Επικαιρότητα


Νέα προσφορά αγάπης της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου στο κοινωνικό Παντοπωλείο <<ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ>> Πλωμαρίου

αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2018, 3:09 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 21 Φεβ 2018, 3:10 π.μ. ]


http://diakonima.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2017/12/vatopaidi4321.jpg

 

Η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου συνεχίζει την ουσιαστική και έμπρακτη στήριξη της στο κοινωνικό παντοπωλείο του ιερού ναού αγίου Νικολάου Πλωμαρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης Ερεσσού και Πλωμαρίου με την αποστολή  2 τόνων τροφίμων. Η νέα αυτή αποστολή περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες από  όσπρια, ζυμαρικά, τοματοπολτό, ρύζι  κ.α. τα οποία θα διατεθούν για τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες των κοινωνικά αδύναμων συνανθρώπων μας. Ο Αρχιερατικός επίτροπος Πλωμαρίου , Πρωτοπρεσβύτερος Ευστάθιος Μεταξής και το εκκλησιαστικό συμβούλιο εκφράζουν θερμές ευχαριστίες για την νέα ευγενική και φιλάνθρωπη αυτή προσφορά προς τον Καθηγούμενο της Ι. Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ και την ευλογημένη συνοδεία του, καθώς πρωτοβουλίες και προσφορές όπως αυτὴ διατηρούν πάντοτε άσβεστη την κανδήλα της Πίστης και της ελπίδος προς τον Θεό, προσφέροντας ζωντανό και αδιάψευστο παράδειγμα της αληθινής κατά Χριστὸν αγάπης, ιδίως στις παρούσες πολὺ δύσκολες περιστάσεις για την πολυβασανισμένη μας Πατρίδα. Ευχόμοθα ο Παντοδύναμος Θεὸς να χαρίζει πλούσια την ευλογία του προς τον Καθηγούμενο της Ι. Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ και την συνοδεία του, προς δόξαν Θεού και ενίσχυσιν του αγωνιζομένου και δοκιμαζομένου λαού μας. 

                                                                                  Ο Αρχιερατικός επίτροπος Πλωμαρίου 

Πρωτοπρεσβύτερος Ευστάθιος Μεταξής

Ο Εσπερινός της συγχωρήσεως: Η βαθιά σημασία του

αναρτήθηκε στις 17 Φεβ 2018, 8:12 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 17 Φεβ 2018, 8:12 π.μ. ]


ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ: Oι κατανυκτικοί Εσπερινοί τελούνται κάθε Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυροφάγου τελείται ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Συγνώμης. Κατανυκτικός λέγεται, διότι ψάλλονται κατανυκτικά τροπάρια από το Τριώδιο, που το περιεχόμενό τους διαποτίζεται από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητας, πένθος, συντριβή, μετάνοια και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

Εσπερινός Συγνώμης λέγεται, αυτός μόνον, από τους κατανυκτικούς, διότι στο τέλος της ακολουθίας ο λαός ασπάζεται το Ευαγγέλιο ζητώντας από τον Ιερέα συγγνώμη και στη συνέχεια και μεταξύ τους, ώστε συχωρεμένοι να αρχίσουν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Πρόκειται για μια ωραία συνήθεια, που διατηρείται σε πολλές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Εσπερινών αυτών είναι ότι μετά την Είσοδο και το «Εσπέρας Προκείμενον», αλλάζει ο διάκοσμος της Αγίας Τραπέζης και η στολή του Ιερέως. Από πασχαλινή, λόγω της Κυριακής, γίνεται πένθιμη, λόγω της Τεσσαρακοστής (αλλάζουν τα λευκά με πορφυρά – έφ’ όσον τον Χριστό δεν Τον πενθούμε ως άνθρωπο, άλλ’ ως Βασιλέα Θεό).

Στο τέλος του Εσπερινού ψάλλονται τα τροπάρια «Θεοτόκε Παρθένε…», «Βαπτιστά του Χριστού…» κ.λπ. και κατακλείονται με την ευχή του Οσίου Έφραίμ του Σύρου:

«Κύριε καί Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και άργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω. Ναι, Κύριε, Βασιλεύ, δώρησαί μοι του όράν τα έμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον άδελφόν μου ότι εύλογητός ει εις τους αίώνας των αιώνων. Αμήν»

Λέγοντας την, κάνουμε και τρεις μεγάλες μετάνοιες. Ακολουθούν δώδεκα μικρές, ενώ λέμε μυστικώς το: «Ο Θεός ίλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και στο τέλος επαναλαμβάνεται το: «Ναί Κύριε, Βασιλεύ…» κάνοντας και τετάρτη μεγάλη μετάνοια.

Ένας Μαύρος διώχνει τους Τούρκους πιλότους πολεμικών «σαν τις μύγες» πάνω από την Μυτιλήνη

αναρτήθηκε στις 1 Φεβ 2018, 2:36 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 1 Φεβ 2018, 2:36 π.μ. ]


Ένας Μαύρος διώχνει τους Τούρκους πιλότους πολεμικών

Μπορεί στις μέρες μας το Αγιοτόκο νησί της Λέσβου να έγινε αποθήκη ψυχών μιας αποτυχημένης πολιτικής ως αναφορά το προσφυγικό, μπορεί να έγινε ο κυματοθραύστης των νεοποχίτικων επιλογών να αλλοιωθεί πληθυσμιακά ο κοινωνικός Ευρωπαικός ιστός.



Αλλά το ίδιο το νησί και οι κάτοικοι του βρίσκονται στο ¨μάτι των Αρχαγγελικών δυνάμενων» όσο και να το εποφθαλμιά το βάσκανο μάτι των αγαρηνών.

Δεν έχουν περάσει πέντε με έξη χρόνια που μας διηγήθηκαν μια ιστορία.

Μία μέρα βρέθηκε στο νησί της Λέσβου και συγκεκριμένα στο Μανταμάδο μια ηλικιωμένη τουρκάλα.

Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κάποιος ότι ήταν τουρίστρια σαν αυτές που κατά κόρον γεμίζουν το νησί από την απέναντι πλευρά της Θάλασσας του Αρχιπελάγους.

Αυτή όμως είχε κάτι το διαφορετικό.

Ρωτούσε και ξαναρωτούσε .

Που βρίσκεται ο ΜΑΥΡΟΣ;

Οι ντόπιοι , όπως μου είπαν δεν κουράστηκαν να σκεφτούν, γιατί ο ΜΑΥΡΟΣ για αυτούς είναι ο φημισμένος Ταξιάρχης τους στην περιώνυμο Ιερά Μονή του στο Μανταμάδο.

Τον ονομάζουν ΜΑΥΡΟ λόγω της μαύρης απόχρωσης του μοναδικού γλυπτού στην Ορθοδοξία ανάγλυφου που απεικονίζει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που πλάστηκε από χώμα και το αίμα των μαρτυρησάντων Μοναχών της περιοχής στα χέρια των σαρακινών – αγαρηνών πειρατών.

Όμως , τους έκανε εντύπωση , πως η Τουρκάλα γνώριζε το ιδιαίτερο αυτό προσωνύμιο του Ταξιάρχη.

Και αυτός ήταν ο λόγος που την ρώτησαν.

Η ίδια δεν δυσκολεύτηκε να τους περιγράψει την αιτία για την οποία βρέθηκε στα μέρη τους.

Τους εκμυστηρεύθηκε εν τη απλότητι της , ότι ο γιός της ήταν πιλότος της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας από την απέναντι αεροπορική βάση….



Και τον τελευταίο καιρό δεν ήταν απλώς προβληματισμένος αλλά και φοβισμένος , μέχρι που σκεφτόταν να εγκαταλείψει την δουλειά του αυτή.

Όχι μια αλλά τις περισσότερες φορές που διατάχθηκε να πετάξει πάνω από το νησί του συνέβησαν παράξενα και επικίνδυνα πράγματα.

Όχι μόνο πάθαινε κρατήματα στην μηχανή του αεροπλάνου αλλά έβλεπε μπροστά του ένα θεόρατο ΜΑΥΡΟ να του κλείνει τον δρόμο και να τον αποπροσανατολίζει.

Η ίδια Τουρκάλα συνέχισε τις εκμυστηρεύσεις της …

Από Μυτιληνιούς τουρίστες που μας επισκέπτονται στα μέρη μας έμαθα – ποιος είναι ο ΜΑΥΡΟΣ αυτός , όπως τον λέτε εσείς.

