωση όσο και για πνευματική άσκηση των πιστών.

Στους μοναχούς βέβαια, όπως είπα, απαγορεύεται εντελώς η χρήση του κρέατος, επιτρέπονται όμως τα γαλακτοκομικά προιόντα και τα αυγά στις ημέρες και τις περιόδους κρεοφαγίας των κοσμικών. Σε καθορισμένες ημέρες και περιόδους, επίσης, επιτρέπονται στους μοναχούς και τα ψάρια. Τις περισσότερες ημέρες του χρόνου, ωστόσο, μπορούν να γεύονται μόνο φυτικές τροφές.

Από τους αγωνιστές της ευσεβείας οι πιο ζηλωτές, ιδιαίτερα όσοι νιώθουν μέσα τους το Πνεύμα του Θεού, συντηρούνται σχεδόν αποκλειστικά με φυτικές τροφές και δεν πίνουν παρά μόνο νερό, αποφεύγοντας οχι μόνο τα οινοπνευματώδη αλλά και τα θρεπτικά ποτά, όπως είναι όλα όσα προέρχονται από το σιτάρι.

Τους κανόνες της νηστείας τους θέσπισε η Εκκλησία για να βοηθήσει τα παιδιά της, για να χειραγωγήσει όλη τη χριστιανική κοινότητα στη σωτηρία. Γι᾿ αυτό δίνει στον καθένα τη δυνατότητα να ακολουθήσει, με την καθοδήγηση έμπειρου και διακριτικού πνευματικού πατέρα, αυστηρότερο ή ελαφρότερο πρόγραμμα νηστείας, ανάλογα με τη σωματική του δύναμη και αντοχή.

Δεν πρέπει, βλέπετε, να νηστεύει κανείς υπέρμετρα και αξαντλητικά. Το επαναλαμβάνουμε: Η νηστεία έγινε για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για τη νηστεία. Και τις τροφές μας τις έδωσε ο Θεός ακριβώς για να συντηρούμε το σώμα μας. Δεν έχουμε, λοιπόν, το δικαίωμα ν᾿ αφήνουμε αχρησιμοποίητα τα δώρα του Θεού, προξενώντας έτσι στο σώμα εξασθένηση, φθορά ή ακόμα και θάνατο.

«Αν συγκρατήσεις την κοιλιά», λέει ο Μέγας Βασίλειος, «θα μπείς στον παράδεισο. Αν, όμως, δεν την συγκρατήσεις, θα γίνεις θύμα του θανάτου». Με τη λέξη «παράδεισος» πρέπει να εννοήσουμε εδώ την ευλογημένη κατάσταση της προσευχής και με τη λέξη «θάνατος» την ολέθρια κατάσταση της εμπάθειας.

Η ευλογημένη κατάσταση της προσευχής στο διάστημα της επίγειας ζωής του ανθρώπου, αποτελεί εχέγγυο της αιώνιας μακαριότητάς του στην ουράνια Εδέμ. Η υποταγή του στην αμαρτία, από το άλλο μέρος, και η κατάσταση της εμπάθειας, που είναι κατάσταση ψυχικού θανάτου, τον οδηγούν στα βάραθρα του άδη και στα αιώνια βάσανα.

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ
ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ , Τομ. Α΄
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Στο συλλαλητήριο της Αθήνας για το Μακεδονικό βρέθηκε και ο μητροπολίτης Μυτιλήνης κκ Ιάκωβος

αναρτήθηκε στις 6 Φεβ 2018, 1:05 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 10 Φεβ 2018, 3:26 π.μ. ]

 

Μητροπολίτες, Αγιορείτες μοναχοί και εκατοντάδες ιερείς πήραν μέρος στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο

Ρεπορτάζ
Αντ. Τριανταφύλλου

Πολυπληθής και ηχηρή ήταν η παρουσία του Κλήρου στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος για τη Μακεδονία. Είκοσι μητροπολίτες, Αγιορείτες μοναχοί και πολλές εκατοντάδες ιερείς από την Αθήνα και κάθε γωνιά της Ελλάδας στοιχίστηκαν με το ποίμνιό τους, για να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στη χρήση της λέξης «Μακεδονία» ως συστατικό του ονόματος της ΠΓΔΜ.

Την επίσημη θέση της Εκκλησίας, ότι «στο όνομα “Μακεδονία” περικλείονται οι αλυτρωτικές διαθέσεις του κράτους των Σκοπίων», διατύπωσε από την εξέδρα του συλλαλητηρίου ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου, μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος.

Με φωνή παλλόμενη από ένταση, ο κ. Δωρόθεος τόνισε: «Η Μακεδονία είναι στις καρδιές όλων των Ελλήνων. Ο Θεός είναι μαζί μας και με την πατρίδα μας». Οπως είπε, η Εκκλησία εκπροσωπήθηκε στη μεγάλη συγκέντρωση διότι «ιερή ευθύνη της Εκκλησίας είναι να διακονεί την ενότητα όλων των Ελλήνων αδιακρίτως με εθνική συναίνεση, ομοψυχία και προσπάθεια». Στο σύντομο συνοδικό μήνυμα ο μητροπολίτης Σύρου ανέφερε, μεταξύ άλλων:

«Η Εκκλησία της Ελλάδος θεωρεί ότι κάθε έκφραση υπερασπίσεως των δικαίων της Μακεδονίας είναι πέρα και έξω από κομματικούς σκοπούς... Η Εκκλησία έχει μαρτυρήσει με τον λόγο και το αίμα Κλήρου και λαού την ελληνικότητα της Μακεδονίας από αρχαιοτάτων χρόνων, γι' αυτό και δεν μπορεί να αποδεχθεί τον όρο “Μακεδονία”, ή όποιο άλλο παράγωγο, ως συστατικό του ονόματος άλλου κράτους». Παράλληλα, σημείωσε ότι, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, «θα έχει επιπτώσεις και στην ονομασία της εκεί σχισματικής Εκκλησίας. Οι ιεράρχες μας στην περιοχή έχουν επιμαρτυρήσει περί της ελληνικότητας της Μακεδονίας μας».

Την Ιερά Σύνοδο εκπροσώπησαν επίσης οι μητροπολίτες Δράμας Παύλος και Χίου Μάρκος. Στο Σύνταγμα βρέθηκαν ακόμη οι μητροπολίτες Καλαβρύτων Αμβρόσιος, που έφερε και το λάβαρο της Αγίας Λαύρας,
Μυτιλήνης Ιάκωβος, Σάμου Ευσέβιος, Καισαριανής Δανιήλ, Πειραιώς Σεραφείμ, Σερρών Θεολόγος, Νέας Σμύρνης Συμεών, Γλυφάδας Παύλος, Μεσογαίας Νικόλαος, Κορίνθου Διονύσιος, Παροναξίας Καλλίνικος, Φωκίδος Θεόκτιστος, Νέας Ιωνίας Γαβιήλ, Νέας Κρήνης Ιουστίνος και Φιλίππων Στέφανος, καθώς και οι επίσκοποι Μεθώνης Κλήμης, αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, και ο Κερνίτσης Χρύσανθος. Την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ορους εκπροσώπησαν δύο μοναχοί, ο γέρων Νικόδημος Αγιοπαυλίτης και ο ιερομόναχος Σισώης Ξενοφωντινός.

Πηγή dimokratianews.gr

Κάτω τα χέρια από τη Μακεδονία!

αναρτήθηκε στις 3 Φεβ 2018, 10:31 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 3 Φεβ 2018, 10:31 π.μ. ]

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ζοῦμε ὁμολογουμένως σέ καιρούς πονηρούς, δύσκολους, ἀποκαλυπτικούς...
Ζοῦμε ἀναμφιβόλως σέ καιρούς τρελλούς!...
Συγγνώμη, λάθος! Οἱ καιροί καί οἱ ἐποχές εἶναι μιά χαρά. Ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε ξεφύγει! Ξεφύγαμε ἀπό τόν δρόμο μας, ἀπό τόν στόχο μας, ἀπό τόν προορισμό μας. Ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε παραλογιστεῖ!