Σήμερα βρίσκομαι εδώ για τον παρακαλέσω να μην φοβερίζει τον γιό μου που δεν θέλει να ξαναπετάξει και σκέφτεται να αφήσει την δουλεία του σαν ιπτάμενος.

ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ

Εμείς φταίμε που εν τη πράξη απομακρυνόμαστε από την ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ της βιωματικής Θεολογίας και φέρνουμε τον Πάπα από την Ρώμη περαντζάδα στο νησί των Αρχαγγέλων , δήθεν με τις γνωριμίες του να βοηθήσει την σημερινή αποπνικτική κατάσταση.

Ξεχνάμε πολλά για αυτό και είμαστε αναπολόγητοι, την στιγμή που έχουμε δωρεάν αρχαγγελική άνωθεν προστασία.

Τελικά και τα F- 35 καλά είναι , αλλά πολύ ανώτερος λειτουργικά είναι ο ΜΑΥΡΟΣ με την ΡΟΜΦΑΙΑ του, αλλά εμείς δεν φροντίζουμε να αξιοποιήσουμε πνευματικά αυτά τα αντιαεροπορικά συστήματα μακράς εμβέλειας.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ

« Πασίγνωστος είναι ο Μανταμάδος για το μεγάλο προσκύνημα του Ταξιάρχη του. Η Εκκλησία του Αγίου βρίσκεται σε μικρή απόσταση απ’ το χωριό, σ’ ένα ανοιχτό, ολόφωτο χώρο από ελιές και πεύκα. Ο αρχικός ναός χτίστηκε πριν από το 1700. Το 1879 ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων. Το εικόνισμα του Αγίου είναι ανάγλυφο, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό. Ο θρύλος αναφέρει ότι το φιλοτέχνησε ένας μοναχός, από πηλό και αίμα. Στην περιοχή υπήρχε παλιό μοναστήρι.

Σε μια επιδρομή τους Σαρακηνοί πειρατές έσφαξαν τους μοναχούς. Γλίτωσε μονάχα ένας που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν. Αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα που απειλούσε να τους καταπιεί. Τρομαγμένοι άφησαν τον καλόγερο και έφυγαν.

Ο μοναχός, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των σκοτωμένων συνάδελφων του έφτιαξε το εικόνισμα του Αγίου.

Ο Ταξιάρχης είναι ο προστάτης Άγιος της περιοχής αλλά και όλης της Λέσβου. Ιδιαίτερα τον σεβόταν οι Τούρκοι για τα πολλαπλά του θαύματα.

Φορούσε σιδερένια παπούτσια και έτρεχε παντού να προστατεύσει τους χριστιανούς. Η μορφή του εβένινου εικονίσματος πείθει ότι είναι έργο μιας φλογερής πίστης, ενός απλού ανθρώπου. Το σκοτεινό πρόσωπο είναι γεμάτο δύναμη καθώς προβάλλει μέσα απ’ το αστραφτερό ασημένιο πλαίσιο.



Ο Ταξιάρχης του Μανταμάδου είναι το μοναδικό ανάγλυφο, εικόνισμα της Λέσβου. Ακόμα και σήμερα οι προσκυνητές τρέφουν ανάμεικτα συναισθήματα για αυτή τη μοναδική εικόνα.
Άλλοτε αντικρίζουν το πρόσωπο του Αγίου πολύ άγριο και απόμακρο και άλλοτε πολύ ήρεμο και οικείο, πιστεύοντας ό,τι κατά αυτό τον τρόπο ο Άγιος προσπαθεί να τους περάσει διάφορα μηνύματα.»

Στην Λέσβο γνωρίσαμε ανθρώπους που δεν πίστευαν στον ΑΓΙΟ ΘΕΟ αλλά πίστευαν στον ΜΑΥΡΟ ΤΑΞΙΑΡΧΗ.

Στην εύλογη απορία μου

Μα τι λέτε;

Μου ανέφεραν βιώματα προσωπικά και οικείων τους που όταν εκφράστηκαν άσχημα για τον Ταξιάρχη τους περιέλαβε κατ ιδίαν και για τα καλά ο ΜΑΥΡΟΣ.

ΚΑΙ συνέχισαν

πώς να μην το πιστεύουμε όταν σε ΑΥΤΟΝ οφείλουμε την ΛΕΥΤΕΡΙΑ μας από τα 500 και χρόνια της τουρκοκρατίας.

Φυσικά δεν τους έχουμε ρωτήσει σήμερα αν πιστεύουν αν θα τους σώσει ο ΜΑΥΡΟΣ από την νέα καμουφλαρισμένη βαρβαροκρατία;

« Ξημερώνει η Άγια Ημέρα της 8ης Νοεμβρίου 1912 και στις 7 ώρα το πρωί μπροστά στη Μυτιλήνη βρίσκεται ο ελληνικός στόλος: Τα θωρηκτά «Αβέρωφ», «Σπέτσαι», «Ύδρα», «Ψαρά», τα αντιτορπιλικά «Ιέραξ», «Νίκη», «Ασπίς», τα τορπιλοβόλα «12» και «14», το πλοίο εφοδιασμού «Κανάρης» και το επίτακτο «Πέλοψ». Αργότερα έφθασαν το «Καλουτάς», το «Ισμήνη», το εύδρομο «Αρκαδία» και άλλα βοηθητικά πολεμικά.

Οι Έλληνες της Μυτιλήνης ξεχύνονται στους δρόμους, πλησιάζουν τις ακρογιαλιές, στα Τσαμάκια, στο λιμάνι, στο Κιόσκι, κι ακούνε από την μπάντα του «Αβέρωφ» το εμβατήριο «Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά» και η καρδιά τους γεμίζει από ξέφρενη χαρά και μεγαλείο. Το παραλήρημα του πλήθους από ενθουσιασμό είναι αφάνταστα μεγάλο. Χαιρετίζουν την πολυπόθητη λευτεριά. Χιλιάδες ελληνικές σημαίες στόλισαν τα χριστιανικά σπίτια, τα δημόσια κτήρια, το δημοτικό κήπο και την προκυμαία.

Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και χαιρετιστήριοι πυροβολισμοί ακούγονταν από τα χριστιανικά παράθυρα και μπαλκόνια και ο κόσμος αγκαλιαζόταν και φιλιόταν με γνωστούς και άγνωστους, φωνάζοντας ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.»




O Κίρο Γκλιγκόροφ Δηλώνει ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΛΑΒΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

αναρτήθηκε στις 25 Ιαν 2018, 1:08 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 25 Ιαν 2018, 1:09 π.μ. ]


Οι Σκοπιανοί παίζουν δημόσια τις δηλώσεις Γκλιγκόροφ «είμαστε Σλάβοι και δεν έχουμε σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο» 

Μέσα Ενημέρωσης των Σκοπίων «παίζουν» τις δηλώσεις του πρώτου Προέδρου της χώρας τους, του Κίρο Γκλιγκόροφ, που είχε δηλώσει ότι «οι πολίτες της χώρας του δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο αλλά είναι Σλάβοι»


Βίντεο YouTube




Τα Θεοφάνεια στο καθεδρικό ναό του Αγ. Νικολάου στο Πλωμάρι (ΦΩΤΟ)

αναρτήθηκε στις 10 Ιαν 2018, 7:15 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 1 Φεβ 2018, 2:53 π.μ. ]



Με πάνδημη συμμετοχή του ευσεβούς λαού  εορτάσθηκε η Μεγάλη Δεσποτική Ἑορτή της Θείας Ἐπιφανείας στον Καθεδρικό ναό του Αγ. Νικολάου στο Πλωμάρι .

Ὁ  Πανασ. Αρχιμ και Πρωτοσύγγελος της ιεράς Μητροπόλεως Αρδαμερίου και Αγ. Όρος Χρυσόστομος Μαιδώνης ιερούργησε κατά την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον  καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου , στο τέλος της οποίας τέλεσε τον Μεγάλο Ἁγιασμό.

Στη συνέχεια σχηματίσθηκε λιτανευτική πομπή η οποία κατευθύνθηκε στο λιμάνι του Πλωμαρίου ὅπου πραγματοποιήθηκε η τελετή Καταδύσεως του Τιμίου Σταυροῦ.

Νέοι βούτηξαν για να ανασύρουν τον Τίμιο Σταυρό, ενώ ο  Πρωτοσύγγελος   ευχήθηκε σε ὅλους, ο βαπτισθείς Κύριος και Θεός να χαρίζει το πολύτιμο αγαθό της υγείας και να ανατείλει στην πατρίδα μας ἕνα καλύτερο αὔριο για ὅλο τον κόσμο.