Δέν ξέρουμε τί θέλουμε, τί ζητᾶμε, τί διεκδικοῦμε, τί παραχωροῦμε!
Οἱ ἀσιάτες ἀγαρηνοί ὀρέγονται τά νησιά μας.
Τά βόρεια γιουσουφάκια ποθοῦν «θάλασσα κι ἁλμυρό νερό».
Τά βορειοδυτικά πιόνια τῶν σουλτάνων λαχταροῦν νά... χορέψουν τσάμικο.
Οἱ μεγάλοι βαρώνοι μᾶς θέλουν ὑποτελεῖς καί δούλους.
ΚΙ ΕΜΕΙΣ;
Δέν εἴμαστε ἐμεῖς ἀπόγονοι τῶν Σαλαμινομάχων, τῶν τριακοσίων τοῦ Λεωνίδα, τῶν Ἱερολοχιτῶν, τῶν ἀγωνιστῶν καί μπουρλοτιέριδων τοῦ ’21, τῶν Μακεδονομάχων, τῶν ἡρώων τῆς Πίνδου καί τοῦ Ρούπελ, τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ;
Δέν ἔχουμε ἴδιο DNA μέ τόν Περικλῆ, τόν Λεωνίδα, τόν Θεμιστοκλῆ, τόν Μέγα Ἀλέξανδρο, τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο, τόν Παπαφλέσσα, τόν Διᾶκο, τόν Κολοκοτρώνη, τόν Καραϊσκάκη, τόν Κανάρη, τήν Μπουμπουλίνα, τόν Πατροκοσμᾶ, τόν Παῦλο Μελᾶ, τόν Γερμανό Καραβαγγέλη, τόν Καπετάν Ἄγρα, τίς ἀτρόμητες δασκάλες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, τόν Κωνσταντῖνο Δαβάκη, τόν Γεώργιο Γρίβα-Διγενῆ, τόν Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τόν Ἰσαάκ καί τόν Σολωμό, μέ ὅλους τούς Ἕλληνες καί τίς Ἑλληνίδες ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τούς νεωτέρους, πού δέν συμβιβάστηκαν, δέν ὑποχώρησαν, δέν πρόδωσαν, ἀλλά ἔδωσαν τήν περιουσία τους, τά ἀγαθά τους, τά ὅπλα τους, τήν ζωή τους μέχρι τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἵματός τους γι’ αὐτήν τήν πολυαγαπημένη πατρίδα;
Δέν κυλάει μέσα μας «ἁγίων καί ἡρώων αἷμα»; Πάγωσε τό αἷμα μας;
Κάποια σαρκοβόρα ὄρνεα ὁσμίζονται μεζέ, θά τούς τόν κεράσουμε;
Κάποιοι ἐπίδοξοι μνηστῆρες ποθοῦν σφόδρα μιάν ἄλλη «Πηνελόπη» τῆς Ἱστορίας, θά τούς τήν χαρίσουμε;
Κάποιοι τζογαδόροι παίζουν στά ζάρια μιά «πανώρια Κόρη ζηλευτή», θά τό ἀποδεχθοῦμε;
ΟΧΙ, ΜΥΡΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!
Ἐπιτέλους,
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Ἀρκετά!
Δέν θά ἐπιτρέψουμε σέ κανέναν ἐπίδοξο ἡγετίσκο, σουλτάνο, σύγχρονο κομιτατζῆ ἤ χαφιέ (διπλωμάτες λέγονται τώρα) ἤ ἡμέτερο προδότη:
νά διεκδικήσει ἤ νά παραχωρήσει μία σπιθαμή μακεδονίτικης γῆς,
νά ἀτιμάσει τά ἱερά της χώματα,
νά σφετεριστεῖ τήν ἔνδοξη ἱστορία της,
νά ἐκπορνεύσει τούς ἀπείρου κάλλους καί ἀξίας θησαυρούς της,
νά λεηλατήσει τά ἔκπαγλης φυσικῆς ὀμορφιᾶς τοπία της,
νά ταπεινώσει τόν ὑπέροχο λαό της,
νά ἀρπάξει ὅ,τι μπορέσει γιά νά ἱκανοποιήσει τά βρώμικα σχέδιά του!
Φθάνει πιά! Ἄς βάλουμε τέλος στά ἀγύρτικα παζάρια εἰς βάρος τῆς Μακεδονίας μας, τῆς Ἱστορίας μας, τῶν ἀξιῶν μας, τῶν ἠθῶν μας, τῆς παραδόσεώς μας, ὁλόκληρης τῆς Ἑλληνορθοδόξου Πατρίδος μας!
Δόξα τῷ Θεῷ, τό λιοντάρι ξύπνησε καί βρυχήθηκε!
Κάποιοι πού πίστεψαν ὅτι σκύψαμε τό κεφάλι σάν ραγιάδες, «πλανῶνται πλάνην οἰκτράν»! Οἱ νεκροθάφτες τῆς Ἑλλάδας θά μείνουν... μπουκάλα!
Ὁ Ἑλληνικός λαός ἀπέδειξε στήν Θεσσαλονίκη ὅτι εἶναι λιοντάρι! Καί θά τό ἀποδείξει καί στήν Ἀθήνα! Θά εἴμαστε ὅλοι ἐκεῖ!
Ὁ Θεός μαζί μας!

Ανακομιδή των λειψάνων του Ιερού Χρυσοστόμου: Ενα μεγάλο θαύμα

αναρτήθηκε στις 27 Ιαν 2018, 12:29 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 27 Ιαν 2018, 12:29 μ.μ. ]


Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την ανακομιδή των λειψάνων του Ιερού Χρυσοστόμου. Είναι αλήθεια, ότι πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει την ζωή και το έργο ενός τόσου μεγάλου αγίου, όπως του Ιερού Χρυσοστόμου, τον ένα εκ των τριών μεγάλων Ιεραρχών.

Υπήρξε μία από τις ηρωικότερες πατερικές μορφές της εκκλησίας μας. Υπήρξε αναντικατάστατος και μοναδικός. Μέγας σαν ιεράρχης, μέγας σαν διδάσκαλος, μέγας σαν Πατριάρχης. Γι αυτό θα παραμείνει για πάντα το χρυσό διαμάντι, το χρυσό στόμα, το χρυσό κόσμημα της Ορθοδοξίας μας.

H ζωή του ήταν συγκλονιστική αλλά το ίδιο αξιοθαύμαστα και μοναδικά ήταν και τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά την κοίμησή του και ιδίως κατά την ανακομιδή των λειψάνων του.

Στην ορθολογική εποχή μας, δείχνουν απίστευτα αυτά που συνέβησαν για να γίνει η μεταφορά των ιερών λειψάνων του από τα Κόμανα, τον τόπο της εξορίας του, στην Κωνσταντινούπολη. Η επιστολή όμως, του αυτοκράτορα Θεοδοσίου δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την αλήθεια των γεγονότων που διεδραματίστηκαν κατά τον χρόνο της ανακομιδή του.

Είναι γνωστό, ότι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχε μαρτυρικό τέλος κατά την διάρκεια της 3ης εξορίας του. Εκοιμήθη στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ στα Κόμανα του Πόντου μετά από φρικτές ταλαιπωρίες. Σχεδόν αμέσως, όμως μετά την αγία κοίμησή του, άρχισε η αποκατάσταση της αλήθειας και οι ένοχοι τιμωρήθηκαν σχεδόν όλοι. Κύριος πρόξενος για τα τόσα μαρτύριά του και τις εξορίες του ήταν η βασίλισσα Ευδοξία, σύζυγος αυτοκράτορα Αρκαδίου, την οποία ήλεγξε ο ο Ιερός Χρυσόστομος για τις αδικίες που διέπραττε και η οποία μαζί με τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο, τον κυνήγησε μέχρι τον θάνατό του.

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αμέσως μετά την κοίμησή του στα Κόμανα της Καππαδοκίας, οι μαθητές του επήγαν στην Ρώμη, όπου Πάπας ήταν ο Αγιος Ιννοκέντιος και βασιλεύς ο αδελφός του Αρκαδίου, ο Ονώριος και τους διηγήθηκαν όλα τα μαρτύρια που υπέστη ο Αγιος Χρυσόστομος.

Τότε ο Άγιος Ιννοκέντιος έστειλε επιστολή με την οποία επέπληξε δριμύτατα τον Αρκάδιο για τις πράξεις του και για τιμωρία του στέρησε την Θεία Κοινωνία απειλώντας μάλιστα με αφορισμό όποιον τολμήσει να τον κοινωνήσει. Στην επιστολή του, του έγραψε:

«Φωνή αίματος του δικαίου Ιωάννου βοά προς τον Θεό κατά σου, βασιλεύ Αρκάδιε! Διότι τον καιρόν της ειρήνης εποίησες καιρό διωγμού στην εκκλησία, εξορίζοντας τον αληθή ποιμένα της, μαζί του και αυτόν τον Χριστό… Λυπούμαι όμως δια την δική σου απώλεια, διότι δια να ποιήσεις το θέλημα μιας γυναικός άφρονος, εστέρησες όλον τον κόσμο της μελιρρύτου διδαχής του. Δια τούτο κι εγώ ο ελάχιστος, σας κανονίζω κι αυτήν, χωρίζοντάς σας της αγίας κοινωνίας των θείων του Χριστού Μυστηρίων, και αν κάποιος τολμήσει να σας κοινωνήσει, να είναι καθηρημένος και αφορισμένος»

Ο δε αδελφός του, ο Ονώριος, έστειλε και αυτός άλλη επιστολή λέγοντάς του: «Αδελφέ Αρκάδιε, δεν γνωρίζω ποια επαναστατική ενέργεια σε παρακίνησε να ακούσεις μία γυναίκα και να ποιήσεις αυτά, τα οποία άλλος βασιλεύς Χριστιανός δεν εποίησε και δικαίως σε κατακρίνουν όλοι οι εδώ επίσκοποι, ότι εξορισες άνευ κρίσεως τον μέγα Αρχιερέα του Θεού, τον οποίον εφόνευσαν δια τιμωριών και βασάνων οι στρατιώτες σου… Σπεύσε αδελφέ, ώστε δι’ έργων να ευαρεστήσεις τον Θεό και ανθρώπους, διόρθωσε τα σφάλματά σου, γνωρίζοντας ότι οι προσευχές των Ιερέων στερεώνουν την βασιλεία μας».

Όταν έλαβε τις επιστολές ο Αρκάδιος μετανόησε ειλικρινά και τιμώρησε όλους όσους συνήργησαν εις τα μαρτύρια του Αγίου Ιωάννη. Την Ευδοξία την τιμώρησε παραδειγματικά ώστε από την στεναχώρια της αρρώστησε τους δε συγγενείς της τους δήμευσε την περιουσία τους. Έστειλε δε επιστολή προς τον πάπα Ιννοκέντιο ζητώντας του με πολύ ταπείνωση, να τον συγχωρέσει γιατί πίστεψε στις κατηγορίες κατά του Ιωάννου, ζητώντας να απαλλαγεί από τον κανόνα της στερήσεως της Θείας Κοινωνίας.

Έγραψε δε και στον αδελφό του Ονώριο να μεσιτεύσει στον Πάπα για να του στείλει συγχώρεση. Πράγματι ο πάπας χάρηκε από την πολύ του ταπείνωση και την μετάνοιά του και του έστειλε επιστολή ότι δέχτηκε την μετάνοιά του και τον συγχωρεί και τον διέταξε να γράψει το όνομα του Χρυσοστόμου στα ιερά δίπτυχα.

Επίσης έδωσε εντολή να στείλει τον Θεόφιλο στην Θεσσαλονίκη όπου θα επήγαινε ο ίδιος ο πάπας για να τον τιμωρήσει. Όταν όμως ο Θεόφιλος έλαβε εντολή από Αρκάδιο να μεταβεί στην Θεσσαλονίκη αρρώστησε από ανίατη ασθένεια και με φρικτούς πόνους ομολόγησε τα κακουργήματα που διέπραξε κατά του Χρυσοστόμου, έως ότου ξεψύχησε.

Όμως, όχι μόνο ο Θεόφιλος, αλλά και πολλοί άλλοι οι οποίοι συνήργησαν κατά του Χρυσοστόμου βρήκαν άσχημο τέλος με ανίατες αρρώστειες. Το ίδιο δε και η Ευδοξία, της οποίας σάπισε όλο το σώμα και εξέρχοντο από αυτό σκουλήκια και δυσωδία ανυπόφορη. Στο τέλος παρεκάλη δυνατά τον Αγιο Ιωάννη να την συγχωρέσει, προσπαθώντας να διορθώσει τις αδικίες που διέπραξε, και μέσα σε μεγάλες οδύνες ξεψύχησε. Επί 30 χρόνια μετά τον θάνατό της, ο τάφος της έτρεμε, μέχρι που έγινε η ανακομιδή των λειψάνου του Αγίου Χρυσοστόμου, οπότε και σταμάτησε.

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ
Ύστερα από 30 χρόνια, όταν βασίλευε ο γιος του Αρκαδίου και της Ευδοξίας, ο Θεοδόσιος ο Β΄, ο πατριάρχης Κων/πόλεως Πρόκλος, έπεισε τον αυτοκράτορα να φέρει στην Κων/πολη το άγιο λείψανο του Χρυσοστόμου, από τον τόπο της εξορίας. Πράγματι, μετέβη στα Κόμανα αποστολή για να μεταφέρουν το άγιο σκήνωμα, όμως συνέβη το εξής θαυμαστό.

Το ιερό λείψανο δεν μετακινείτο καθόλου από την θέση του, παρ’ όλο που προσπάθησαν με κάθε τρόπο τόσοι άνδρες να το σηκώσουν! Η αποστολή των στρατιωτών γύρισε άπραγη, είπαν δε στον αυτοκράτορα ότι ο Άγιος δεν επέτρεπε να μετακινηθούν τα λείψανά του!

Το θαυμαστό αυτό γεγονός μαθεύτηκε σε όλη την πόλη. Τότε ο Θεοδόσιος αναγκάστηκε και έγραψε μία επιστολή στην οποία ζητούσε συγνώμη από τον ιερό Χρυσόστομο:

Την επιστολή την τοποθέτησαν επάνω στο στήθος του αγίου και αμέσως μετακίνησαν το ιερό λείψανο χωρίς κανένα πρόβλημα. Από τον τάφο δε έβγαινε ένα θαυμάσιο φως και μια άρρητη ευωδία, ήταν δε στην όψη του ο Άγιος Χρυσόστομος σαν να ήταν ζωντανός.

Οι άνδρες του αυτοκράτορα έβαλαν το ιερό σκήνωμα σε χρυσοκόλλητη λάρνακα και ξεκίνησαν την οδοιπορία με λαμπάδες και θυμιατά και από όσες πόλεις και χωριά περνούσαν, μεγάλα πλήθη συγκεντρώνονταν, έγιναν δε σε όσους προσεύχοντο με πίστη, πολλά θαύματα. Όταν δε πλησίασαν στην Χαλκηδόνα και το έμαθαν στην Βασιλεύουσα έτρεξε όλος ο λαός, νέοι και γέροι, και η θάλασσα γέμισε με τόσα πλοία ώστε έμοιαζε σαν να ήταν στεριά.

Και ενώ περίμεναν στην Κωνσταντινούπολη να τον προϋπαντήσουν ο αυτοκράτορας, ο πατριάρχης και όλη η σύγκητος έγινε ακόμη ένα μεγάλο θαύμα.

Όταν το καράβι ήταν στον Γαλατά, έπιασε μεγάλη τρικυμία και έχασε τον προσανατολισμό του, σταμάτησε δε μπροστά στο αμπέλι της φτωχής χήρας, που τόσο είχε αδικήσει η Ευδοξία και εξ αιτίας της εξορίστηκε ο Άγιος. Η τρικυμία δεν σταματούσε και μόνο όταν με βασιλική διαταγή το απέδωσαν πίσω στη χήρα σταμάτησε η τρικυμία και με ήρεμη θάλασσα, ήρθε στη Βασιλεύουσα.

Η πομπή στους δρόμους έγινε με παλλαϊκές εκδηλώσεις τιμής και αγάπης. Την λάρνακα αρχικά την μετέφεραν στον Ναό του Αποστόλου Θωμά όπου ο αυτοκράτορας σκέπασε με την βασιλική χλαμύδα του τον τάφο και παρεκάλεσε τον άγιο Χρυσόστομο να σταματήσει να τρέμει ο τάφος της μητέρας του, ο οποίος έτρεμε επί 31 έτη.

Κατόπιν, μετέφεραν την λάρνακα στο Ναό της Αγίας Ειρήνης και έβαλαν το άγιο λείψανο επάνω στο σύνθρονο και εφώναξαν: «ανέλαβε τον θρόνο σου, ώ πάτερ!». Στη συνέχεια, με αυτοκρατορική άμαξα μετέφεραν την λάρνακα στον Ναό των Αγίων Αποστόλων όπου συνετελέστη ένα ακόμη μεγαλύτερο θαύμα. Έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στην ιερή καθέδρα και ο Άγιος επεφώνησε προς τον λαό «ειρήνη πάσι». Κατόπιν, το εναπόθησαν μέσα στο Αγιο Βήμα, κάτω από την Αγία Τράπεζα.

Από τότε, η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, που έγινε το 438 μ.Χ. τιμάται στις 27 Ιανουαρίου κάθε έτους.

Αυτά τα σπουδαία, αξιοθαύμαστα ιστορικά γεγονότα εορτάζουμε κάθε χρόνο, σαν σήμερα, τιμώντας την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του ανθρώπου που θα αποτελεί για πάντα φωτεινό παράδειγμα απαράμιλλου θάρρους, αγωνιστικότητας, ηρωισμού και αγιότητας μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Ιδιαίτερα δε, για μας τους Έλληνες, η που η φυλή μας επί τόσες γενεές έχει ζυμωθεί με τα διδάγματα και τις διδασκαλίες του, θα αποτελεί για πάντα το διαχρονικό πρότυπο η δε αξιοθαύμαστη ζωή του θα παραμένει αιώνια παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις γενεές των Ελλήνων.