Ο Παπαδιαμάντης έκαμε το χρέος του. Μας περιέγραψε τις ρίζες μας και μας προειδοποίησε

αναρτήθηκε στις 4 Ιαν 2018, 1:06 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Ιαν 2018, 1:06 π.μ. ]

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου


Εκατόν επτά χρόνια πέρασαν από την κοίμηση του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. Απεβίωσε στις 2 προς 3 Ιανουαρίου του 1911, σε ηλικία εξήντα ετών. Παρά το ότι στην εποχή του δεν ήταν του συρμού, στο πέρασμα του χρόνου αναδείχθηκε εκ των σημαντικοτέρων Ελλήνων λογοτεχνών του 19ου και του 20ού αιώνα. Οι απόψεις, που εξέφρασε μέσα από το ποικίλο έργο του, βασίστηκαν στις δύο δομικές κολόνες, που στηρίζουν την ιδιοπροσωπία και την αυτοσυνειδησία μας, ως Ελλήνων, τη Ρωμιοσύνη και την Ορθοδοξία.
Ο Παπαδιαμάντης δεν είχε καμία σχέση με συμφέροντα, δεν είχε καμία εξάρτηση κοινωνική ή οικονομική. Γι’ αυτό ήταν ελεύθερος να διατυπώνει χωρίς υπολογισμούς και χωρίς δεσμεύσεις τη σκέψη του για τα όσα συνέβαιναν στην εποχή του, που είναι εντυπωσιακό πόσο μοιάζει με τη δική μας. Γι’ αυτό είναι επίκαιρη και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Αναφέρονται χαρακτηριστικά παραδείγματα. Για να αντιμετωπίσουμε το κοινωνικό κατεστημένο μας συμβουλεύει: « Όλοι μαζί να αγωνισθήτε ενάντια στην άγνοια, στη ραθυμία, στην αμάθεια και στην κακία. Σε αυτόν σας τον αγώνα θα συναπαντήσετε αντίξοες περιστάσεις και σπείρες από αντίθετους και αντίθεους. Θα πέσουν επάνω σας να σας κατασπαράξουν, θα σας οδηγήσουν στη βία... Σταθήτε ψύχραιμοι. Γιατί μετά τη βία θα πέσει απάνω σας αράχνη φαρμακερή η σύγχυσις, που είναι η λέπρα της ψυχής και γεννά και ορίζει την ακηδίαν ....Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροσωπουμένης υπό των Επισκόπων Της. Εάν δε τυχόν πολλοί τούτων είναι αμαρτωλοί, αρμοδία είναι να κρίνη μόνη η Εκκλησία, και μόνον το άπειρον έλεος του Θεού ημείς πρέπει να επικαλούμεθα» (Βλ. σχ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, Μητροπολίτου Δημητριάδος «Ερέθισμα αυτοσυνειδησίας – Ο ακέραιος και επίκαιρος Παπαδιαμαντικός λόγος», ανάτυπο από ομιλία προς φοιτητές της Μαγνησίας την 4η Ιανουαρίου 1989, Αθήναι, 1989, σελ. 20-21).
Ως προς την αντιμετώπιση της αθεΐας στον «Λαμπριάτικο ψάλτη» ο Παπαδιαμάντης γράφει:
«...Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν του χρέος, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία των άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το ελληνικόν έθνος, το υπόδουλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον, έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».
Σε άλλο άρθρο του, που γράφτηκε στα 1881 και δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, στα 1914, γράφει για τους άθεους υλιστές:«Προ των σήμερον υλιστών, δαρβινιστών και θετικιστών υπήρξαν οι απαισιόδοξοι, οι ορθολογισταί και οι κριτικισταί, αλλά παρήλθον. Προ αυτών ήσαν οι πανθεϊσταί, αλλά εξέλιπον. Παρέρχονται, κρύπτονται εν τη σκιά, αφανίζονται, αφού επί βραχύ τέρψωσι τους φιλοκαίνους και τους φιλαναγνώστας δια περιέργου συναυλίας λέξεων και γνωμών. Ο δε Χριστιανισμός έμεινε και θα μένη».
Την πολιτική ζωή της εποχής του περιγράφει στο διήγημά του «Οι Χαλασοχώρηδες», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1892:
« Όστις πράγματι φιλοσοφή και αληθώς πονή τον τόπον του και έχει την ηθικήν όχι εις την άκραν της γλώσσης..., αλλά εις τα ενδόμυχα αυτά της ψυχής, βλέπει ότι είναι αδύνατον να πολιτευθή....Την δωροδοκία προς άγραν ψήφων την υπάγω εις το γένος της συναλλαγής. Συναλλαγή όμως είναι και η εν πρυτανείω σίτησις, αι εκ του δημοσίου ταμείου παροχαί, τα ρουσφέτια. Συναλλαγή είναι και η εις παρανόμους δίκας προστασία. Συναλλαγή είναι και η προς παραγραφήν οφειλομένων φόρων συνδρομή και η παράνομος εξαίρεσις κληρωτών.... Συναλλαγή είναι και η δωροδοκία. Τώρα ποίος πολιτευόμενος είναι ιπποτικώτερος; Εκείνος όστις εκ του ιδίου ταμείου αγοράζει τας ψήφους των εκλογέων, η εκείνος όστις τας αγοράζει εκ του δημοσίου θησαυρού; Εκείνος όστις πληρώνει εκ του θυλακίου του ή εκείνος όστις πληρώνει εκ των χρημάτων του έθνους, χρημάτων ξένων τα οποία εις την Ελλάδα μάλιστα εσυνηθίσαμεν όλοι να θεωρούμεν έρμα και σκοτεινά;...».

Ο Παπαδιαμάντης έκαμε το χρέος του. Μας περιέγραψε τις ρίζες μας και μας προειδοποίησε ότι αν δεν είμαστε, ως πρόσωπα και ως λαός, σωστοί, έντιμοι και δίκαιοι θα έχουμε τη μοίρα της Φραγκογιαννούς. Η αρχή του νέου έτους 2018 είναι μια νέα ευκαιρία για μας να ακολουθήσουμε τα βιώματα του κυρ Αλέξανδρου. Μόνο έτσι θα βγούμε από το τέλμα, στο οποίο βρισκόμαστε.-

Ο Άγιος Παϊσιος για το θέμα της Μακεδονίας!

αναρτήθηκε στις 4 Ιαν 2018, 12:12 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 4 Ιαν 2018, 12:13 π.μ. ]

       paisios makedonia

Tου Ησαΐα Κωνσταντινίδη,
διδάκτορα φιλοσοφίας


Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξέσπασε στην πολύπαθη περιοχή μας το νεώτερο "μακεδονικό" ζήτημα, αυτή τη φορά με την εμπλοκή των Σκοπίων.

Τι ακριβώς συνέβη; Μια άλλοτε σερβική επικράτεια (η νότια Σερβία, όπως κάποτε την αποκαλούσαν) με βουλγαρόφωνο πληθυσμό - που μιλούσε, δηλαδή, μια βουλγαρική διάλεκτο - ανακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991 και απαίτησε να αναγνωριστεί διεθνώς ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας".

Εκδηλώθηκε έτσι ο περίφημος "μακεδονισμός", που ελλόχευε ήδη από τη δεκαετία του 1940, όταν ο Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής ηγέτης Γιόζιπ Μπροζ-Τίτο αποφάσισε να δημιουργήσει μια καινούργια, εντελώς τεχνητή εθνότητα στην "καρδιά" των Βαλκανίων, με πολύ άδηλους σκοπούς για το μέλλον.

Ο "μακεδονισμός" δεν είναι παρά μια ψευδεπίγραφη ανάγνωση της ιστορίας, που στρέφεται βασικά κατά του Ελληνισμού, αφού διεκδικεί πλήθος πολιτισμικών κειμηλίων που ανήκουν στους Έλληνες, έχοντας προφανώς κατά νου ακόμα και μελλοντική διεκδίκηση εδαφών, μόλις κάποτε οι περιστάσεις το επιτρέψουν.

Η ως άνω ιδεολογία ισχυρίζεται πως υπάρχει κάποιο ξέχωρο "μακεδονικό" έθνος, που δεν εντάσσεται στα υπόλοιπα της περιοχής, αλλά υπάρχει εδώ και αιώνες σε "υπολανθάνουσα" μορφή, ενώ πληθυσμοί του διαβιούν "σκλαβωμένοι" στα γειτονικά του κράτη.