Πέντε τρόποι μετανοίας

αναρτήθηκε στις 27 Ιαν 2018, 12:26 μ.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 27 Ιαν 2018, 12:26 μ.μ. ]

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:

Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν’ αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει. Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.

Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).

Τρίτος ασφαλής δρόμος μετανοίας είναι η ορθή, θερμή και εκ βαθέων καρδιακή προσευχή. Μη λησμονάμε την ευαγγελική χήρα που επέμενε στο αίτημα της στον δύστροπο δικαστή και τελικά έλαβε το ποθούμενο (Λουκ. 18, 1-8). Αν εκείνη έλαβε για την επιμονή της από τον αδιάντροπο δικαστή, πόσο μάλλον εμείς που έχουμε ουράνιο πατέρα ήμερο, φιλικό και φιλάνθρωπο και οπωσδήποτε θα μας δωρίσει τα προς τη σωτηρία μας αιτήματα.

Τέταρτος σίγουρος δρόμος μετανοίας είναι της ελεημοσύνης, που η δύναμή της είναι ανέκφραστα μεγάλη. Ο προφήτης Δανιήλ είπε στον βασιλέα Ναβουχοδονόσορα να ξεπλύνει τις πολλές αμαρτίες του μ’ ελεημοσύνη και τ’ ανομήματά του με το να ευσπλαγχνισθεί τους φτωχούς. Η αγάπη είναι ικανή να εξαλείψει αμαρτήματα. Ο μετανοημένος παραβάτης με τη φιλανθρωπία επανορθώνει τα πάντα με τον αγώνα του και τη χάρη του Θεού.

Πέμπτος δρόμος σταθερός ο συνδυασμός πηγαίας μετριοφροσύνης κι εγκάρδιας ταπεινοφροσύνης. Μάρτυρας προς τούτο ο τελώνης της ευαγγελικής παραβολής. Η γνήσια ταπεινοφροσύνη του αποτίναξε όλο το βαρύ φορτίο των αμαρτημάτων του.

Καταλήγει λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο ιερός Χρυσόστομος: Να καταδικάζουμε τις αμαρτίες μας, να συγχωρούμε τις αμαρτίες των αδελφών μας, να ‘χουμε κερδοφόρα προσευχή, καρπούς ελεημοσύνης και ταπεινοφροσύνης, δίχως να καθυστερούμε, δίχως να χάνουμε ούτε μία μέρα και ώρα βαδίζοντας τους πέντε αυτούς σωτήριους δρόμους καθημερινά.

Αμάρτησες; Έλα στην Εκκλησία!

αναρτήθηκε στις 20 Ιαν 2018, 10:46 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 20 Ιαν 2018, 10:46 π.μ. ]



Εκκλησία… Aλήθεια, ποιό λιμάνι μπορεί να συγκριθεί με το λιμάνι της Εκκλησίας;
Ποιός παράδεισος μπορεί να συγκριθεί με τον παράδεισο των συγκεντρωμένων πιστών; Δεν υπάρχει εδώ φίδι που γυρεύει να μάς βλάψει, μόνο ο Xριστός που μάς οδηγεί μυστικά. …

Γι’ αυτό δεν θα ‘ταν λάθος αν θεωρούσαμε την εκκλησία πιο σπουδαία από την κιβωτό. Γιατί η κιβωτός δεχόταν βέβαια τα ζώα και τα διατηρούσε ζώα – η εκκλησία όμως δέχεται τα ζώα και τα αλλάζει. Tί εννοώ μ’ αυτό: Mπήκε στην κιβωτό ένα γεράκι, βγήκε πάλι γεράκι – μπήκε ένας λύκος, βγήκε πάλι λύκος. Eδώ μπαίνει κανείς γεράκι και βγαίνει περιστέρι – μπαίνει λύκος και βγαίνει πρόβατο – μπαίνει φίδι και βγαίνει αρνί΄ όχι επειδή μεταβάλλεται η φύση του, αλλά επειδή διώχνεται μακριά η κακία.

Γι’ αυτό φέρνω το λόγο διαρκώς στη μετάνοια. Γιατί η μετάνοια, που στον αμαρτωλό φαντάζει φοβερή και τρομερή, γιατρεύει τα παραπτώματα – εξαφανίζει τις παρανομίες – σταματά το δάκρυ – δίνει παρρησία μπροστά στο Θεό – είναι όπλο κατά του διαβόλου – μαχαίρι που τού κόβει το κεφάλι – ελπίδα σωτηρίας – αφαίρεση της απελπισίας. Aυτή ανοίγει στον άνθρωπο τον ουρανό. Aυτή τον οδηγεί στον παράδεισο. Aυτή νικά τον διάβολο.

Γι’ αυτό ακριβώς και σάς μιλώ συνέχεια γι’ αυτήν. Όπως από την άλλη κι η υπερβολική αυτοπεποίθηση μάς οδηγεί στην πτώση. Eίσαι αμαρτωλός; Mήν απελπίζεσαι. Δεν σταματώ, σα φάρμακα αυτά τα λόγια συνεχώς να σάς τα δίνω. Γιατί ξέρω καλά τί όπλο δυνατό που είναι κατά του διαβόλου το να μη χάνεις την ελπίδα σου.

Aν έχεις αμαρτήματα, μην απελπίζεσαι. Δεν παύω διαρκώς αυτά τα λόγια να τά επαναλαμβάνω. Aκόμα και αν αμαρτάνεις κάθε ημέρα, κάθε ημέρα να μετανοείς. Ας κάνουμε ό,τι ακριβώς και με τα σπίτια τα παλιά που είναι ετοιμόρροπα: αφαιρούμε τα παλαιά και σάπια υλικά και τ’ αντικαθιστούμε με καινούργια – και δε λησμονούμε διαρκώς να τα περιποιούμαστε.

Πάλιωσες σήμερα από την αμαρτία; Γίνε πάλι καινούργιος με τη μετάνοια. Mα είναι στ’ αλήθεια δυνατό, αυτός που θα μετανοήσει να σωθεί; – αναρωτιούνται μερικοί.

Eίναι, και πολύ μάλιστα. Όλη μου τη ζωή μέσα στις αμαρτίες την πέρασα – και αν μετανοήσω, θα σωθώ; Nα είσαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό. Kι από που φαίνεται αυτό; Aπ’ τη φιλανθρωπία του Kυρίου σου. Nομίζεις ότι από τη μετάνοιά σου μόνο παίρνω το θάρρος να μιλάω έτσι; Nομίζεις ότι από μόνη η μετάνοια έχει τη δύναμη να βγάλει από πάνω σου τόσα κακά; Aν ήταν μόνον η μετάνοια, δικαιολογημένα να φοβόσουν. Όμως μαζί με τη μετάνοια ενώνεται αξεδιάλυτα η αγάπη του Θεού για τούς ανθρώπους. Kαι όριο αυτή η αγάπη δε γνωρίζει. Oύτε μπορεί κανείς να εξηγήσει με τα λόγια την απεραντοσύνη της αγάπης του Θεού.

H δική σου κακία έχει ένα όριο – το φάρμακο όμως όριο δεν έχει. H δική σου κακία, όποια και να είναι, είναι μία ανθρώπινη κακία. Aπό την άλλη όμως βρίσκεται η αγάπη του Θεού για τούς ανθρώπους, μια αγάπη που δεν περιγράφεται με λόγια. Nα έχεις λοιπόν θάρρος, γιατί αυτή η αγάπη νικάει την κακία σου. Φαντάσου μία σπίθα να πέφτει μες στο πέλαγος. Eίναι ποτέ δυνατό να σταθεί ή να φανεί;

Ό,τι είναι η σπίθα μπρός στο πέλαγος, είναι και η κακία μπρός στη φιλανθρωπία του Θεού. Ή μάλλον η διαφορά είναι ακόμη πιό μεγάλη. Γιατί το πέλαγος, όσο πλατύ κι αν είναι, κάπου τελειώνει βέβαια. H αγάπη όμως του Θεού για τούς ανθρώπους τέλος δεν γνωρίζει. Όλα αυτά σάς τ’ αναφέρω βέβαια όχι για νά σάς κάνω ράθυμους κι απρόσεκτους, αλλά για να σάς οδηγήσω στη μετάνοια με πιό μεγάλη προθυμία.

Διέπραξες κάποια παρανομία; Aιχμαλωτίστηκες από συνήθεια πονηρή; Kι ύστερα πάλι έφερες στο νου τα λόγια μου κι ένιωσες μέσα σου ντροπή; Έλα στην Εκκλησία!

Ένιωσες λύπη μέσα στην καρδιά σου; Zήτησε τηβοήθεια του Θεού! Ήδη έχεις κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός. Aλίμονο, ενώ άκουσα τις συμβουλές σου, δεν τις ακολούθησα. Πώς γίνεται να ‘ρθω στην εκκλησία πάλι; Πώς γίνεται ν’ ακούσω πάλι; Nάρθεις και νά ξανάρθεις ακριβώς γι’ αυτό, γιατί δεν τήρησες τις συμβουλές μου. Για να τις ξανακούσεις και να τις τηρήσεις.

Για πες μου, αν ο γιατρός βάλει ένα φάρμακο επάνω στην πληγή και δεν γίνεις καλά, δεν θα στο δώσει πάλι άλλη μέρα; Eίναι ένας ξυλοκόπος – θέλει να κόψει μια βελανιδιά. Παίρνει τσεκούρι – αρχίζει να χτυπά τη ρίζα. Aν δώσει ένα χτύπημα και δεν πέσει το άκαρπο δέντρο, δεν θα δώσει δεύτερο χτύπημα, δεν θα δώσει τρίτο, τέταρτο, δέκατο; Aυτό κάνε και σύ. Bελανιδιά είναι η πονηρή συνήθεια – άκαρπο δέντρο. Tα βελανίδια της είναι τροφή μόνο για χοίρους, που δεν έχουν λογική. Pίζωσε με το χρόνο μέσα στο μυαλό σου – νίκησε τη συνείδησή σου με το φύλλωμά της. O λόγος μου τσεκούρι.

Tον άκουσες μια μέρα. Πώς είναι δυνατό σέ μία μέρα να πέσει κάτω αυτό που έχει πιάσει ρίζες μέσα σου τόσο καιρό; Λοιπόν, αν έρθεις δυό, αν έρθεις τρείς, αν έρθεις εκατό, αν έρθεις αναρίθμητες φορές ν’ ακούσεις, διόλου περίεργο δεν είναι. Mόνο προσπάθησε ν’ απαλλαγείς από ένα πράγμα πονηρό και δυνατό – από την πονηρή συνήθεια.

Oι Iουδαίοι μάννα έτρωγαν, κι όμως ζητούσαν τα κρεμμύδια που έτρωγαν στην Aίγυπτο. «Kαλά – λέγαν – περνούσαμε στην Aίγυπτο». Άσχημο πράγμα η συνήθεια και ιδιαίτερα κακό! Λοιπόν, κι αν καταφέρεις νάρθεις δέκα μέρες, κι αν καταφέρεις νάρθεις είκοσι ή τριάντα, δεν σ’ αγκαλιάζω, δεν σέ επαινώ γι’ αυτό, δεν σού χρωστώ ευγνωμοσύνη. Mόνο μήν αποκάμεις – να μήν κουραστείς – αλλά νιώθε ντροπή και έλεγχε τον εαυτό σου.

Σας μίλησα πολλές φορές για την αγάπη. Ήρθες και άκουσες, κι ύστερα πήγες κι άρπαξες από τον αδερφό σου; Δεν ακολούθησες τα λόγια μου στη πράξη; Nα μη ντραπείς να ‘ρθείς στην Εκκλησία πάλι. Nτροπή να νιώθεις όταν αμαρτάνεις, μη ντρέπεσαι όταν μετανοείς.

Kοίταξε τί σου έκανε ο διάβολος. Yπάρχουν δύο πράγματα- η αμαρτία και η μετάνοια. H αμαρτία είναι τραύμα- η μετάνοια φάρμακο. Όπως ακριβώς για τά σώματα υπάρχουν φάρμακα και τραύματα, το ίδιο και γιά την ψυχή- υπάρχουν τα αμαρτήματα και η μετάνοια.

H αμαρτία μέσα της έχει την ντροπή- η μετάνοια έχει το θάρρος και την παρρησία. Θέλω να με ακούσεις, σε παρακαλώ, με προσοχή, μήπως και δεν αντιληφθείς πώς είναι η τάξη των πραγμάτων, και χάσεις έτσι την ωφέλεια. Πρόσεξε τί θα πω! Yπάρχει το τραύμα- υπάρχει και το φάρμακο. Yπάρχει η αμαρτία- υπάρχει και η μετάνοια.

Tο τραύμα είναι η αμαρτία- το φάρμακο η μετάνοια. Στο τραύμα υπάρχει πύον και μόλυνση- υπάρχει ντροπή- υπάρχει χλεύη. Στη μετάνοια υπάρχει παρρησία- το φάρμακο η δύναμη να καθαρίζει αυτό που έχει μολυνθεί. Στην αμαρτία υπάρχει μόλυνση- υπάρχει ελευθερία- υπάρχει καθαρισμός του αμαρτήματος. Παρακολούθησε με προσοχή τα λόγια μου! Mετά την αμαρτία έρχεται η ντροπή- μετά τη μετάνοια ακολουθεί το θάρρος και η παρρησία. Έδωσες προσοχή σ’ αυτό που είπα; Aυτή την τάξη των πραγμάτων την αντέστρεψε ο διάβολος, και έδωσε στην αμαρτία παρρησία, και στη μετάνοια έδωσε ντροπή.

Γιατί να ντρέπεσαι λοιπόν; Δεν ένιωθες ντροπή τότε που έπραττες την αμαρτία και νιώθεις τώρα που έρχεσαι να βάλεις φάρμακο επάνω στην πληγή. Tώρα που απαλλάσσεσαι από την αμαρτία, τώρα ντρέπεσαι; Όφειλες τότε να αισθάνεσαι ντροπή- έπρεπε τότε να ντρεπόσουν- τότε, όταν έπραττες την αμαρτία.

Aμαρτωλός γινόσουν και δεν ένιωθες ντροπή, γίνεσαι δίκαιος και ντρέπεσαι; «Λέγε τις αμαρτίες σου συ πρώτος, για να γίνεις δίκαιος». Ώ μέγεθος φιλανθρωπίας του Kυρίου! Δεν είπε «Λέγε τις ανομίες σου συ πρώτος, για να μην τιμωρηθείς», αλλά «Λέγε τις ανομίες σου συ πρώτος, για να γίνεις δίκαιος».

Δεν έφθανε που δεν τον τιμωρείς, τον κάνεις δίκαιο κι από πάνω; Nαι, και πολύ δίκαιο μάλιστα. Πρόσεξε ακριβώς αυτά τα λόγια! Λέει: Tον κάνω δίκαιο αυτόν που θα μετανοήσει. Θέλεις να μάθεις και σε ποιά περίπτωση το έκανε αυτό; Tότε με τον ληστή. Mέ το να πει ο ληστής στο σύντροφό του απλώς και μόνο εκείνα τα γνωστά μας λόγια! «Mα ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ; Kι εμείς δίκαια βέβαια- έχουμε μία τιμωρία όπως μάς αξίζει, για όλα όσα κάναμε»- την ίδια εκείνη τη στιγμή του λέει ο Σωτήρας: «Σήμερα κιόλας μαζί μου θα είσαι στον παράδεισο». Δεν του είπε: «σε απαλλάσσω από την κόλαση κι από την τιμωρία», αλλά τον βάζει στον παράδεισο, αφού τον κάνει δίκαιο.

Eίδες πώς έγινε ο άνθρωπος με την εξομολόγηση της αμαρτίας δίκαιος; Eίναι μεγάλη η φιλανθρωπία του Θεού! Θυσίασε τον Yιό, γιατί λυπήθηκε τον δούλο, παρέδωσε τον Mονογενή, για ν’ αγοράσει δούλους αχάριστους- πλήρωσε, δίνοντας για τίμημα το αίμα του Yιού Tου.

Ώ μέγεθος φιλανθρωπίας του Kυρίου! Kαι μη μου πεις πάλι τα ίδια- «έχω πολλές αμαρτίες» και «πώς θα μπορέσω να σωθώ;». Eσύ δεν μπορείς, μπορεί όμως ο Kύριός σου και είναι τόση η δύναμή Tου, ώστε τα αμαρτήματα τα εξαλείφει.

Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια! Tα αμαρτήματα τα εξαλείφει, έτσι που ίχνος τους δε μένει. Bέβαια για τα σώματα αυτό δεν είναι δυνατό. Aκόμα κι αν αμέτρητες φορές θα προσπαθήσει ο γιατρός, ακόμα κι αν θα βάλει φάρμακα επάνω στην πληγή, γιατρεύει βέβαια την πληγή- πολλές φορές όμως πληγώνεται κανείς στο πρόσωπο και ενώ το τραύμα θεραπεύεται, μένει κάποιο σημάδι, που ασχημίζει και το πρόσωπο, αλλά και που θυμίζει πώς υπήρξε κάποτε ένα τραύμα.