Μετά την Ελλάδα, από τον "μακεδονισμό" βλάπτεται εθνικά και η Βουλγαρία, αφού το βουλγαρικό ιδίωμα της περιοχής αυτής βαφτίζεται αυθαίρετα "μακεδονική γλώσσα", ενώ ο κατά βάση βουλγαρογενής πληθυσμός της επικράτειας των Σκοπίων αποκόπτεται από το συνολικό βουλγαρικό έθνος.

Τα πρώτα έτη της έντασης της Ελλάδας με τη μετέπειτα Πρώην Γιουσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (Π.Γ.Δ.Μ.) ο Γέροντας Παΐσιος παρακολουθούσε και ο ίδιος ανήσυχος τις εξελίξεις γύρω από την απόπειρα κλοπής του ελληνικού ονόματος από τους βόρειους γείτονες.

Αλλά και πάρα πολλοί επισκέπτες του τον ρωτούσαν επίμονα για το τι μέλλει γενέσθαι με αυτή τη νέα πληγή στο τόσο ταλαιπωρημένο σώμα της πατρίδας μας, που πάντοτε νιώθει περικυκλωμένη από πάσης φύσεως ορατούς (αλλά και "αόρατους") εχθρούς.

Τι άραγε θα συνέβαινε με την ελληνικότατη Μακεδονία; Θα χανόταν οριστικά το όνομα για το Ελληνικό Έθνος; Θα είχαμε άλλου είδους αρνητικές συνέπειες για τον Ελληνισμό στο εγγύς ή το απώτερο μέλλον;

Ο Παΐσιος, λοιπόν, πήρε ξεκάθαρη και δυναμική θέση για το μείζον θέμα της Μακεδονίας. Με το που ξεκίνησε η κρίση, πήγε και ανάρτησε στο αρχονταρίκι του το γνωστό από την Παλαιά Διαθήκη κείμενο του προφήτη Δανιήλ, όπου και γίνεται σαφέστατος ο προαιώνιος ελληνικός χαρακτήρας της Μακεδονίας. Μάλιστα, για να δείξει την αποφασιστικότητά του, ο Γέροντας έβαλε δίπλα στο κείμενο την πολύ ωραία εικόνα ενός αγγέλου από ένα σερβικό μοναστήρι. Ο άγγελος έδειχνε με το δάχτυλό του το κείμενο αυτό του προφήτη Δανιήλ.

Στους επισκέπτες του παρομοίαζε το κρατίδιο των Σκοπίων με ένα σαθρό οικοδόμημα, το οποίο είναι χτισμένο με τούβλα από… χαλβάδες Φαρσάλων, που βέβαια έπεται αργά ή γρήγορα να καταρρεύσει. Έλεγε μάλιστα περιπαικτικά στους ανήσυχους Έλληνες, που τον ρωτούσαν με περισσή αγωνία, και τα εξής εύθυμα σε ό,τι αφορά τα Σκόπια και τις ενδόμυχες επιδιώξεις τους:

"Βρε παιδιά… Ο τσιγγάνος αν βάλει φουστανέλλα γίνεται τσολιάς";

Όλα τα παραπάνω έδιναν κουράγιο στους Έλληνες πατριώτες, που ήταν πια πεπεισμένοι ότι οι παράλογες διεκδικήσεις των Σκοπίων τελικά θα έπεφταν στο απόλυτο κενό και, αργά ή γρήγορα, θα έφτανε η στιγμή κατά την οποία οι γελοίοι ισχυρισμοί τους θα καταρρίπτονταν άπαξ και δια παντός!

Τα χρόνια εκείνα ο Γέροντας έπιασε στα χέρια του το κλασικό πλέον, και βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, έργο του πρώην υπουργού Νικόλαου Μάρτη "Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας", όπου ο συγγραφέας αποδεικνύει την ελληνικότητα της Μακεδονίας, βασισμένος σε εβραϊκές ιστορικές πηγές. Τόσο πολύ τον ενθουσίασε το έργο αυτό ώστε έφτασε στο σημείο να το προτείνει σε πολλούς επισκέπτες του, ενώ έγραψε και σχετικό ποίημα, το οποίο μάλιστα ο Μάρτης συμπεριέλαβε σε μια επόμενη έκδοση του βιβλίου του.

Με τον ίδιο τρόπο επιβράβευε όλους όσους ασχολούνταν με την έρευνα της μακεδονικής ιστορίας, συμβάλλοντας έτσι στην απόδειξη της ιστορικής αλήθειας και την απόρριψη των ιστορικών ψευδών που σπεύδουν διεθνώς - εκμεταλλευόμενοι την ελληνική οκνηρία - οι Σκοπιανοί "μακεδονιστές".

Επιβάλλεται εδώ να σημειωθούν, για λόγους ιστορικής αλήθειας και ακρίβειας, τα όσα δημόσια δήλωσε ο ίδιος ο Νικόλαος Μάρτης για τη σχέση του με τον Παΐσιο και τη μεγάλη προσφορά του Γέροντα στο εθνικό ζήτημα. Είπε, λοιπόν, ο πρώην υπουργός και τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:

"Μου είχε πει ο Παΐσιος:

"Μάρτη έγινε ο Ευαγγελισμός, Μάρτη η Επανάσταση του 1821, Μάρτης αγωνίζεται και για το θέμα της Μακεδονίας"!

Είχε μεγάλη αγάπη για τη Μακεδονία ο Γέροντας! Και σε κάποιους προσκυνητές που διένειμαν δωρεάν χριστιανικά βιβλία, τους έλεγε να αγοράζουν και να διανέμουν και το δικό μου βιβλίο.

Όσο για την προπαγάνδα των Σκοπίων, ο Γέροντας Παΐσιος μου είχε πει:

"Οι κόποι σου δεν θα πάνε χαμένοι! Θα βρεθούν τίμιοι άνθρωποι που θα αξιοποιήσουν και θα δικαιώσουν τον αγώνα σου για τη Μακεδονία"!

Μια φορά ο Γέροντας Παΐσιος επικαλέστηκε και τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό στο θέμα της Μακεδονίας. Ήταν όταν και πάλι ρωτήθηκε τι άραγε θα γίνει με την τύχη της ελληνικότατης αυτής περιοχής και τότε ο Γέροντας είπε τα εξής:

"Το είπε και ο Άγιος Κοσμάς. Φως φανάρι είναι! Αυτοί ούτε δύναμη έχουν ούτε δίκιο έχουν. Πολλά χωριά θα καταστραφούν, αλλά στις τρεις χώρες μια θα μείνει"!

Συνεπώς, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Γέροντας έβλεπε την - κατά πολλούς αναπόφευκτη - διάλυση του κρατιδίου των Σκοπίων, το οποίο και πιθανόν θα διαμοιραστεί ανάμεσα στα γειτονικά του κράτη.

Πάντως, κάποια άλλη φορά λέγεται ότι ανέφερε και τα όσα είχε αναφέρει ο Πατροκοσμάς, για "δύο Πασχαλιές", που θα συμπέσουν μαζί, πραγματοποιήθηκε ήδη το 1912, όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία από τον τουρκικό ζυγό!

Πράγματι, τότε ο εορτασμός του Πάσχα είχε συμπέσει με εκείνον της 25ης Μαρτίου. Άρα, βγάζουν κάποιοι το συμπέρασμα ότι τη λευτεριά της Μακεδονίας εννούσε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στη θρυλική εκείνη προφητεία του.

Βέβαια, να σημειώσουμε εδώ απαραίτητα ότι τέτοιου είδους προφητείες δεν είναι καθόλου μονοσήμαντες και είναι πάρα πολύ πιθανό μια προφητεία να επαληθευτεί σε παραπάνω από ένα μελλοντικά γεγονότα.

Συνεπώς, αυτά τα περί "διπλής Πασχαλιάς" δεν αποκλείεται να ίσχυσαν μεν στην περίπτωση της απελευθέρωσης της Μακεδονίας, αλλά να υπονοούν και ένα άλλο Ποθούμενο, που θα λάβει χώρα στο μέλλον.

Με δυο λόγια, και στο λεγόμενο "μακεδονικό" ζήτημα, ο Γέροντας Παΐσιος ήταν πολύ αισιόδοξος και ανέμενε μια μέρα να δικαιωθεί ο Ελληνισμός, που τόσα χρόνια υπέφερε στα εθνικά του ζητήματα. Δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για τις επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιανών, τους οποίους θεωρούσε πρόσκαιρους και ακίνδυνους.