Kαι αγωνίζεται με χίλιους τρόπους ο γιατρός να εξαλείψει πέρα από την πληγή και το σημάδι. Mα όμως δεν τα καταφέρνει, γιατί τον αντιμάχεται η φύση του ανθρώπου η ασθενική και η αδυναμία της ιατρικής και των φαρμάκων. O Θεός όμως, όταν εξαλείφει τα αμαρτήματα, δεν αφήνει σημάδι ούτε επιτρέπει να παραμείνει κάποιο ίχνος επάνω στην ψυχή- αλλά μαζί με την υγεία χαρίζει και την ομορφιά- μαζί με την απαλλαγή από την τιμωρία δίνει και τη δικαιοσύνη- κι εκείνον που αμάρτησε, τον κάνει να ‘ναι ίσος με αυτόν που δεν αμάρτησε.

Γιατί αφαιρεί το αμάρτημα και κάνει όχι μόνο να μην υπάρχει τώρα πια αυτό, αλλά και να μην έχει υπάρξει ούτε και στο παρελθόν. M’ αυτόν τον τρόπο ολοκληρωτικά το εξαλείφει. Δεν υπάρχει πλέον ουλή- δεν υπάρχει σημάδι- δεν υπάρχει ίχνος που να θυμίζει το τραύμα- δεν υπάρχει το παραμικρό που να φανερώνει πως υπήρξε πληγή (…).

Παρακολούθησε με προσοχή αυτά τα λόγια! Γιατί για όλους είναι, όλους αφορούν και οδηγούν στη σωτηρία. Παρασκευάζω φάρμακα, που είναι πιο σπουδαία από τα φάρμακα των ιατρών (…). Στα χέρια της μετάνοιας σάς παραδίδω- για να γνωρίσετε τη δύναμη που έχει- για να γνωρίσετε τί είναι ικανή να κατορθώσει και για να μάθετε πώς δεν υπάρχει αμάρτημα που να μπορεί να τη νικήσει, ούτε παράβαση του νόμου που να μπορεί να υπερισχύσει πάνω απ’ τη δική της δύναμη (…).

Γνωρίζοντας, λοιπόν, το φάρμακο αυτό της μετάνοιας, ας απευθύνουμε δοξολογία στο Θεό. Γιατί η δόξα και η δύναμη αιώνια είναι δική Tου. Aμήν.”

Λόγος για τη μετάνοια (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Ανακοίνωση της Ι.Μ. Κουτλουμουσίου περί της ονοματοδοσίας του κράτους των Σκοπίων

αναρτήθηκε στις 13 Ιαν 2018, 8:32 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 13 Ιαν 2018, 8:32 π.μ. ]

 

Ιερά-Μονή-Κουτλουμουσίου
Το Άγιον Όρος είναι φυσικό και πνευματικό τμήμα της Μακεδονίας, και στις αρχές του 20ού αιώνα αγωνίσθηκε ενάντια στην θέληση μεγάλων δυνάμεων προκειμένου να παραμείνει μέρος της Ελληνικής επικράτειας. Έχει λοιπόν λόγο να παρεμβαίνει σε πολιτικά δρώμενα που θίγουν όσα οι Έλληνες και οι πνευματικοί απόγονοι του Αλεξάνδρου Μακεδόνες κατόρθωσαν στην νεότερη ιστορία. Έτσι, με αφορμή τις διαπραγματεύσεις της Ελληνικής Πολιτείας με τα Σκόπια για την αναγνώριση ονομασίας τους, η Μονή μας προβαίνει στην διατύπωση των ακόλουθων θέσεων.

Δεν κατανοούμε γιατί ένα όνομα που ιστορικά και πολιτιστικά ανήκει σε ένα έθνος και κράτος πρέπει να παραχωρηθεί σε ένα άλλο κράτος (ή μάλλον πολυεθνικό κρατίδιο), οι πολίτες του οποίου ουδεμία σχέση έχουν ιστορική, φυλετική ή πολιτιστική, με το όνομα αυτό. Και είναι ευρύτατα γνωστό και πολλαπλώς επαληθευμένο ότι οι πληθυσμοί του κράτους των Σκοπίων δεν έχουν σχέση με αυτό που εκπροσωπεί ο όρος Μακεδονία και συνεπώς δεν μπορούν να διεκδικούν για την κρατική τους υπόσταση όνομα που να περιέχει την συγκεκριμένη λέξη.
Εκείνο που κατανοούμε με απλό αλλά καταρτισμένο νου είναι ότι η εσπευσμένη αυτή κίνηση αναγνώρισης γίνεται για λόγους πολιτικούς και οικονομικούς, οι οποίοι ούτε τιμούν ούτε συμφέρουν ούτε στοιχούν με τα δίκαια της Ελλάδας και των απανταχού Μακεδόνων. Αντιθέτως, ενδεχόμενη Ελληνική αναγνώριση του ονόματος σε επικράτεια σλαβικών πληθυσμών θα χρησιμοποιηθεί για να αποθρασύνει την κολοσσιαία προπαγάνδα και να τροφοδοτήσει το αλυτρωτικό, ψευδομακεδονικό ιδεολόγημα των γειτονικών χωρών.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι και μια σύνθετη ονομασία βαπτίζει Μακεδόνες τους μη Μακεδόνες. Καμιά σύνθετη ονομασία δεν καθιστά ουσιαστικά διακριτό το κράτος των Σκοπίων από την Μακεδονία. Και καμιά σύνθετη ονομασία δεν θα παραμείνει σύνθετη, αφού ούτως ή άλλως το όνομα Μακεδονία χρησιμοποιείται σήμερα για τα Σκόπια σε όλον τον κόσμο και το όνομα «Μακεδόνες» για τους πολίτες του. Η επίσημη αναγνώριση θα ανοίξει την πόρτα σε ένα μεγάλο κίνδυνο: να διαγραφεί από τους Έλληνες η ταυτότητα του Μακεδόνος, από τον χάρτη της Ελλάδος η Μακεδονία, αλλά και ο ίδιος ο ελληνομακεδονικός πολιτισμός από τις σελίδες της Ελληνικής ιστορίας. Αφού το όνομα θα έχει μετατεθεί, θα έχει δικαιολογημένα μεταφέρει μαζί του, ως τίτλος ιδιοκτησίας, όλα τα δικαιώματα. Κανένα αντάλλαγμα δεν θα μπορεί να σταθεί μπροστά σ’ αυτή την απώλεια, και προσευχόμεθα να μη φανούμε άξιοι τέτοιας μοίρας.
Θεωρούμε, λοιπόν, κι εμείς, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, ότι πρέπει η Ελληνική Πολιτεία να επιμείνει στην συμφωνημένη εθνική κοινή γραμμή πλεύσης σε μια ονομασία στην οποία δεν θα περιέχεται η λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγό της.
Οι παραπάνω θέσεις δεν έχουν πρόθεση να θίξουν ούτε την αξιοπρέπεια ούτε την ιστορία του λαού των Σκοπίων, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Πρόθεση έχουν να προστατεύσουν τους λαούς (και τις εκκλησίες) από το να μετατραπούν σε όργανα για την εξυπηρέτηση πολιτικών ή, ακόμη χειρότερα, ξένων συμφερόντων, μέσα από ανώφελες συγχύσεις, κρίσεις και περιπέτειες στην ευρύτερη επικράτεια των Ορθοδόξων.
Αν οι πολίτες των Σκοπίων αγαπούν τόσο πολύ την παράδοση του Αλεξάνδρου και του Αριστοτέλη, μπορούν να μετέχουν της Ελληνικής παιδείας, και τότε όλοι πνευματικά θα είμαστε και Μακεδόνες και Έλληνες και θα χαιρόμαστε μια παγκόσμια κληρονομιά που αποτελεί το απόσταγμα των ανθρωπιστικών αξιών. Πάνω απ’ όλα όμως αξιοπρέπειά μας είναι η κοινή ευλογία και η ευθύνη της Ορθόδοξης πίστης και παράδοσης, που ενώνει τις φυλές, τα έθνη και τους πολιτισμούς στο όνομα και στο σώμα του Χριστού.
12 Ιανουαρίου 2018
Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί

Η άσκηση της προσευχής του Ιησού: Η Αθωνική παράδοση

αναρτήθηκε στις 4 Ιαν 2018, 12:17 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Ιαν 2018, 12:20 π.μ. ]



Στο κεφάλαιο αυτό θα αποπειραθώ να εκθέσω όσο γίνεται συντομότερα τις πιο ουσιώδεις απόψεις για την προσευχή του Ιησού, της μεγάλης αυτής ασκήσεως της καρδίας, καθώς και την πλέον υγιαίνουσα διδασκαλία για την άσκηση αυτή την οποία συνάντησα στο Άγιο Όρος.