Η όλη του έγνοια, όσον αφορά το θέμα της Μακεδονίας, ήταν να μη λησμονήσουν οι ίδιοι οι Έλληνες την αθάνατη φράση: "Το όνομά μας είναι η ψυχή μας".

* Aπό το βιβλίο του Ησαΐα Κωνσταντινίδη "Ο Γέροντας Παΐσιος και τα μελλούμενα να συμβούν". Κεφάλαιο 10ο.

Γιορτάζετε για Μένα χωρίς Εμένα

αναρτήθηκε στις 30 Δεκ 2017, 7:38 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 30 Δεκ 2017, 7:38 π.μ. ]

 

xristou gennisi

(Ἀληθινή Χριστουγεννιάτικη Ἱστορία)
   Ὅπως θά ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στήν ἡμερομηνία τῶν γεννεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή πρός τιμήν μου, ἔτσι καί φέτος.

   Αὐτές τίς μέρες ὁ κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι καί στό ράδιο, τήν τηλεόραση καί παντοῦ κανείς δέν μιλᾶ γιά κάτι ἄλλο ἐκτός ἀπό τό τί λείπει μέχρι νά ἔρθη ἐκείνη ἡ ἡμέρα. Εἶναι εὐχάριστο νά ξέρω ὅτι τουλάχιστον μία μέρα το χρόνο κάποιοι μέ σκέφτονται.
   Ὅπως θά γνωρίζεις πρίν ἀπό πολλά χρόνια ξεκίνησαν νά γιορτάζουν τά γεννέθλιά μου. Στήν ἀρχή φαινόντουσαν νά καταλαβαίνουν καί μέ εὐχαριστούσαν γι΄ αὐτό πού ἔκανα γιά ἐκείνους. Ὅμως σήμερα κανείς δέν γνωρίζει τί γιορτάζουν. Οἱ ἄνθρωποι συναντῶνται καί περνοῦν πολύ καλά, ὅμως κανείς δέν ξέρει περί τίνος πρόκειται.
   Θυμᾶμαι πέρυσι, τήν ἡμέρα τῶν γεννεθλίων πού ἔκαναν μία μεγάλη γιορτή πρός τιμήν μου. Στό τραπέζι ὑπῆρχαν τά πάντα, ὅλα ἦταν διακοσμημένα ὄμορφα καί ὑπῆρχαν πολλά δῶρα, ἀλλά ...; Ξέρεις τί;... Οὔτε πού μέ κάλεσαν, ἐνῶ ἤμουν ὁ ἐπίσημος καλεσμένος κανείς δέν θυμήθηκε νά μέ καλέση. Καί ἡ γιορτή γινόταν γιά μένα...
   Καί ὅταν ἔφτασε ἡ μεγάλη μέρα..., μέ ἄφησαν ἀπ΄ ἔξω, μοῦ ἔκλεισαν τήν πόρτα ... ἐγώ ἤθελα νά βρεθῶ στό τραπέζι μαζί τους ... Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δέν ἐξεπλάγην, γιατί τά τελευταῖα χρόνια ὅλοι μοῦ κλείνουν τήν πόρτα. Μιᾶς καί δέν μέ κάλεσαν, σκέφτηκα νά παραβρεθῶ χωρίς νά κάνω θόρυβο κι ἔτσι μπῆκα καί στάθηκα σέ μία γωνίτσα.
   Διασκέδαζαν ὅλοι, κάποιοι ἔλεγαν ἱστορίες, γελοῦσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι πού ἔφτασε ἕνας γέρος χοντρός, ντυμένος στά κόκκινα μέ ἄσπρα γένια ... καί φώναζε χό, χό, χό!, λές καί εἶχε πιεῖ λίγο παραπάνω ... κάθισε βαριά-βαριά σέ μία πολυθρόνα καί ... Ὅλοι ἔτρεξαν καταπάνω του, λέγοντας ... «Ἅγιε Βασίλη!» ... λές καί ἡ γιορτή ἦταν γι΄ αὐτόν. Ἦρθαν τά μεσάνυχτα καί ὅλοι ἄρχισαν νά ἀγκαλιάζονται, ἅπλωσα κι ἐγώ τά χέρια μου ἐλπίζοντας πώς κάποιος θά μέ ἀγκαλιάση. Καί ξέρεις; Κανείς δέν μέ ἀγκάλιασε.
   Ξαφνικά ἄρχισαν ὅλοι νά ἀνταλλάσσουν  δῶρα, ἕνας-ἕνας τά ἄνοιγαν μέχρι πού τελείωσαν ὅλα ... Πλησίασα νά δῶ μήπως παρ΄ ἐλπίδα ὑπῆρχε κάποιο γιά μένα, ἀλλά δέν ὑπῆρχε τίποτα. Πῶς θά αἰσθανόσουν, ἄν τήν ἡμέρα τῶν γεννεθλίων σου ἀντάλλασσαν δῶρα ὅλοι μεταξύ τους κι ἐσένα δέν σοῦ δώριζαν τίποτα;
   Τότε κατάλαβα ὅτι Ἐγώ περίσσευα σέ ἐκείνη τή γιορτή, βγῆκα χωρίς νά κάνω θόρυβο, ἔκλεισα τήν πόρτα κι ἀποσύρθηκα ... Κάθε χρόνος πού περνάει εἶναι χειρότερα, ὁ κόσμος θυμᾶται μόνο τό δεῖπνο, τά δῶρα καί τίς γιορτές. Κανείς δέν θυμᾶται Ἐμένα.
   Θά ἤθελα αὐτά τά Χριστούγεννα νά ἐπιτρέψεις νά ἔρθω στή ζωή σου, νά ἀναγνωρίσεις ὅτι πρίν ἀπό δύο χιλιάδες χρόνια ἦρθα σέ αὐτόν τόν κόσμο, γιά νά δώσω τή ζωή Μου για σένα, στόν σταυρό, καί νά σέ σώσω.
   Τό μόνο πού θέλω σήμερα εἶναι νά τό πιστέψεις μέ ὅλη σου τήν καρδιά.

Μπροστά στο Σπήλαιο

αναρτήθηκε στις 23 Δεκ 2017, 8:27 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 23 Δεκ 2017, 8:28 π.μ. ]

  • Ο Χριστιανισμός, είναι ένα πράγμα ταπεινό, αφανές, ήρεμο, που πρέπει να ψάξεις να το βρεις.

Όπως ένα σπήλαιο…

Όταν λέμε Χριστιανισμός, εννοούμε το μυστήριο της σαρκώσεως του Θεού. Αυτό είναι η ουσία και ο πυρήν και αυτό αξίζει να το ξανακοιτάξει ο σύγχρονος άνθρωπος. Ο Χριστιανισμός, θα μπορούσε να πούμε, είναι δυνατόν να συμβολιστεί και να εκφραστεί με ένα σπήλαιο. Μοιάζει με ένα σπήλαιο. Τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτό;Ότι είναι ένα πράγμα μυστικό, δεν είναι ένα πράγμα που εντυπωσιάζει εκ πρώτης όψεως. Δεν είναι επιφανειακά σπουδαίο, όπως ένα μεγάλο εργοστάσιο, όπως ένα τεχνικό κατόρθωμα.

Ο Χριστιανισμός, όπως πρωτοπαρουσιάστηκε και στις πραγματικές του ρίζες, είναι ένα πράγμα ταπεινό, αφανές, ήρεμο, που πρέπει να ψάξεις να το βρεις. Όπως ένα σπήλαιο, που είναι στην πλαγιά κάποιου βουνού, θέλει ανίχνευση, ειδικό ανιχνευτή να προσπελάσει τον δρομίσκο, που οδηγεί προς αυτό. Δεν κάνει θόρυβο από μακριά ένα σπήλαιο. Είναι ένα αφανές πράγμα. Θέλει κόπο και μόχθο για να πλησιάσεις και άμα φτάσεις κοντά, πρέπει να σκύψεις να μπεις μέσα.

Είναι κάτι που δεν ελκύει, τουλάχιστον εξωτερικά, ο γνήσιος Χριστιανισμός, όπως μας τον αποκαλύπτει το Ιερό Ευαγγέλιο. Μη κοιτάτε μεταγενεστέρως που έγιναν και λαμπρά οικοδομήματα του Χριστιανισμού, που έχουν και πολυτέλεια και τέχνη: αλλά η ουσία του είναι ή απλότης των Ποιμένων. Είναι η απλότης ενός κλαυθμυρίζοντος βρέφους. Είναι η πτώχεια μέσα στο αχούρι ενός στάβλου, μια απίστευτη και συγκλονιστική πτώχεια και αφάνεια, η οποία λες και είναι επίτηδες για να μην ελκύει, να μην εντυπωσιάζει.

Θέλει ειδική προσέγγιση, ειδική προσπέλαση, δεν σου επιβάλλεται με σπουδαίες ρεκλάμες, με θριαμβολογίες, αλλά εάν το θέλεις, εάν το λέει η καρδιά σου, θα μπεις μέσα. Γι’ αυτό ο Γρηγόριος ο Θεολόγος στον πέμπτο θεολογικό λόγο του γράφει για κείνους που αποφασιστικά θέλησαν να εμβαθύνουν, ότι «είσω παρακύψαντες, το απόθετον κάλλος ιδείν ηξιώθησαν και τω φωτισμώ τής γνώσεως κατηυγάσθησαν».

Με άλλα λόγια πρέπει να σκύψω, να ταπεινωθώ, να απεκδυθώ τον πολύ μου ορθολογισμό, τις πολλές μου εσωτερικές σκουριές, όχι μόνον των αμαρτιών, αλλά εν γένει τον ορθολογιστικό τρόπο της σκέψεως, τον τρόπο ζωής που συνήθως θέλει την καλοζωία, την καλοπέραση, τον εγωισμό, όλα αυτά θα πρέπει να τα βγάλω, να τα αποκολλήσω από τον εαυτό μου σ’ αυτό το μονοπάτι, που λέγεται πραγματικός Χριστιανισμός, Ευαγγέλιο, Ιησούς. Και για να μπει κανείς μέσα σ’ αυτό το Σπήλαιο, απεκδυόμενος κάθε τι το δευτερεύον και ανάξιο λόγου, πρέπει να δει την ουσία.

Ποια είναι η ουσία; Ο Θεός σαρκούται. Αυτό είναι η βάση του Χριστιανισμού, το κεντρικό νόημα, «ο Θεός έγινεν άνθρωπος, ίνα εμείς θεοποιηθώμεν». Μέσα λοιπόν εκεί, όταν κανείς αποφασίσει και κατορθώσει να προσπελάσει αυτή τη μυστική και αφανή οδό, που την κρύβουν πολλοί θάμνοι, θα δει το μυστήριο το κρυμμένο, όπως λέει ο θείος Παύλος «από των αιώνων και από των γενεών» (Προς Κολασσαείς, α’ 26). Αυτή είναι η κρυμμένη αλήθεια, ότι όντως ο Θεός εταπεινώθηκε πάρα πολύ από μία υπερβάλλουσα αγάπη. Έσκυψε και ήλθε πολύ κοντά μας. Έγινε πολύ δικός μας, πάρα πολύ μικρός, πάρα πολύ πτωχός, για να φέρει τη νέα κατάσταση της απλότητας, γνησιότητας, ειλικρινείας ενότητας των ψυχών των ανθρώπων.

Και τότε μόνο φανερώνεται στους εκζητούντας και κρούοντας και ποθούντας και κλαίοντας για να βρουν την αλήθεια, να βρουν τον Θεό, με πόθο, με ζέση, με ικεσία. Σ’ αυτούς φανερούται το μυστήριο το αποκεκρυμμένο. Αυτοί μπορούν να μπουν στο σπήλαιο, οι άλλοι πολλές φορές οι πολλοί, μπορεί να είμαι κι εγώ μεταξύ αυτών, μένουμε μακριά. Κάνουμε τον Χριστιανό, φοράμε μια φόρμα Χριστιανική, παίρνουμε Χριστιανική, παίρνουμε μια εμφάνιση θρησκευτική και νομίζουμε ότι είμαστε οι εκπρόσωποι του Ευαγγελίου.

Μπορεί εγώ να μην είμαι, μπορεί να είναι ο πιο απλός, ο πιο αφανής, που δεν έχει κανένα σήμα κατατεθέν θρησκευτικότητας. Αυτός είναι ο αληθινός Χριστιανός και εγώ που φορώ τα διάσημα του Χριστιανού να είμαι μηδέν. Επομένως, όπως ο ίδιος ο Κύριος τα είπε αυτά τα πράγματα και τα είπε ενίοτε με το μαστίγιο της καυστικής του γλώσσας, δεν είναι τα εξωτερικά στολίδια, τα διακοσμητικά στοιχεία που κάνουν τον Χριστιανό ή τον Χριστιανισμό.

Είναι η εγκάρδια αποδοχή του Σπηλαίου. Είναι η προσπέλαση του και η διείσδυση στο βάθος, όπου αποκαλύπτεται το μεγάλο μυστήριο του Θεού. Επομένως η προσέγγιση στο σπήλαιο απαιτεί κυρίως γνησιότητα, απλότητα, ειλικρίνεια, εν αντιθέσει προς την αυτάρκεια του ανθρώπου, ο οποίος νομίζει ότι χωρίζει τα πράγματα και ότι απλώς του χρειάζεται και λίγος Χριστιανισμός, για συμπλήρωμά του. Αυτούς ο Ιησούς δεν τους θέλει κοντά του, διότι οδηγούνται προς μία νοοτροπία που λέγεται φαρισαϊκή, η οποία ως γνωστόν δεν είναι μόνο γνώρισμα των Φαρισαίων των πρώτων αιώνων, αλλά είναι γνώρισμα πολλών ανθρώπων διαφόρων εποχών.

Είναι ένα μικρόβιο δυσδιάκριτο, το οποίο όμως ενδημεί στα θρησκευτικά περιβάλλοντα. Δεν μπορείς να εισέλθεις στο Σπήλαιο, στην ουσία δηλαδή του Χριστιανισμού, εάν έχεις μια αυτάρκεια, εάν δεν συγκλονίζεσαι, όπως εκείνα τα αμαρτωλά υποκείμενα συγκινήθηκανμπροστά στον Ιησού και πήγαν πιο κοντά του από τους αυτάρκεις τηρητάς του νόμου.

Σ’ αυτούς ο Ιησούς λέγει: «εσάς τι να σας κάνω, εσείς τα ξέρετε όλα, ετηρήσατε όλας τας εντολάς, δεν έχω τίποτα να σας προσφέρω!».

Ενώ γι’ αυτούς που νοιώθουν πώς κάτι τους λείπει και κλαίνε και γονατίζουν ζητώντας την αλήθεια, τους λέει ο Ιησούς, για σας ήλθα εγώ στη γη. Λοιπόν δεν μπορεί κανείς να μένει στην αυτάρκεια της τυποποιημένης θρησκευτικότητας.

Δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει με την ξηρότητα ενός ψυχρού συντηρητισμού.

Δεν μπορεί να πλησιάσει με το σύστημα ενός κατά συνθήκη Χριστιανισμού, με μια συμβατικότητα τυποποιημένη και ψυχρή.

Δεν μπορεί να πλησιάσει, όταν τον Χριστιανισμό τον κάνει ένα διοικητικό σύστημα ή ένα θεωρητικό κατασκεύασμα, χωρίς τον πόθο και το άναμμα της καρδιάς, τη φλόγα και τον σπινθήρα της αλήθειας.

Η προσέγγιση άρα στοΣπήλαιο γίνεται με μια γνησιότητα, αλλά και με μια αναζήτηση, με ένα άνοιγμα της ψυχής, που το Ευαγγέλιο το ονομάζει πίστη, εμπιστοσύνη και αφοσίωση βαθιά και συνεχή. Δεν αρκεί απλώς ότι έγινα Χριστιανός –ποτέ δεν έγινα Χριστιανός- γίνομαι συνεχώς, αδιαλείπτως, μέχρι την τελευταία στιγμή είμαι εν πορεία, εν ορειβασία. Όποιος έκλεισε το βιβλίο των λογαριασμών με την ψυχή του και με τον Ιησού, δεν, μπορεί να μπει στοΣπήλαιο. Λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Η εύρεσις (του Θεού) εστίν αυτό το αεί ζητείν, ου γάρ άλλο εστί το ζητείν και άλλο το ευρίσκειν… Και τούτο εστίν όντως ιδείν τον Θεόν, το μηδέποτε της επιθυμίας κόρον ευρείν, αλλά χρή πάντοτε βλέποντα, δι’ ών εστί δυνατόν οράν, προς την του πλέον ιδείν επιθυμίαν εκκαίεσθαι» (7η ομιλία εις τον Εκκλησιαστήν).