Για πολλά χρόνια οι μοναχοί προφέρουν την προσευχή αυτή με το στόμα, χωρίς να αναζητούν τεχνητούς τρόπους ενώσεως του νου με τη καρδιά. Η προσοχή τους συγκεντρώνεται στη συμμόρφωση της καθημερινής ζωής τους στις εντολές του Χριστού. Η αιωνόβια πείρα της ασκήσεως αυτής έδειξε ότι ο νους ενώνεται με την καρδιά δια της ενεργείας του Θεού, όταν ο μοναχός περάσει την σταθερή πείρα της υπακοής και της εγκράτειας, όταν ο νους του, η καρδιά και αυτό το σώμα του «παλαιού ανθρώπου» ελευθερωθούν επαρκώς από την εξουσία της αμαρτίας. Εν τούτοις και κατά το παρελθόν και κατά τον παρόντα καιρό οι Πατέρες μερικές φορές επιτρέπουν να προσφεύγουμε στην τεχνητή μέθοδο εισαγωγής του νου στην καρδιά.




Για το λόγο αυτό ο μοναχός, δίνοντας κατάλληλη θέση στο σώμα και κλίνοντας την κεφαλή προς το στήθος, νοερά προφέρει την προσευχή εισπνέοντας ήσυχα τον αέρα με τις λέξεις: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, (Υιέ του Θεού)» και έπειτα εκπνέοντας τελειώνει την προσευχή: «ελέησον με (τον αμαρτωλό)». Κατά τον χρόνο της εισπνοής η προσευχή του νου κατ’ αρχάς ακολουθεί την κίνηση του εισπνεόμενου αέρα και συγκεντρώνεται στο άνω μέρος της καρδιάς. Κατά την εργασία αυτήν για κάποιο χρονικό διάστημα η προσοχή μπορεί να διαφυλαχτεί αδιάχυτη και ο νους να παραμείνει κοντά στην καρδιά, ακόμη δε και να εισέλθει μέσα της.

Η πείρα θα δείξει ότι ο τρόπος αυτός θα δώσει στο νου τη δυνατότητα να δει όχι αυτή τη φυσική καρδιά, αλλά εκείνο που γίνεται μέσα της: Τί είδους αισθήματα μπαίνουν σε αυτή· τί είδους νοερές εικόνες την πλησιάζουν απ’ έξω. Αυτή η άσκηση θα οδηγήσει τον μοναχό να αισθάνεται την καρδιά του και να διαμένει σε αυτή με την προσοχή του νου χωρίς να χρησιμοποιεί πλέον οποιαδήποτε «ψυχοσωματική τεχνική».

Το σπήλαιο της Βηθλεέμ

αναρτήθηκε στις 23 Δεκ 2017, 8:20 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 23 Δεκ 2017, 8:20 π.μ. ]

Ο Ιησούς φανερώθηκε, στους ποιμένες με αγγελική αποκάλυψη. Στους Μάγους με το άστρο του ουρανού. Και οι πρώτοι και οι δεύτεροι βρήκαν τον Ιησού και τον προσκύνησαν.

Ο Ιησούς τους δέχθηκε. Η αναζήτηση τους ήταν χωρίς κάποιο απώτερο σκοπό, άδολη.

Ο Ιησούς δεν κρύβεται, όπου κι αν βρίσκεται. Μπορεί κανείς να Τον ανακαλύψει, να Τον δει. Αρκεί μόνο να τον αναζητεί όπως οι ποιμένες και οι Μάγοι.

Ο Ιησούς θα φανερώνεται σε όσους Τον αναζητούν, και θα παραμένει κρυμμένος για όσους δεν Τον ποθούν. Εκείνοι που Τον αναζητούν θα απολαύσουν τη χαρά των ποιμένων και των Μάγων. Θα δουν το παιδίον Ιησού, τον Σωτήρα τους.

Για την Γέννηση του Χριστού

αναρτήθηκε στις 16 Δεκ 2017, 11:02 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 16 Δεκ 2017, 11:02 π.μ. ]

1. Πλησιάζει, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία εἶναι παγκόσμια ἑορτή. Εἶναι παγκόσμια ἑορτή, γιατί ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Σωτήρας ὅλων, ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἀλλά καί τῶν Ἐθνικῶν. Γιά νά δηλωθεῖ δέ ασμια δηλαδή λύτρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεός οἰκονόμησε ἔτσι τά πράγματα ὥστε ὁ Καίσαρας Αὔγουστος νά ἐκδώσει διαταγή «ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τήν οἰκουμένην». Γιατί ὅλη ἡ οἰκομένη; Ἐπειδή, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος, ἐπρόκειτο νά διαδοθεῖ τό κήρυγμα τῆς εὐσεβείας σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, γι᾽ αὐτό καί συνάπτεται ἡ οἰκουμένη σέ ἕνα σύνθημα. Καί ὅλο αὐτό θά ἦταν εἰς «παρασκευήν συμφωνίας τῆς εὐσεβείας, εἰς πάροδον τοῦ κηρύγματος, εἰς ὁδοποίησιν τῆς διδασκαλίας». 