Ακόμη η είσοδος στο Σπήλαιο, δηλαδή στον πυρήνα του Χριστιανισμού, είναι μια πράξη όχι μόνο πίστεως και ανοίγματος και πόθου, αλλά είναι και μία πράξη ελευθερίας, πραγματικής ελευθερίας. Σήμερα, ο άνθρωπος κινείται μέσα σε μία δουλικότητα. Είναι αναγκασμένος, χωρίς να το θέλει, να κινείται από διάφορα κίνητρα. Ένα τέτοιο μεγάλο κίνητρο είναι πχ η διαφήμιση. Βομβαρδίζεται όλη μέρα από την ακροαματική οδό και από την οπτική οδό, από ποικίλα συνθήματα, και όποιο σύνθημα είναι ισχυρότερο και δελεαστικότερο τον εξαναγκάζει, τον εξαγοράζει. Ασκεί πάνω του μία πίεση.

Έχει γίνει ένα πρόβλημα στη ζωή μας η προπαγάνδα, η ρεκλάμα, η βιτρίνα, όλων των ειδών τα πανό, τα οποία μας υποκινούν με μύριους τρόπους, από την εφημερίδα και το ραδιόφωνο και την τηλεόραση μέχρι και τους δρόμους κλπ, και μας δημιουργούν ένα σύστημα μέσα στο οποίο κινούμεθα ή μάλλον αγόμεθα και φερόμεθα. Οι διάφορες οικονομικές αξίες έχουν γίνει τα σύγχρονα είδωλα και μας τραβούν από την μύτη σαν νούμερα και οδηγούν τον άνθρωπο εκεί που θέλουν οι αόρατες δυνάμεις οι οικονομο-εμπορικο-τεχνικές, με την έντονη διαφημιστική προβολή τους. Δεν ομιλώ μόνο για τα διάφορα είδη καταναλώσεως, αλλά για κάθε πράγμα, είτε είναι πολιτικής φύσεως είτε άλλης ιδεολογίας, όλα τελικώς υπάγονται σ’ ένα πλέγμα διαφημιστικό, εμπορικό

Αυτό λέγουν οι ψυχολόγοι, δημιουργεί ένα καθεστώς ανελευθερίας. Δεν μένει περιθώριο να διαλέξεις, εκεί θα πας, σ’ αυτό το κέντρο, σ’ αυτό το θέατρο, σ’ αυτή την εφημερίδα, σ’ αυτό το πολιτικό κόμμα, σ’ αυτό το κομμωτήριο και όυτω ξαθεξής. Έτσι κρίνουν τα πράγματα μερικοί ψυχολόγοι της συγχρόνου εκβιομηχανισμένης και εμπορικοποιημένης κοινωνίας μας (Vance Packard κα). Η ελευθερία μένει ένα πράγμα κάπως απλησίαστο. Πολλοί ομιλούν περί αυτής, αλλά σαν πραγματικότης είναι κάπως μακριά από τη ζωή μας, διότι τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα βάσει σχεδίων, που είναι μέσα σε γραφεία εμπορικά, διαφημιστικά και άλλων δημοσίων σχέσεων.

Εδώ όμως υπάρχει και κάποιο Σπήλαιο, που λέγεται Χριστιανισμός ή λέγεται Σάρκωση του Θεού. Αυτό το Σπήλαιο δεν διαθέτει δημόσιες σχέσεις και εμπορική κίνηση. Δεν έχει ούτε προβολείς, ούτε μεγάφωνα, ούτε τίποτα άλλο. Η προβολή του είναι το αντίθετο απ’ ότι χρησιμοποιείται συνήθως για προβολή. Είναι η αφάνεια, είναι μια κατάσταση παραγκωνισμού. Άρα δεν σε σπρώχνει να πας προς τα κει. Σε αφήνει σε μια απόλυτη ελευθερία. Εάν όντως θέλεις, το αποφασίζεις, το λες με όλη την καρδιά σου να πας προς τα κει, προς τον αποδιωγμένο Ιησού, να αποδεχθείς το μήνυμά του, που δεν είναι πάντοτε της μόδας. Δεν λανσάρεται ως η τελευταία λέξη των σύγχρονων κοινωνιών.

Είναι μια πράξη ηρωική. Λέγει ο Ρώσος φιλόσοφος Μπερδιάγεφ: «Μπροστάστο Σταυρό (παραθέτω από μνήμης) κρίνεται η ελευθερία μας. Εάν είσαι αποφασισμένος να ακολουθήσεις αυτό τον Εσταυρωμένο, τον παραπεταμένο από τας αρχάς και τας εξουσίας του κόσμου τούτου, γίνεσαι Χριστιανός. Δε θα πάρεις αμοιβή. Δε θα σε χειροκροτήσουν, γιατί πας στον πιο παραγκωνισμένο.

Ένας ηγέτης, που πάνω από ένα Σταυρό έχει το θάρρος να λέει: «Δεύτε προς με πάντες, καγώ αναπαύσω υμάς», τι είδους ηγέτης είναι αυτός; Χωρίς εξουσία, χωρίς μέσα διαφημίσεως κλπ. Γι’ αυτό κρίνεται η ελευθερία σου, εάν αποφασίσεις να πας κοντά Του παρ’ όλα αυτά. Τότε είσαι ψυχικά ελεύθερος. Δεν σε ωθεί κανένα κίνητρο δευτερεύον, κανένας εντυπωσιασμός, κανένα ύπουλο μέσο από εκείνα που χρησιμοποιούνται συνήθως για να μας τραβήξουν οπαδούς ή πελάτες ή για να δημιουργήσουν ρεύμα.

Έτσι λοιπόν ακολουθεί κανείς στα σοβαρά τον Χριστιανισμό. Δεν εννοώ την τυπική θρησκευτικότητα που έχουμε όλοι μας, αλλά τη σοβαρή αντιμετώπιση για μια προσέγγιση της ουσίας της πίστεως. Αυτή είναι πράξη ελευθερίας. Όχι μόνο ειλικρίνειας και γνησιότητας, αλλά και πράξη ελευθέριας. Αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που είναι απλώς γραμμένο στοΕυαγγέλιο, όπως το εξηγούν οι μεγάλοι Απόστολοι Παύλος, Ιωάννης κλπ.

Είναι ένα γεγονός, που το βλέπουμε βιούμενο στην ιστορία. Δεν είναι μία θεωρία σπουδαία, αν θέλετε. Αλλά είναι μία ζωή που ξεχύνεται. Είναι ένα ιστορικό γεγονός, το ότι το Σπήλαιο διά μέσου των αιώνων εβιώθη. Αν και αυτή βίωση στο βάθος είναι κρυμμένη. Μπορεί η ιστορία να μας αναφέρει μερικά εξωτερικά πράγματα σχετικά με τον Χριστιανισμό, αλλά, στην ουσία, η βίωση αυτού του μυστηρίου της πίστεως δεν φαίνεται και δεν μετριέται. Είναι το μεγάλο μυστικό των αιώνων.

Aπό το βιβλίο Μαθητεία στην Καινούρια Ζωή, 

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα

αναρτήθηκε στις 16 Δεκ 2017, 11:05 π.μ. από το χρήστη Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου   [ ενημερώθηκε 16 Δεκ 2017, 11:06 π.μ. ]




ΣΤΗ ΒΑΣΙ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ
Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη
Ποιοί γιορτάζουν τὰ Χριστούγεννα; Οἱ ταπεινὲς καὶ ἁπλές ψυχές. Ὅλο τό μεγαλεῖο, τό σερβίρει στὸ Χριστουγεννιάτικο πνευματικὸ τραπέζι μιὰ κόρη. Τὴν λένε Ταπείνωσι.