Καί μέ τίς ἐκστρατεῖες τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου καί μέ τό διάταγμα τῆς ἀπογραφῆς ὅλης τῆς οἰκουμένης ἔφερε ὁ Θεός τά πράγματα ἔτσι, ὥστε νά ἑνοποιηθεῖ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα πολιτικά, «ὑφ᾽ ἑνί συνθήματι», ὅπως λέγει ὁ Χρυσόστομος, γιά νά ἐπέλθει μέ αὐτό καί ἡ θρησκευτική ἑνότητα μέ τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Καί πρίν ἀπό τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νά τά φέρει ὁ Θεός πάλι ἔτσι τά πράγματα γιά μία ἑνοποίηση τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά κηρυχθεῖ τό Εὐαγγέλιο καί ἡ ὀρθοδοξη πίστη «πάσῃ τῇ κτίσει» (Μάρκ. 16,15).
2. Τόν ἐρχομό τοῦ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο τόν προεμήνυσαν οἱ προφῆτες, γιά νά προετοιμάσουν τόν Ἰσραήλ, ἀλλά καί τόν κόσμο ὅλο γιά τήν ὑποδοχή Του. Ἀκριβῶς γι᾽ αὐτόν τόν λόγο ἑορτάσαμε αὐτόν τόν μῆνα Δεκέμβριο πολλούς προφῆτες. Καί σήμερα 17 τοῦ μηνός ἑορτάζουμε τήν μνήμη τοῦ προφήτου Δανιήλ. Ὁ προφήτης αὐτός παρέστησε τόν Μεσσία ἐρχόμενο ὡς «Λίθον», ὁ ὁποῖος κόπηκε ἀπό ὄρος ἄνευ χειρός ἀνθρώπου καί συνέτριψε τό πελώριο ἄγαλμα τοῦ ὀνείρου τοῦ Ναβουχοδονόσορα· αὐτός δέ ὁ Λίθος ἔγινε μέγα ὄρος καί γέμισε ὅλη τήν οἰκουμένη (Δαν. 2,35). Τί σημαίνει αὐτό; Ποιός εἶναι αὐτός ὁ Λίθος; Εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἄνευ ἀνδρός, παρθενικά, γεννήθηκε ἀπό τήν Παναγία, ὅπως καί ὁ «Λίθος» τῆς προφητείας τοῦ Δανιήλ κόπηκε ἄνευ χειρός ἀπό τό ὄρος. Καί συνέτριψε αὐτός ὁ «Λίθος» τήν εἰκόνα τοῦ ὀνείρου τοῦ Ναβουχοδονόσορα, πού παρίστανε τά τέσσερα βασίλεια: Τῶν Βαβυλωνίων, τῶν Περσῶν καί τῶν Μήδων, τῶν Ἑλλήνων καί τήν τέταρτη σιδηρά βασιλεία τῶν Ρωμαίων. Αὐτά συντρίφτηκαν καί κονιορτοποιήθηκαν, ἀλλά ὁ Λίθος ἔγινε ὄρος μέγα καί ἐπλήρωσε πᾶσαν τήν γῆ. Ναί! Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ ξαπλώθηκε σ᾽ ὅλο τόν κόσμο καί ἡ Ἐκκλησία Του λέγεται «καθολική», γιατί συνέχεια ἐξαπλοῦται γιά νά ἀγκαλιάσει ὅλα τά πλάτη τῆς γῆς.
Λίθος, λοιπόν, εἶναι ὁ Μεσσίας· εἶναι ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο εἶπε ὁ Ἠσαΐας, «Ἰδού τίθημι ἐν Σιών λίθον προσκόμματος καί πέτραν σκανδάλου· καί πᾶς ὁ πιστεύων ἐπ᾽ αὐτόν οὐ καταισχυνθήσεται» (Ἠσ. 8,14. 28,16. Bλ. Ρωμ. 9,33). Καί ὄχι μόνον ὁ Ἠσαΐας, ἀλλά καί ὁ Δαυίδ παριστᾶ τόν Μεσσία ὡς Λίθο λέγοντας: «Λίθον ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγεννήθη εἰς κεφαλήν γωνίας» (Ψαλμ. 117,22). Ποιά εἶναι ἡ γωνία; Κάθε γωνία ἑνώνει δύο τοίχους. Καί ὁ «Λίθος» Μεσσίας Ἰησοῦς Χριστός ἑνώνει τήν Καινή καί τήν Παλαιά Διαθήκη, γιατί καί τῶν δύο Διαθηκῶν τό θέμα εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἕνωσε δύο λαούς, καί τούς ἐθνικούς καί τούς Ἰουδαίους. Ἡ «μυρίανδρος» Ἐκκλησία τῆς Ἰερουσαλήμ, ὅπως τήν λέει ὁ Χρυσόστομος, ἦταν καί ἀπό Ἰουδαίους καί ἀπό Ἕλληνες.
3. Ἀλλά, ἄς ξανάλθουμε στήν οἰκουμενική ἀπογραφή πού ἔκανε ὁ Καῖσαρ Αὔγουστος. Μιά τέτοια ἀπογραφή, τήν ὁποία μάλιστα ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς διαφημίζει λέγοντας «αὕτη ἡ ἀπογραφή πρώτη ἐγένετο», ὅταν ἡγεμών τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος (Λουκ. 2,2), ἔπρεπε νά εἶχε προφητευθεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη. Καί ὁ ἅγιος Χρυσόστομος βρίσκει ὅτι πραγματικά ναί εἶχε προφητευθεῖ ἀπό τόν Δαυίδ, ὅταν εἶπε «Κύριος διηγήσεται ἐν γραφῇ λαῶν καί ἀρχόντων τούτων» (Ψαλμ. 86,6). «Ταῦτα τά ρήματα τοῦ προφήτου, ταῦτα τά πράγματα τοῦ Εὐαγγελίου»! Ἔτσι, μέ τήν γενική αὐτή ἀπογραφή, ἦλθε καί ὁ Ἰωσήφ ἀπό τήν Γαλιλαία μέ τήν μνηστή του Μαριάμ νά ἀπογραφοῦν στήν Ἰουδαία, στήν πόλη Βηθλεέμ, ἐπειδή καταγόταν ἀπό τήν οἰκογένεια καί τό γένος τοῦ Δαυίδ. Ἀλλά συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες γιά νά γεννήσει ἡ Παρθένος. Καί γέννησε τόν υἱό Της τόν Ἰησοῦ, τόν Μεσσία, καί, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, τόν σπαργάνωσε στήν φάτνη, γιατί δέν ὑπῆρχε γι᾽ αὐτούς τόπος γιά νά καταλύσουν (Λουκ. 2,4-7). Τίποτε δέν ὑπάρχει φτωχότερο καί τίποτε εὐτελέστερο ἀπό τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ποῦ εἶναι ἡ σόμπα καί ποῦ ἡ θερμάστρα; Ποῦ εἶναι τά σκεπάσματα καί ποῦ τά ταπέτα; «Ἐσπαργάνωσαν αὐτόν καί ἀνέκλιναν αὐτόν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι»! Ὡς ἐπισκέπτες στήν φάτνη ἦλθαν ποιμένες «ἀγραυλοῦντες», πού ἔμεναν, δηλαδή, στήν ὕπαιθρο καί φύλαγαν βάρδιες τήν νύχτα γιά τό ποίμνιό τους. Ἦλθαν στό σπήλαιο καί τί εἶδαν; Δέν εἶδαν κρεββάτι οὔτε στρωμνή, δέν εἶδαν τραπέζι στρωμμένο, αλλά, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής, «ἀνεῦρον τήν τε Μαριάμ καί τόν Ἰωσήφ καί τό βρέφος κείμενον ἐν τῇ φάτνῃ» (Λουκ. 2,16). Ἄς προσέξουμε ὅτι ὁ Εὐαγγελιστής ὀνομάζει πρῶτα τήν Μητέρα Παναγία, γιατί Αὐτή μόνο σχετίζεται μέ τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί καθόλου ὁ Ἰωσήφ. Ὅπως ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε πρό πάντων τῶν αἰώνων ἀπό τόν Θεό Πατέρα χωρίς μητέρα, ἔτσι γεννήθηκε ἐν χρόνῳ στήν γῆ ἀπό Μητέρα μόνο χωρίς πατέρα. Παρατηρεῖ, λοιπόν, ὡραῖα ὁ Χρυσόστομος ὅτι πρῶτα ὁ Εὐαγγελιστής λέγει γιά τήν Μαριάμ, διότι «ἐκείνη μήτηρ ἀληθῶς» καί «δέν ἔτεκε φυσικῶς, ἀλλά συνέλαβεν ὑπερφυῶς». Ἀλλά καί ἡ Ἴδια ἡ Παναγία, «οὐ γάρ ἤδει τό γινόμενον, ἀλλά ἐργαλεῖον ἦν τοῦ τεχνίτου»!
4. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς λέγει ὅτι ἦλθε ἄγγελος στούς ποιμένες καί τούς ἀνήγγειλε τήν παγκόσμια χαρά ὅτι «γεννήθηκε σήμερα γι᾽ αὐτούς στήν πόλη τοῦ Δαβίδ Σωτήρας, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Κύριος (ὁ Γιαχβέ)» (Λουκ. 2,10-11). Καί ἐνῷ ὁ ἕνας ἄγγελος ἔλεγε αὐτά, ξαφνικά μέ τόν ἕνα αὐτόν ἄγγελο παρουσιάστηκε ἕνα πλῆθος ἀπό οὐράνιο στράτευμα ἀγγέλων, πού δοξολογοῦσαν τόν Θεό καί ἔλεγαν, «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνῃ, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,13-14). Ὁ ὕμνος αὐτός τῶν ἀγγέλων συνάπτει τόν οὐρανό καί τήν γῆ, γιατί λέγει γιά Ὕψιστο Θεό καί γιά τήν γῆ μέ τούς ἀνθρώπους. Ὅπως λέγει ὁ Χρυσόστομος, «πάντα μέλλει συνάπτεσθαι, ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ εἰς ἑνότητα ἔρχεσθαι, ἵνα τά κάτω γένηται ἄνω, ἵνα ὑπάρξῃ εἰρήνη τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς».
Καί γιατί στούς ποιμένες ἀναγγέλθηκε πρῶτα τό μήνυμα τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ; Ἐπειδή, λέγει ὁ Χρυσόστομος, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἤμασταν πλανεμένοι σάν τά πρόβατα, καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐπρόκειτο νά ἔλθει σάν ποιμένας νά μᾶς σώσει, γι᾽ αὐτό καί εὐαγγελίζονται οἱ ποιμένες τό μήνυμα γιά τόν ἐρχόμενο Ποιμένα.
Ἦλθαν, λοιπόν οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεέμ γιά νά προσκυνήσουν τόν γεννηθέντα Μεσσία. Ἦλθαν καί εἶδαν ἕνα νήπιο. Ἀλλά γιατί δέν ἐμφανίστηκε ὁ Μεσσίας σάν τέλειος ἄνδρας; Ἄν ἐμφανιζόταν σάν τέλειος ἄνδρας, ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος, οἱ αἱρετικοί θά ἔλεγαν ὅτι δέν εἶναι κανονικός ἄνθρωπος, ὅτι δέν σαρκώθηκε πραγματικά. Γι᾽ αὐτό καί γεννήθηκε βρέφος καί αὐξάνεται σιγά-σιγά καί συναναστρέφεται μέ τούς ἀνθρώπους σάν ἄνθρωπος, ἀλλά πολιτεύεται ἀναμάρτητα, ἐπειδή εἶναι Θεός. Ἔτσι τόν εἶχε προφητεύσει καί ὁ προφήτης Ἡσαΐας ὅτι θά ἔλθει, ὡς Παιδίον. «Παιδίον – εἶπε – ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν» (Ἡσ. 9,6). Ἐμεῖς ὅμως, Χριστιανοί μου, ὅταν ἀκοῦμε ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καί ἔγινε «Παιδίον», ἄς μή καταφρονοῦμε γι᾽ αὐτό, ἀλλά, ἀντίθετα, νά θαυμάζουμε τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μας, τό σχέδιο πού ἔκανε γιά τήν σωτηρία μας καί νά ἀγαπήσουμε ὁλόκαρδα τόν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό.

1-10 of 62