• Ὅποιος κυττάζει ψηλά, δὲν βλέπει τὴ σάρκωσι· βλέπει τὴν ὑπερηφάνεια...
• Ὅποιος σκύβει χαμηλά, αὐτὸς βλέπει τὸν Ὑψηλὸ Θεό, πού ἔγινε ἄνθρωπος.
• Ποῦ εἶσαι, Χριστέ;
Στὴ φάτνη, πού λέγεται ταπείνωσις. Ἐσύ ἔγινες ἄνθρωπος ταπεινός, γιὰ νὰ μπορέσω ἐγώ, ὁ μικρὸς καὶ ταπεινωμένος ἄνθρωπος, νὰ γίνω Θεός!
Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Ταπεινός. Ὁ Ταπεινούμενος. Ὁ Ταπεινωθείς. Ποτὲ ὅμως δὲν ἔγινε καὶ δὲν εἶναι ὁ ταπεινωμένος! Μόνος Του σκύβει καὶ κατεβαίνει. Ἡ ἁμαρτία ποτὲ δὲν Τὸν ταπεινώνει καὶ δὲν Τὸν κατεβάζει.
• Ἀπό ποιὸν γεννήθηκες, Χριστέ;
Ἀπὸ μιὰ ταπεινὴ Κόρη. Ἡ Παρθένος Μαρία εἵλκυσε τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ταπείνωσί της. Πίστευε στὴν εὐτέλειά της, στὴν ἀναξιότητά της. «Ἐπέβλεψεν ἐπί τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ», λέει (Λουκ. α΄ 48). Τί εἶμαι ἐγώ; Ἕνα τίποτε! Ἕνα μηδέν! Στὸ μηδὲν (Ο) ὅμως, ἡ ταπείνωσις, βάζει ἕνα (Υ) καὶ τὸ κάνει Οὐ-ρανό! Καὶ ἀκόμα τὸ μηδὲν, μὲ τὴν ταπείνωσι γίνεται Ω καὶ τήν κάνει Ὡραία. Ἡ μικρὴ Μαρία, μὲ τὴν ταπείνωσί της, δέχτηκε τὸν Οὐράνιο καὶ ἔγινε ἡ Ὡραία!
• Ποῦ γεννήθηκες, Χριστέ;
“Μέσα στὴν ἄσημη, τὴν ταπεινὴ φάτνη”! «Καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. β΄ 7). Φάτνη! Λιτότητα καὶ ἁπλότητα, ἀντίθεσις στὴν ὑπερηφάνεια τῆς πολυτέλειας. «Τί γὰρ εὐτελέστερον σπηλαίου; τί δὲ ταπεινότερον σπαργάνων; ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς Θεότητός σου πλοῦτος...» (Ὑπακοή ὄρθρου Χριστουγέννων). Καταδέχτηκε νὰ γεννηθῆ μέσα σ’ ἕνα σταῦλο!
Σταῦλος καὶ Σταυρός, τὰ δύο ξενοδοχεῖα, πού φιλοξένησαν τὸ Θεάνθρωπο! Σπήλαιο καί σπάργανα. Οἱ ταπεινώσεις τοῦ Χριστοῦ. Μπῆκε στὴ σπηλιὰ τῆς ἁμαρτίας, γιὰ νὰ βγάλη στὸ Φῶς τῆς σωτηρίας τὸν ἄνθρωπο. Περιτυλίχτηκε σπάργανα, γιὰ νὰ δείξη ὅτι εἶναι ὁ τυλιγμένος ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύσι.
• Πῶς γεννήθηκες, Χριστέ;
Ὡς βρέφος. Ὁ «Παλαιός τῶν ἡμερῶν» (Δαν. ζ΄ 9) ἔδωσε σημεῖο παρουσίας μὲ τὴ βρεφοποίησι: «Τοῦτό ἐστι τὸ σημεῖον: Εὐρήσετε βρέφος ἐσπαργανωμένον καὶ κείμενον ἐν φάτνῃ» (Λουκ. β' 12).
Ὁ ἰσχυρὸς Θεὸς ἐφάνη βρέφος μικρὸ καὶ ταπεινό! Στὰ βρέφη κρύβεται καί τὸ μέλλον τοῦ κόσμου. Στὸ βρέφος τῆς Βηθλεὲμ ἀποκαλύπτεται ὁ Παντοδύναμος ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν αἰώνων!
• Σέ ποιοὺς φανερώθηκες, Χριστέ;
Στὴν ταπείνωσι τῶν ποιμένων. Ἡ καλύτερη κεραία, πού συλλαμβάνει τά οὐράνια μηνύματα, εἶναι ἡ ταπείνωσις.
Γιατί ὁ ἄγγελος δὲν εὐαγγελίστηκε τὸ μήνυμα τῶν Χριστουγέννων στοὺς τρανοὺς καὶ μεγάλους της γῆς;
Ἡ ὑπερηφάνειά τους εἶναι πυκνὴ νέφωσις. Οὔτε ἄγγελος δὲν μπορεῖ νὰ περάση ἀπό τα σύννεφα τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ νὰ μιλήση σὲ ὑπερφίαλα ὄντα. Εὐαγγελίζεται τὴ σάρκωσι, τὴ γέννησι τοῦ Θεανθρώπου, σὲ ἁπλές ψυχές.
Ἀνακοινώνει στὸν κόσμο τῆς ἁπλότητας, τῆς ταπεινώσεως καὶ τοῦ καθήκοντος, τὸ μοναδικὸ μήνυμα: «Ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ» (Λουκ. β΄ 10). Οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεὲμ ἦσαν ἀγραυλοῦντες. Ἀγρυπνοῦσαν, φύλαγαν καλά το κοπάδι τους. Ὁ κόσμος κοιμᾶται, ὁ Οὐρανὸς ξαγρυπνᾶ! Μεσάνυχτα ἔχει ὁ κόσμος...
Διανυκτερεύει ὁ Θεός! Διανυκτερεῦον φαρμακεῖο τὸ σπήλαιο! Διανυκτερεύουν καί οἱ ἄγγελοι! Διανυκτερεύουν οἱ ποιμένες! Σήμερα δυστυχῶς οἱ χριστιανοὶ κοιμοῦνται, κι ὁ διάβολος μέ τὰ ὄργανά του ξαγρυπνοῦν...
• Ποῦ θά βροῦμε, σήμερα, τὸ Χριστό;
Στην ταπεινὴ μορφὴ πού λαμβάνει. «Ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων ἔλαβε δούλου μορφήν» (Φιλιπ. β΄ 6). Στὴν παιδικότητα. «Ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπό σοφῶν καὶ συνετῶν καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις» (Ματθ. ια΄ 25).
Στὸ σχολεῖο τοῦ Χριστοῦ δὲν πηγαίνουν τύποι μὲ διανοητικὴ ὑπερπλασία, δηλαδή μὲ ὑπερηφάνεια, οὔτε τύποι μὲ καθυστέρησι, δηλαδὴ προσκολλημένοι σὲ νεκροὺς θρησκευτικοὺς τύπους. Φοιτοῦν ὅσοι ἔχουν φρόνημα ταπεινό. «Μακάριοι oἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε΄ 3).
«Σημεῖο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη», λέει ὁ ἅγιος Αὐγουστίνος.
• Πῶς θά ἀνεβῶ στὸ Χριστό;
Ὅταν κατεβῶ! Ἡ ταπείνωσις εἶναι ἡ οὐράνια σκάλα. Κατέβηκε ὁ Θεός! «Ἐκένωσεν ἐαυτόν...» (Φιλιπ. β΄ 7).
Κατάβασις τοῦ Θεοῦ σημαίνει συγκατάβασις, ὄχι μετάβασις (τοπικά). Γιὰ τὸν Θεὸ Λόγο, ἡ «σκάλα», ἡ ταπείνωσις, εἶναι οὐράνια. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἡ ταπείνωσις εἶναι σκάλα στὰ μέτρα του. Ἁπλούστατα, ξέρει τὰ μέτρα του ὁ ταπεινός. Ὅσο πιὸ σύμμετρη εἶναι ἡ σκάλα τῆς ταπεινώσεως, τόσο πιὸ πολὺ ἐλκύει ὁ ἄνθρωπος τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ «ταπεινοῖς δίδωσι χαριν» (Ιακ. δ΄ 6).
• Τί θέλω σήμερα, Χριστὲ;
Θέλω τὴν ἡμέρα τῆς Γιορτῆς Σου, νὰ σκύψω νὰ Σέ προσκυνήσω, νὰ ἀσπαστῶ τὰ θεῖα Σου σπάργανα, πού τυλίχτηκες.
Θέλω καὶ κάτι ἀκόμα: Νὰ μὲ ντύσης μὲ τὰ σπάργανα τῆς ταπεινώσεως.
Νὰ σκύβω βαθειὰ καὶ νὰ θάβω τὸν ἐγωισμό μου. Νὰ σκύβω καὶ νὰ προσκυνῶ τὴ γέννησί Σου χωρὶς λογισμούς.
Νὰ σκύβω ὑποχωρώντας στοὺς συνανθρώπους μου. Νὰ σκύβω καὶ νὰ τούς διακονῶ.

• Μάθε μας τὴν ταπείνωσι Ἐσύ, πού ἔκλινες Οὐρανοὺς καὶ κατέβης. Ἐσύ, ποὺ τυλίχτηκες τὰ σπάργανα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἐσύ, ποὺ ἔκρυβες τὴ Θεότητά σου στὴ μορφὴ τοῦ δούλου. Ἐσύ, «ὁ Πρᾶος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. ια΄ 29).

1-10 of 1176